Legalizacja związku - dlaczego ludzie często wybierają inaczej?

Dla świętego spokoju Może spadnie na mnie lawina zarzutów, ale ślub, to kolejna pozycja, "którą trzeba było odhaczyć"
studia - zaliczone
praca- zaliczona
małżeństwo - zaliczone
Może będą i dzieci, może będzie i rozwód, takie życie
Nie gloryfikuję instytucji małżeństwa, nie uważam, że tylko "ślubni" żyją szczęśliwie, a reszta to patologia. Wzięliśmy ślub, bo takie wychowanie wynieśliśmy z domu. Chcemy być rodziną, to zakładamy rodzinę.

Dlaczego wybierają  inaczej? Bo mają do tego prawo Nie okłamujmy się, mrzonki o miłości aż do śmierci i wielkiej sile małżeństwa można sobie miedzy bajki wsadzić, nikt już w to nie wierzy Tempo życia nie pozwala nam się rozczulać nad niuansami,dziś żona- jutro rozwódka - nikogo to nie dziwi. Po co komu suknia, po co komu ksiądz, tudzież urzędnik. Albo chcesz i jesteś , albo nie chcesz i nawet duża strata majątku wynikająca z rozwodu, Cię do zostania nie przekona

Nie wiem dlaczego wzięłam ślub . W tamtym czasie (niemal 18 lat temu) było to dla mnie oczywiste, że kiedy ludzie się kochają, czują, że chcą ze sobą iść przez życie, to legalizują związek. I choć kompletnie nie miałam parcia na białą suknię i wesele, to chcieliśmy wspólnie zamieszkać, wspólnie kupić mieszkanie w zupełnie innym niż nasze rodzinne (pochodzimy z innych miejscowości) mieście, wówczas kredyty przyznawano na znacznie ostrzejszych niż dziś zasadach i tak nam po prostu było najłatwiej.

Kiedy dziś na to patrzę, to w gruncie rzeczy ślub nie był mi chyba do niczego potrzebny, to tylko wtedy wydawało mi się, że taka kolejność jest oczywista .

Ja wierzę Oczywiście w to, że sam papier, ślub czy uczucie coś za mnie załatwi nie wierzę. Ale wierzę w to, że jeśli kiedyś będziemy mieć jakiś poważny kryzys w związku, to przetrwamy go i będziemy chcieli być ze sobą, a nie spakujemy się i zwiejemy... Jasne, że ślub tego nie gwarantuje, ale według mnie pomaga, pionizuje, daje poczucie co jest ważne.

A oprócz tego wierzę w to, że dlatego, że przysięgaliśmy nie tylko przed sobą ale też przed Bogiem, to daje nam łaskę... i że Bóg trzyma swoją łapę nad tym, żeby nam się dobrze wiodło i żebyśmy w tym wytrwali... pewnie dla osób niewierzących to jakieś bajki, ale dla mnie i dla mojego Męża nie, i dobrze nam z taką myślą Łatwiej się żyje... łatwiej się kłócić, łatwiej się szybko godzić, nie pielęgnować w sobie urazów, iść do przodu...

...dokładnie na odwrót. Ludzie biorą ślub, bo... tak wypada (w większości wypadkach), rozwód - ot taki etap w życiu, itd.
A jak jesteś w związku partnerskim, to musisz wiedzieć dlaczego w nim jesteś, musisz się starać, bo nie masz "małżeńskiego aktu własności" partnera, bo może się zdarzyć, że pewnego dnia ty lub twój partner spakuje swoje rzeczy i zniknie z życia.

Dziś uważam dokładnie tak samo, co kilka osób zresztą już zbulwersowało . Jeśli dwoje ludzi nie łączy ślub, a mimo to są ze sobą, to znaczy, że w 100% oboje tego chcą, a nie muszą. Człowiek ma też poczucie, że jeśli mu zależy, to każdego dnia musi się mobilizować, starać wręcz podwójnie, bo nic tutaj nie jest pewne ani przesądzone. Z kolei w małżeństwach ludzie lubią sobie odpuszczać, w myśl zasady, że ,,to już zostało przypieczętowane, więc jest moje" dochodzą do wniosku (mniej lub bardziej świadomie), że mogą spocząć na laurach, potem niestety zbyt często pojawia się płacz i zgrzytanie zębami.

żyję bez ślubu - dlaczego?
bo gdy zaszłam w ciążę,powiedziałam że to nie jest powód aby zaraz biec do kościoła i brać ślub
ślub miał być jakis czas po urodzeniu dziecka,z tego czasu zrobiło sie 12 lat,urodziło się 2 dziecko,czy mi slub do czegoś potrzebny? nie
jest dobrze tak jak jest,jednak minusem nie zalegalizowania związku sa sprawy urzędowe

Nie mam ślubu, bo mnie akurat przeraża ta potencjalna biała suknia i to całe zamieszanie. Nie chciałabym przez to przechodzić za żadne skarby. A ponieważ papierek nie jest mi w praktyce do niczego potrzebny, więc nie widzę powodu, dla którego ten ślub miałabym brać potajemnie

Rozważając Wasze powyższe wpisy dołączam do grona tych, którzy twierdzą, że w małżeństwie trzeba się bardziej starać Wydaje mi się, że wtedy jest większa motywacja do ratowania związku, rozwiązywania problemów. Bez papierka łatwiej zabrać zabawki i sobie pójść. Ale, oczywiście, wszystko zależy od konkretnych ludzi i ich związku.

W 15 minut i za 84 zł - dla tych, których koszta przerażają

I w to już chyba nawet wliczona jest lampka szampana dla gości Jak dla mnie - opłaca się

A jeszcze wracając do tego starania się o siebie nawzajem w różnych "typach" związków.
Mnie się bardziej chce teraz starać o mojego Męża, właśnie dlatego, że jest już Mężem i w perspektywie spędzimy ze sobą całe życie - jest w co inwestować

adam, trochę smutna ta Twoja historia.... Widzisz, ludzie są jednak różni... i kobiety i mężczyźni i w obrębie tej samej płci i w ogóle i oczekują różnych rzeczy... Jedne kobiety zalewają fora postami "jak mam go namówić na ślub", jeszcze inne tego nie potrzebują wcale...
Ale akurat myślę, że Twoja dziewczyna to w ogóle jeszcze nie wie czego chce (wnioskuję z jej kłopotów emocjonalnych, które opisałeś)... jak masz cierpliwość to czekaj na nią... ale myślę, że szybciej znajdziesz odpowiednią dla siebie osobę, którą pokochasz, która pokocha Ciebie i z radością przyjmie oświadczyny

Gdybyśmy byli zgodni w innych kwestiach, to chyba by mnie to nie odstraszyło. Zakładam, oczywiście, że miał takie zdanie od początku, a nie, że mu się nagle odmieniło. No i interesowałyby mnie powody. Dlaczego jest przeciwny ślubom?

Ciężko tak reoretyzować, nie byłam nigdy w takiej sytuacji.

Ja akurat jestem z tych, które o małżeństwo i o związek walczą jak lwice, staram się i odkąd pamiętam zawsze dbałam o jakość naszej relacji. Był jednak taki moment, jeden jedyny, że przez chwilę nie byłam pewna czy jesteśmy razem, bo tego chcemy, czy może, bo trzyma nas przysięga i mnóstwo innych spraw, które w innych okolicznościach, bez ślubu, jednym gestem i jedną decyzją można byłoby rozwiązać - to wtedy chciałam mieć tę 100% pewność.

U mnie było podobnie. Z tą różnicą, że ja chciałam ewen. ślubu cywilnego. Mąż chciał ślub kościelny i 'prawdziwe' wesele.
Mnie było obojętne to. Ja bardzo chciałam zostac żoną mojego męża;) Wesele nie było istotne, ale skoro mąż chciał, to czemu miałam mu odmówic?

Poza tym, że miłośc pchnęła nas do legalizacji związku, to jeszcze wcześniej wspomniane aspekty urzędowe, dziedziczenie, itd.

Jesteśmy ponad pół roku po ślubie i jestem szczęśliwa, bo mimo mojego młodego wieku, ta decyzja była w pełni świadoma i zaplanowana przez nas, razem.

Poważny związek partnerski to praca nad tym, żeby było jak najlepiej żyć razem. Ja to zawsze porównuję do takiej piłeczki, którą należy podbijać, aby nie spadła na dół i tam już nie została.
Każdy związek ma wiele etapów - to właśnie momenty podbijania tej piłeczki.
Gdy etap zakochania i zauroczenia minie, następują zaręczyny. Ze związku robi się narzeczeństwo; wspólne plany, fascynacja narzeczeństwem, planowanie przyszłości. Decyzja o ślubie, potem o dzieciach, o nowym mieszkaniu, wspólnych wakacjach, przygarnięciu psa, kupnie większego samochodu - to kolejne mniejsze lub większe podbijanie piłeczki, związane z codzienną pracą nad związkiem.
Partner jest na początku dla mnie bratnią duszą, kochankiem; potem moim narzeczonym, kolejno mężem, ojcem dzieci. Związek staje się pełniejszy, kolekcjonujemy wspólne doświadczenia, cementujemy więzi.

A sam ślub? Dla mnie to był jeden z piękniejszych dni w moim życiu. Takie gromadne celebrowanie szczęścia. Ja z moim ukochanym, otoczona najbliższymi. Wspólne rozmowy, tańce, śpiewy. Nasze magiczne jednodniowe święto, które z wielkim hukiem podrzuciło piłeczkę, którą teraz pozostaje utrzymywać w ciągłym ruchu