Tata Alkoholik

Nie jestem pewna od czego zacząć ponieważ sprawa ciągnie się od bardzo dawna. Ciężko opowiedzieć pół swojego życia w jednej notatce żeby nikogo tym nie zanudzić a jednocześnie żeby nie pominąć niczego. Z alkoholizmem boryka się cała masa rodzin, Niestety mojej nie ominęła ta dolegliwość społeczna. Cierpię nie tylko ja, ale także moja mama, mój brat. Tata się zmienił. Nie zawsze był zły, praktycznie nigdy. Zarabia na dom, nie można powiedzieć, że nie ponieważ tak jest.  Jest bardzo pracowity, powoli wyciąga dom z długów, których jest nie mało. Dodatkowo kończę szkołę i oczywiście pomaga finansowo. Ale kiedy słyszę ?pssst? wszystko ulega zmianie. Nie jestem w domu często, uczę się poza moją miejscowością. Więc jestem w domu tylko w weekendy. Ale i wtedy wrażeń jest nie mało. Bywała policja, były interwencje, ale to nic nie dawało. Wszyscy wiemy, że jeśli poślemy go do jakiegoś zakładu to rodzina pogrąży się w jeszcze większych problemach finansowych. Wiele rzeczy już usłyszałam w tym domu, że jestem taka i taka, ze wszyscy są tacy i tacy, że wszyscy jesteśmy psami.. Nieważne co, ale słowa nie są miłe. Wiem, że nigdy nie podniósłby na mnie ręki, za to na mojego brata próbował wiele razy, na mamę też się ostatnio rzucił, a mi wykręcił rękę. Jak żyć z takim człowiekiem? Szaleje za mamą, jest o nią chorobliwie zazdrosny, ostatnia kłótnia wynikła z tego, że ?okłamała go?, bo poszła na spacer z inną koleżanką niż mu powiedziała. Przez to w niedziele nie było spokoju. To tak niewyobrażalnie boli, gdy po tygodniu pracy wracasz do domu, a i tu nie ma ciszy. Myślałyśmy żeby mama wyjechała, że może wtedy pozwoli sobie zaaplikować wszywkę. (Jeśli wypiłby choćby 2 piwa to mogą go zabić, działanie jakoś średnio na rok), wtedy byłaby pewność, że nie piłby, bo by się bał. Dużo pieniędzy potrafi utopić w kieliszku. Do domu przyprowadzają go koledzy, albo miejscowe dzieciaki. To jest mała miejscowość, nie chcemy poddawać go tu pod leczenie AA, bo zaraz wszystko się rozejdzie. Kiedyś gdy miałam 13 lat, byłam u koleżanek kilka wsi dalej. Przyjechał po mnie pijany. Do dziś truję sobie głowę, że byłam tak nieodpowiedzialna i nie zadzwoniłam po kogoś tylko wsiadłam. Mieliśmy wypadek bo zasnął za kierownicą. Uderzyliśmy w drzewo, a mi przygniotło nogi. Jego szczęście, bo mogła go zabić kierownica. Od tej pory wiele się zmieniło. To było jakoś 7 lat temu. Zabrali mu prawo jazdy na okres 3 lat. I wtedy zaczął pić. Bardzo dużo pić. Więcej niż wcześniej. Przecież mógł nas zabić. A teraz zabija rodzinę. Teraz gdy kończę szkołę chciałabym zacząć nowe życie, jestem wdzięczna losowi, że mogłam osiągnąć choćby tyle, ale nie mogę sobie pozwolić na zostawienie mojej mamy z nim. Ona umie się obronić, ale tak jakby bała się. Dodatkowo za ścianą mamy babcię  (jego mamę), która wcale nie jest pomocna. Potrafi wyzywać od dziwek, od szmat. Tu atmosfera jest bardzo napięta. On musi pracować, bo pieniądze muszą płynąć, cały czas inaczej będą spore problemy. Więc zamknięcie go gdzieś odpada całkowicie. Martwi mnie to strasznie, bo przecież w końcu się zamęczy. Mama ostatnio powiedziała ?tata już w ogóle nie pije, tylko jedno piwo dziennie?. Czy to ma znaczyć w ogóle? Jasne, jak na niego to mało, ale w ogóle to w ogóle, albo w niedziele ewentualnie jedno piwo do meczu czy coś. Ten dźwięk ?pssst? napawa mnie odrazą. Ojciec zawsze był drażliwy, gdy z bratem jedliśmy obiad zawsze krzyczał, że mamy nie obijać o zęby łyżkami bo go to strasznie wku*wia. Jak małe dziecko ma wepchnąć te łyżkę do buźki żeby nie obić o ząbki? Tata przyjeżdżał to był koniec zabawy, bo musi być cicho. Z czasem to się stawało coraz zabawniejsze, takie zakazy.. Ale wtedy narodziły się kłótnie. Co mam powiedzieć? Kocham go, bo rodziców trzeba kochać. Ale wtedy go nienawidziłam. Wtedy był mi obcy, wtedy nie był moim ojcem gdy go pchnęłam na ścianę, żeby nie uderzył mamy. Oczywiście następnego dnia nic nie pamiętał. Ile razy go nagrywałyśmy żeby rano posłuchał jakby był kochany. To pracoholik, alkoholik i nigdy się do tego nie przyzna. Zawsze obiecuje, a kończy się tak samo. Nie chcę tu być, ale nie mogę zostawić mamy. Ona też potrafi ulec jego wpływom. Jak byłam mała i się kłócili to chowałam się pod biurko i płakałam. Teraz tez chcę tak robić, ale nie mam już biurka. Może jestem już za duża na płacz? Może powinnam podjąć za mamę jakąś poważną decyzję, bo tak dalej być już po prostu nie może. ?Nikt tak nie kocha swojej rodziny jak ja.? Jeśli to jest miłość...
Obiecałam mamie, że napiszę to na forum, żeby ludzie być może odnośnie swoich doświadczeń cos dopowiedzieli. Może doradzili.