tesciowa wyrzucila nas z domu

Tak samo mysle jak TSE ,bo jak mozna dlugo mieszkac  razem z rodzina chlopaka i to w wolnym zwiazku,dziewczyno ja uwazam,ze i tak mieli do Was duzo cierpliwosci!Idzcie na swoje,a wszystko sie zmieni.........ja sobie nie wyobrazam takiej sytuacji,Twoja przeszla tesciowa to naprawde ma "zdrowie" A  jak dlugo chcieliscie mieszkac razem  Amelko?Mozna uwielbiac  bliska rodzine,ale na odleglosc i tylko wtedy kiedy  rodzice twojego chlopaka beda mieli na to ochote !

Sytuacja w końcu się unormuje,tylko któreś z was będzie musiało pierwsze wyciągnąć rękę.Nie warto trzymać w sobie urazy,życie jest za krótkie na kłótnie.W nerwach są wyzwiska,bijatyki-za chwilę ludzie tego żałują.Mogłabyś być tą osobą,która będzie dążyła do zgody,ale swoje musisz myśleć i uczyć się na tego typu doświadczeniach.
12 lat mieszkałam z teściami,to zawsze jest życie pod ich dyktando.Nigdy więcej.Lepiej żyć skromniej,bez rodziców,rodzeństwa.W małżeństwie sie lepiej układa,bo nikt wam się nie wtrąca,ani do dziecka,ani do was.Macie swoją prywatność,a nie wiecznie gumowe ucho przyłożone do ściany.
Za parę lat moi synowie się usamodzielnią i ciągle im powtarzam,że możemy być dla nich najlepszymi rodzicami ale mają być samodzielni,jak będą mieć rodzinę powinni zamieszkać oddzielnie,pomogę jak tylko będę mogła przy dzieciach,czy finansowo.Chcę,żeby byli szczęśliwi bez wtrącających się rodziców.

Amelio to nie Ty w tej sytuacji zawiniłaś i nie powinnaś się obwiniać. Jednak czasami warto schować urazę do kieszeni i postarać się wykrzesać troszkę dobrej woli Może zacząć odwiedzać teściów z córeczką, aby zauważyli że nie zabrałaś im wnuczki ? :-)

Ja też staję w obronie Amelii. Mam podobną sytuację. Musze zamieszkać po ślubie z moimi rodzicami. Tyle, że dom w którym zamieszkamy stanowi moją współwłasność, więc wszelkie koszty i inwestycje w ten dom mają jakieś tam uzasadnienie. I też założyłam wątek prosząc o poradę, bo moja sytuacja z rodzicami nie wygląda najlepiej. Robię to tylko po to byśmy uchronili się przed kredytem i mogli normalnie żyć, po przeczekaniu pod wspólnym dachem tych najgorszych początków.
Nie opowiadajcie proszę, że jak się chce to można wszystko, owszem od dobrej woli się zaczyna, ale dzisiaj by zacząć trzeba mieć grunt pod nogami. Oboje mamy wyższe wykształcenie w dobrych poszukiwanych zawodach, ale  ja dopiero początkuję w związku z tym marnie zarabiam, on zdecydowanie lepiej, jednak nie byłoby nas stać na wynajem. Przecież wynajem, licząc ceny warszawskie to jest ok. 1500 zł + 1000zł najmarniej na życie, a gdzie jeszcze inne wydatki jak leki czy dodatkowe opłaty? Oni mają dziecko, które też od groma kosztuje. Naprawdę nie jest to proste, a 2 lata nie uważam by to był jakiś szmat czasu. Poza tym wynajem = pakowanie pieniędzy komuś prosto do kieszeni, nie lepiej przemęczyć się i odłożyć na swoje?
Ponadto zachowanie teściów moim zdanie jest karygodne! Jak, za przeproszeniem szczyl, który nie ma dzieci może prawić morały rodzicom i na dodatek jeszcze wypędzać ich z domu. Jakby nie było to nie on jest ojcem/teściem i to nie on ma prawo mówić takie rzeczy. Znając życie to pewnie synek/pupilek.
W Waszych postach często podkreślacie, że Amelia jest tylko dziewczyną, bez ślubu. A jakie to ma znaczenie w tej sytuacji?! Czy to zmienia fakt, że tę właśnie dziewczynę z ich wnuczką wyrzucili na bruk? Czy ona byłaby żoną czy dziewczyną, zachowaliby się tak samo, bo kimkolwiek by ona nie była to nie wyrzucili wyłącznie jej, ale też własnego syna i jego dziecko. TO JEST PO PROSTU SKANDAL!

Zawsze można zacząć od wynajęcia pokoju, jeśli samodzielne mieszkanie wychodzi za drogo.
Nie widzę powodu, żeby "chronić się" od kredytu. Wręcz przeciwnie, dzięki niemu mogę mieć własne mieszkanie bez "przemęczania się".
Wynajem = pakowanie komuś kasy prosto do kieszeni? Wszystko kosztuje, tak wygląda dorosłe, samodzielne życie.
Pewnie, że lepiej odłożyć na coś swojego i kupić za gotówkę. Tylko, skoro nie możecie sobie pozwolić na wynajem, to ile lat minie Wam na "przemęczaniu się", zanim uzbieracie odpowiednią sumę?

I nie mów, że nie da się być samodzielnym. Ja wyprowadziłam się od rodziców mając 18 lat i zarabiałam wtedy mniej, niż ówczesna najniższa krajowa. A Wy macie o niebo lepsze warunki na start. Tylko czasami trzeba zrezygnować z różnych przyjemności i wygód, a nie dla każdego jest to łatwe.

Ja oprócz domu mam jeszcze inne materialne zabezpieczenie, które muszę upłynnić, ale to nie mój wątek i nie będę się nad tym rozwodzić, po to tylko potrzebuję czasu ,,na przetrwanie''. Gdybym tego nie miała oczywiście kredyt i ciasne ale własne mieszkanie. Nie mów mi że rezygnuję z wygód, to właśnie na rzecz niewygody potrzebuję bardzo dużych nakładów finansowych i stąd nie możemy sobie pozwolić na wynajem. Ta niewygoda, o której mówię, to zdobycie uprawnień do wykonywania mojego zawodu, które są bardzo drogie (równowartość wynajmu kawalerki), ale po tych kilku latach robienia uprawnień już nie będę mieć żadnych problemów finansowych. Czasem warto jest właśnie przemilczeć i znieść dyskomfort mieszkania nawet z ludźmi całkowicie niereformowalnymi, po to by później nie odczuwać konsekwencji w postaci kredytu na 30 lat. Tak, mamy lepszy start, zgadzam się, ale tym startem nie jest tylko zabezpieczenie materialne, które można roztrwonić, przede wszystkim nauczyliśmy się myśleć i po prostu wybierać mniejsze zło, na unoszenie się honorem przyjdzie jeszcze czas. Na razie nie stać nas na to.
Wracając do tematu zasadniczego, czyli naszej Amelii, nadal twierdzę, że ją rozumiem,a całkowicie potępiam za takie zachowanie teściów. Analizując jej sytuację, gdy nie ma zupełnie żadnego zabezpieczenia materialnego, to ona faktycznie niczym nie ryzykuje i wówczas tak samo jak ja bym postąpiła, o czym mowa powyżej, zaryzykowałbym i zadłużyła się, a na pewno nie pchała w wynajem. Wiem, że wszystko życiu kosztuje, za wszystko trzeba płacić, ale co za sens płacić za wynajem, jeśli można spłacać tą samą gotówką własne mieszkanie?

W mojej sytuacji byłoby to unoszenie się honorem, bo byłoby odpowiedzią na złe traktowanie mnie przez rodziców, nie będę pisać jakie, bo nie chcę użalać się nad sobą. Zobacz, jeśli jest to mój własny dom i do tego jeszcze to właśnie spore zabezpieczenie materialne, o którym wspomniałam to wyprowadzka i kredyt byłoby wyłącznie pokazaniem im ,,a macie stare podłe dziady, ja wam pokażę, że sama sobie poradzę'' tyle że wbiłabym sobie tym nóż  w plecy. Po prostu zostałabym bez zawodu, takie na złość mamie odmrożę sobie uszy, chociaż mojej mamie na tych moich uszach/zawodzie zupełnie nie zależy.

Nie dziękuję :-) Na pewno się przyda.

Zgadzam się co do tego wynajmu. O tym nie pomyślałam. Co do tych teściów nadal polemizuję, gdyby ona i ten ich syn byli sami, nic bym nie mówiła, ale tam było też dziecko ich wnuk. I na dodatek teraz twierdzą, że ona to dziecko im zabrała. No jakim cudem? A co miała zrobić, sama się wyprowadzić a dziecko zostawić? To chore jakieś jest całkiem. Zwyczajnie jest mi szkoda dziecka.

Podpisuję się pod Nirvanką 87.
Kładzenie nacisku na warunki mieszkaniowe, na "siedzenie na głowie" rodzinie chłopaka - jako przyczyny zajścia - jest tu akurat zupełnie chybionym argumentem i czymś nieistotnym jako usprawiedliwienie reakcji gospodarzy...
Jakie są realia chyba wszyscy wiedzą (tzn. ci, co nurzają się w powszednim bagnie naszej rzeczywistości, nie ci - mający "rodzinne" zaplecze i kaskę od rodziców na dobry start życiowy) - więc sytuacja raczej patowa i trudna do, ot tak, szybkiego rozwiązania. Z czasem i owszem, pewnie autorka wątku ze swoim chłopakiem i dzieckiem znajdą swój własny kąt bez liczenia na czyjąkolwiek łaskę. Ale tu i teraz - jest na razie inaczej...
Sytuacja karygodna, reakcja rodziny chłopaka trudna do usprawiedliwienia i zrozumienia. Owszem, także uważam, że reakcja, zachowanie gospodarzy zdradza jakieś zawirowania psychiczne i chamstwo. Jeśli autorka (z chłopakiem i dzieckiem) była osobą "kłopotliwą" i uciążliwą - kwestię wyprowadzki można było rozwiązać drogą pokojową i w sposób kulturalny i taktowny. Posuwanie się do takiej - jak opisana - procedury jest oznaką prostactwa i braku kultury...
Autorka podjęła słuszną decyzję z opuszczeniem takiego miejsca. I nie ma żadnych przesłanek by ona pierwsza dążyła do "pojednania" z tamtymi. Nie ona zawiniła - nie ona ma przepraszać i szukać porozumienia...

Owszem, to raczej chyba wiadomo - jest to uciążliwe jakby nie spojrzeć. Ale taka sytuacja chyba nie jest usprawiedliwieniem "wybuchu" i potraktowania przez gospodarzy, prawda?

Słuszna konkluzja Nocnalampko.

Od siebie jedynie dodam, że młode kobiety zostając matkami mają coś w rodzaju klapek na oczach. One "musiały" się rozmnożyc, a pozostali powinni na wszystko patrzec z ich perspektywy.

Zadumałam się. Co miałabym sama zrobic będąc w takim potrzasku. Jeden ze synów radośnie zwala się nam na głowę z przychówkiem, nie zawsze grzecznym (stąd może te sugestie o złym wychowaniu dziecka), drugi chce świętego spokoju ( uczy się, pracuje, jest zmęczony), może ma inne podejście do życia, inne cele. A sami rodzice? Oni też po trochu mogą odczuwac dyskomfort w związku z całą sytuacją mieszkaniowo-bytową.

Autorko, co dalej zamierzacie? Życie na kupie do grobowej deski nie jest dobrym rozwiązaniem. Zaczynanie życia we dwoje od powiększania rodziny, zmniejsza szanse na zatrudnienie, a co za tym idzie na usamodzielnienie i niezależnosc.

Co wątek, to dulszczyzna synowych wychodzi. Teściowa powinna się zgadzać na zamieszkanie młodych, ale jak znam życie, to oni za Chiny teściowej pod dach by nie przyjęli.

Powiedzcie mi kobietki, dlaczego rodzice z większym metrażem, a zarazem ci bardziej zapobiegliwi mają być tak karani. Dlaczego ten nieżonaty syn ma się dostosować i położyć uszy po sobie? Nie może wyrazić swojego zdania? Może ma rację?

tylko nie widzicie jednej rzeczy w tej całej sytuacji, To syn zrobił awanturę, a teściowie są źli na synową, więc czy nie można zaryzykować hipotezy, że rodzice zgodzili się na zamieszkanie syna z dziewczyną i dzieckiem, bo się z synkiem rozstać nie moga, o i jeszcze wnuczka mają, takiego kochanego. nie widziecie jednej rzeczy, że dziewczyna nic nie zrobiła złego w całej tej aferze, a rodzice jej chłopaka widza zło tylko w jej osobie. Jednym słowem tak jakby ona zaburzyła im całe życie: synkowie niech u nas mieszkają wnuczek także, a ta dziewczyna to tylko po to była, żeby kochanego wnuczka urodzić.

Nirvanka, kurcze blade, całej tej sytuacji by nie było gdyby oni mieli kasę. Teściowej pretekst sam wlazł w ręce. Zawsze łatwiej zasłonic się innym powodem, byle cel został osiągnięty.

Nie wiem czy miałabym odwagę powiedziec prosto w oczy: oboje popełniliście byc może błąd i za wcześnie zostaliście rodzicami, ale weź synowo pod uwagę, że to my zapewniamy wam dach nad głową, syn cię utrzymuje, a co robisz ty, co robi tamta rodzina?

Mnie też by poniosło, gdybym po roku wspólnego zamieszkiwania, nie widziała chęci do usamodzielnienia. Rozumiem roczną przerwę na wychowanie dziecka, ale później trzeba tyłek ruszyc. Brak wypracowanej emerytury i co? Syn ze synową będzie taką delikwentkę utrzymywał? Symulacji zusowskiej nie widziały?

Mnie na samą myśl, że wprowadza się do mojego domu dziewczyna syna robi się gorąco.
Pewnie dziecko by mnie powstrzymało przed gwałtownymi protestami, ale tylko na jakiś czas.
Bo to i zagarnięcie mojej przestrzeni i niezgodne z moimi zasadami.
I wiadomo, jak czlowiek nosi w sobie taką niezgodę, to byle pretekst wystarczy i wojna gotowa. A w przypadku tego wątku, doszło do bijatyki między chłopakiem autorki i jego bratem.
No nie wiem, ale chyba sama bym wrzasnęła wy........ w takim przypadku.

Chyba ci teściowie(przyszli) nie chcą już mieć Was pod swoim dachem. Ja bym nie chciała.
Gdyby chcieli, to by Was zatrzymali.

dalej nie rozumiecie o co mi chodzi. Tak, nie powinno się zakładać rodziny, jak nie ma się warunków; tak, ja tez nie zgodziłabym się, zeby moje dzieci sprowadzały mi do mieszkanie swoje połówki ze swoimi dziećmi. Tak , teściowie mają prawo być rozdrażnieni całą sytuacją i w końcu tak, młodzi powinniwziąć sie do roboty i wyprowadzić. Ale do jasnej cholery, dlaczego za wszystko odpowiedzialna jest synowa? Synek cacy, mimo, ze to on zrobił awanturę, drugi synek cacy, mimo, ze on sprowokował awanturę, wnuczek najukochańszy na świecie, bo... wnuczek. A synowa, ta zła niedobra. Ludzie bądźcie trochę obiektywni, w przeciwieństwie do teściów z tego watku.

Nirvanka, tam musi jeszcze o coś chodzic. Byc może synowa nie jest spełnieniem marzeń teściów. Tak jak synowe nie chcą widywac teściowej, tak teściowa może nie chciec widziec synowej. Moja też ma podobnie, interesują ją synowie, ich może wypytac o wszystko, a my jesteśmy powściągliwe w udzielaniu informacji i samo to zrodziło niechęc między nami.
Już cytowałam pewno brzydkie powiedzenie: swoje ciaciane, cudze osrane. Tak bywa, musi upłynąc jakiś czas, zeby zbudowac poprawne relacje.

Sama znielubiłabym synową za sam fakt mieszkania po naszym dachem. Bardzo nie lubię naruszania mojej przestrzeni, nic na to nie poradzę. Goście są mile widziani, ale im są krócej tym lepiej. Nawet z matką darłabym koty, wystarczyłoby żeby zrobiła coś czego bardzo nie lubię.