Powiedziałam matce, że ma zakaz wstępu na mój ślub...

Twoja Matka może po prostu być zazdrosna. Wiem, trochę to dziwnie brzmi, ale do tej pory byłaś "tylko" jej... Równie dobrze, może widzieć w Twoim przyszłym mężu coś, czego Ty sama, zakochana, nie zauważasz.

Jak długo znasz swojego wybranka? Ile jesteście ze sobą? jak długo mieszkacie razem?

Czy Twoi rodzice są jedynymi ludźmi, którzy są przeciwni temu ślubowi?

Przemyśl raz jeszcze swoją decyzję. Młodziutka jesteś, a Twoja mama chce dla Ciebie dobrze. Idź do niej, ale nastrój się pozytywnie! Bądź spokojna i nie daj się wyprowadzić z równowagi. Wyjaśnij jej swój punkt widzenia, zapytaj o jej argumenty. Niech je wyjaśni. A jeśli znowu Cię wyśmieje, przypomnij jej, że Ty również masz uczucia.

To chyba jedyne co możesz zrobić.
Powodzenia!

mama moze sie nie szczypała ze slowami, ale wyrazila cos, o czym pewnie pomysli wiele osob, ktore przeczyta twoj watek.... nie wolisz sie najpierw wyksztalcic, zapravowac na własne pieniadze, wlasne doswiadczenia zyciowe? kiedy twoje kolezanki beda studiowac, pracowac, szukac swojego miejsca w zawodowym swiecie, ty faktycznie bedziesz sprzatac, gotowac i prac majty... zreszta pewnie juz to robisz...

a czy kształcenie jest ważniejsze od miłości? poza tym po ślubie też mogę studiować...a co do tego prania, sprzątania, gotowania i innych prac domowych- to nie jest tak, że ja ciągle siedzę w domu i bez przerwy coś robię..

Jeśli masz konkretny zawód, pracujesz, masz swoje pieniądze, to nie widzę problemu we wczesnym małżeństwie.
Niezależność - to jest najważniejsze dla kobiety, moim zdaniem oczywiście.
Jesteś niezależna?

Mama pewnie się boi fiaska Twojego małżeństwa, tego że zostaniesz z niczym w razie gdyby nie wyszło.
Ale jeśli jesteś niezależna, to nie ma czego się bać, bo sobie poradzisz w razie czego. Czy tak?

Czego Twoi rodzice się boją? Konkretnie. Zapytaj ich.
Może ich sprzeciw jest uzasadniony troską o Ciebie?

Miłość miłością, ale trzeba mieć plan na życie w razie gdyby się skończyła.
Tu, na forum, wiele jest takich historii, że najpierw wielka milość, dziecko, a potem dziewczyna zostaje bez zawodu, bez pracy, bez szans na godne życie, za to ze złamanym sercem.
To Ci nie grozi?

Jeśli Ci to nie grozi, to uspokój swoją mamę. Powiedz jej, że chcesz by dzieliła z Tobą Twój wielki dzień, że jesteś dorosła i świadoma tego co może się w życiu zdarzyć.

Sprzątanie, pranie i gotowanie to obowiązki, które wykonuje się również będąc panną

Evelyn.: Trudno jest odpowiedzieć na pytanie czy ważniejsza jest miłość, czy kształcenie. To zależy od człowieka, jego podejścia do życia i priorytetów. Ja wiem jedno - miłością garnka nie zapełnisz, ale małżeństwo i samorozwój nie stoją w sprzeczności.
Tak naprawdę skoro ze sobą mieszkacie, to ślub niewiele nowego wniesie do waszego życia. Zmieni się wam stan cywilny, po oczach zacznie bić plask obrączek, jeżeli to ślub cywilny to uregulujecie normy prawne, jeżeli kościelny to te bardziej duchowe, ale wciąż będziecie zasypiać w tym samym łóżku i grzać wodę na herbatę w tym samym czajniku. Skoro się kochacie, a Ty ufasz swojemu narzeczonemu, to pobierzcie się. Bądźcie sobie partnerami, kształtujcie się, pracujcie, wspierajcie się w niepowodzeniach, dzielcie radości, stwórzcie sobie, i swoim ewentualnym dzieciom dobre warunki do życia. Cieszcie się sobą, życiem, dorabiajcie się, a na pełną rodzinę przyjdzie odpowiednia pora. Może troszkę zbaczam z tematu, ale naczytałam się na tym forum trochę historii, i doszłam do wniosku, że lepiej zapobiegać niż leczyć.

Co do mamy - jedyne co możesz zrobić to wyciągnąć rękę, cofnąć swoje słowa, przeprosić i spokojnie porozmawiać. Mama albo Twoją skruchę uzna i przyjdzie na ślub, albo uniesie się dumą i nie przyjdzie.

Evelyn - nie gniewaj się, ale piszesz temat, którego tytuł brzmi: zabroniłam matce przychodzić na mój ślub - chyba nie tak postępuje dojrzała osoba ... w dodatku zaraz stwiedzasz, że jednak się z tego wycofujesz.

A czy po ślubie nie da się kształcić i pracować? Oczywiście że da się, ale ja wchodząc w związek wolałabym być niezależna, mieć jakiekolwiek zaplecze " w razie czego". Żeby, jakby się coś zle ułożyła, nie zostać z niczym...

Odpowiedz szczerze w tym wątku na moje pytanie: dlaczego ewenutalnie ślub nie mógłby poczekać rok lub dwa lata? Tylko całkiem szczerze ...

mieszkamy u mojego chłopaka (w bloku). ja studiuję i na chwilę obecną udaje mi się utrzymać z obrazów, bo maluję, wykonywania biżuterii, ozdobnych przedmiotów..para moich znajomych ma sklepik z rękodziełem i tam to sprzedaje.

Miałam podobny problem z mamą , mam 22 lata teraz jestem już rok po ślubie, mam małą córeczkę i jestem szczęśliwa. Ze śłubem też było bardzo podobnie.Twoja mama po ślubie będzie patrzyła na to wszystko inaczej , daj jej trochę czasu żeby się przyzwyczaiła, jak zobaczy że wszystko Ci się układa , niczego nie brakuje i że jesteś szczęśliwa to zmieni do was podejście. Ona się po prostu martwi ... a ja w Ciebie wierze i wiem że Wam się uda i że po jakimś czasie mama pogodzi sięz nową sytuacją

Pozdrawiam

A nie przesadzacie troszkę z tymi ostrzeżeniami i zagrożeniami bijącymi ze wszystkich stron, które miałyby dotknąć Autorkę?

Mam wrażenie, że te ostrzeżenia pojawiają się przez sam fakt, że Autorka ma 20 lat. Jakby napisała to samo ale była po 30-tce, to by inaczej została "oceniona". A dlaczego? Otóż...

Co do kwestii posiadania "stałej pracy"... a kto dziś ją posiada i może być w stu procentach pewny jutra? W dobie kiedy 1/3 ludzi w Polsce pracuje na śmieciówkach?
Bez przesady. Przecież Autorka napisała, że utrzymuje się sama, co jakoś przeszło bez echa. A w jej wieku to się chwali. Wiem, bo pamiętam, że jak zaczęłam pracę zawodową w wieku 19 lat, to większość moich rówieśników nie miało żadnej pracy, ani nawet pomysłu, co chcieliby robić... A ona ma talent, robi ozdoby, potrafi je sprzedać i się z tego utrzymać. Dla mnie wystarczy. Według mnie ważniejsze od "stałej" pracy w danym momencie są pewność siebie, przebojowość i wiara we własne siły, że zawsze tę pracę jakąś lepszą/gorszą znajdę. Bo praca nawet ta "stała" dziś jest, a jutro jej nie ma. A za pół roku może być znów i to dużo lepsza od poprzedniej.

Co do kwestii "mieszkania u chłopaka". W większości małżeństw, kiedy ktoś miał wcześniej mieszkanie np. po babci, od rodziców, po rodzicach, z wygranej w toto lotka, czy skądinąd, to właśnie ktoś mieszka u kogoś. No i co z tego To znaczy, że są nieodpowiedzialni i mają się martwić codziennie, że "a jaaak się rozwiodą, to zostaną z niczym". Uważam znów, że to przesada. Mnie by to nie przeszkadzało, choć akurat ja mieszkam "u siebie". Ale gdybym mieszkała w mieszkaniu mojego Męża, to jednak uważałabym je za nasze wspólne. Nie miałabym chyba kompleksu na tym tle, że w razie czego mieszkanie jest jego... I tak samo mój Mąż nie ma teraz kompleksu, że mieszka "u mnie". Ja uważam, że mieszkamy u siebie, bo jesteśmy MAŁŻEŃSTWEM.
A jak młode małżeństwo kupuje kawalerkę na kredyt na 30 lat, to też w przypadku rozwodu jest problem z jej podziałem, spłatą i też nie ma tu idealnych rozwiązań...

No i co do teorii "nie mów, że się nie rozstaniesz, bo nigdy nie wiadomo". No jasne, że nie wiadomo, ale też jesli ktoś ma ideały i wie, że chce nad związkiem pracować to ma duże szanse, że mu się uda. Nie ma co demonizować. Ja jestem pare lat starsza od Autorki, dużo później też wzięłam ślub (w sensie później, bo w późniejszym wieku, ale męża przed ślubem znałam króciutko) a też mówię, że się nie rozstanę i planuję dotrzymać obietnicy złożonej przed ołtarzem Tak wiem, brzmi to banalnie i górnolotnie, bo przecież "życie to nie je bajka", ale ja właśnie taki mam plan i mój mąż też - nie rozstać się

Ja z ostatnich postów Autorki wnioskuję, że jest to osoba, która raczej wie czego chce, radzi sobie w życiu i ja jej - Tobie evelyn - życzę Wszystkiego Dobrego. Jesli czujesz, że to jest TO, to rób jak Ci serce (ale rozsądek też ) dyktuje

Zgadzam się z Szarlot.
Poza tym autorka nie pytała czy 21 lat to odpowiedni wiek na ślub, tylko jak pogodzić się z mamą.