Związek "idealny" i rozstanie

hej może ktoś skomentuje, co o tym myśleć, pocieszy ... poradzi coś. Czasami zastanawiam się, czy nie zawalczyć o NAS, nie podtrzymywać kontaktu itd. Z drugiej strony jednak wiem, że nie da się zmusić drugiej strony do miłości. Wybrałam metodę 180 stopni opisywaną tutaj na forum. Myślę, że to pomoże mi trochę. Chociaż mam czasami wyrzuty,że nie walczę może, ale z tego co czytam, wszyscy którzy walczyli wyszli z tej walki na tarczy. Nie wiem poza tym, co mogłabym zrobić. Doszłam do wniosku, że tylko czas może coś zmienić w tej sytuacji. Albo z czasem zapomnę, albo on uświadomi uświadomi sobie, że to co było między nami było naprawdę wyjątkowe i wróci... tylko czy ja będę jeszcze wtedy tego chciała. Ach... życie... sztuka wyboru.

Co myślicie ?

Widzisz, nigdy nie patrzyłam na ludzi przez pryzmat wieku. Bałam się na początku tej różnicy, ale w tej chwili on za miesiąc kończy 27 lat. Nie można powiedzieć, że to smarkacz. Poza tym jestem przekonana, że przez cały okres związku mnie nie zdradził. Na samym początku sobie obiecaliśmy, decydując się na ten związek, że będzie oparty na szczerości i jeśli nastąpi taka sytuacja, że ktoś ktoś nas bardziej zauroczy to najpierw skończymy nasz związek. Nic takiego się nie stało.

Nie wiem, kiedyś powiedział, że przeraża go fakt, że jest nam ze sobą tak dobrze i że co dalej ? będę jedyną i ostatnią kobietą w jego życiu ?

Wprawa w rozstawaniu się ? Chyba nie, przede mną tak naprawdę był w jednym związku, wiem, że jej też nie zdradził, ale rozstał się, bo z nią sobie życia jednak nie wyobrażał. Potem miał sporo kobiet, ale tylko na seks.

Właśnie codziennie sobie zadaję to pytanie. Czytam inne posty i widzę, że w wielu małżeństwach tak jest. Nie wiem czasami, jak to powiedział mój przyjaciel "jest tak dobrze, że aż kusi żeby coś spier..ić". Czasem się coś wypala w ludziach, ale jeśli tak jest to po co te gadki, że mnie kocha itd.

Niby tak, ale wtedy chyba jednak układ jest inny, bo każda strona wie, że to tylko seks i po sprawie. Ale nie wiem, bo nie uznaję czegoś takiego, więc nie doświadczyłam i raczej tak zostanie.

Nazakręcie ...nie próbuj tłumaczyć exa.
Tak na chłodno to opisałaś ,logicznie to teraz spróbuj wczytać się w ten sam sposób w to co pisze gen.
Moim zdaniem nie ma tu czego reanimować.
Trzeba natomiast ratować siebie od nadmiernych myśli "coby było gdyby było"
Szkoda Twojego czasu...chyba że lubisz aby ktoś używał sobie Twoim kosztem?

Wiesz, ja zawsze byłam bardzo silna psychicznie i pomimo tego, że spadło to na mnie bez naprawdę żadnego znaku ostrzegawczego staram się sobie radzić. Masz rację z tą reanimacją. Ja nawet nie chcę na siłę niczego reanimować. Jestem zdania, że o prawdziwą miłość walczyć nie trzeba, o substytut nie warto. Dlatego zamilkłam całkowicie. Napisałam mu dość szczerego, uczciwego maila ponad dwa tygodnie temu i koniec już potem. On oczywiście pisał. W Walentynki napisał mi wiadomość, że zrobił dla mnie stronę internetową itd. nawet tam nie spojrzałam, żeby nie myślał, że się tym zainteresowałam, czy coś. Pisze, że on nie ma prawa prosić mnie o kontakt, ale jeśli tylko ja chcę kontaktu zawsze jest dla mnie itd. Oczywiście nie zamierzam skorzystać, choćbym miała się pociąć.

Nie lubię, nikt chyba nie lubi. Ale w tym przypadku masz rację, nie potrafię się odciąć od tych myśli "coby było gdyby było", bo naprawdę fajnie nam się układało i szkoda mi tego wszystkiego, tych lat, samolotów, nieprzespanych nocy na lotniskach, spotkać w różnych miastach Europy. Tak się staraliśmy,a  tu taka dupa wyszła. I to mi jakoś spać nie daje niestety. Może jest na to jakiś sposób, pewnie tylko czas ....

Ja, Cię doskonale rozumiem
Wiem i nawet czuję jak cierpisz....hmm "idealny związek" wydawałobysię!
Jesteś bardzo inteligentną osobą ,to się czuje...wierzę że mimo wszystko wytłumaczysz to sobie,może po swojemu ale jednak.
Nie trafiłaś też na poteflona całkowitego...potrafił być szczery do bólu.
Wolę taką szczerość jak obłudę tak często tu spotykaną i opisywaną po wątkach.
I tak na koniec...zapraszam do wątku "zakręconych"
http://www.netkobiety.pl/viewtopic.php?id=37714&p=431

przeżyjemy to wspólnie

pozdrawiam serdecznie!

hej odświeżam po miesiącu, bo mam problem, który mnie męczy od kilku dni ...

Z rozstaniem "jakoś" sobie radzę, nie złamałam się, nie szukam kontaktu, nie piszę. Ciężko strasznie, mam huśtawki nastrojów, jednego dnia mogłabym góry przenosić, innego ... lecą mi łzy jak grochy, bo jakoś poradzić sobie nie potrafię i najzwyczajniej tęsknię za nim.

Problem... mój były na urodziny za kilka dni, ja też mam urodziny dwa dni po nim. Zastanawiam się, czy powinnam przesłać mu jakiekolwiek życzenia. Dodam, że w prezencie świątecznym zrobiłam dla niego kartkę z życzeniami na każdy miesiąc roku i są tam życzenia urodzinowe, które powinien odczytać tego dnia.

Zależy mi na nim bardzo, ale nie chcę naciskać, przypominać się przy tej okazji. Sama nie wiem ... boję się też, że jeśli prześlę jakieś życzenia on za dwa dni zrewanżuje się tym samym, ale będzie to z poczucia obowiązku. Może lepiej nie robić niczego ? Zawsze na urodziny robiłam mu wyjątkowe niespodzianki, raz nawet bez jego wiedzy poleciałam do Portugalii i wieczorem zapukałam do drzwi ubrana w elegancką sukienkę z prezentem w ręku. Zawsze lubiliśmy sprawiać sobie niespodzianki.
Co teraz ?

Może jak się nie odezwę zatęskni ? Może będzie to jakiś powód do przemyśleń ?
On wie, że go pewnie dalej kocham, ale jak się nie odezwę może straci takie poczucie pewności i jeśli mu zależy wykona jakiś krok ??  Bardzo chciałabym poznać Wasze opinie.

Przede wszystkim nie rób nic z myślą, że go zdobędziesz.
Moja propozycja: wysłać standardowe życzenia i nie analizować jego odpowiedzi, ani też potem dlaczego on za dwa dni wysłał lub nie Tobie życzenia. Urodziny to taka okazja, która hm... jest jakby wyjątkowa, a gesty w tym dniu są bez znaczenia.
Postąpić jak wobec kumpla i tyle. Bo wypada. I tak przyjąć gest drugiej strony.

Ja trzymam za Ciebie kciuki bardzo. Bo sama chyba po prostu wrócę do Polski, jeśli chodzi o moją historię. Nie mam siły.

Nie chcę wysłać życzeń z myślą, że go w ten sposób odzyskam, bo wiem, że to niemożliwe. Zastanawiam się, co jednak lepsze w takiej sytuacji.
Wiem, że jeśli wyślę życzenia to on to odczyta jako znak, że ciągle o nim myślę i czekam. Nie chcę tego.
Mam nadzieję, że jeśli nie wyślę to da mu to coś do myślenia. Przy rozstaniu on mówił, że gdyby mógł to poprosiłby mnie o jakiś czas, żebym poczekała, bo on wróci, ale wie, że nie może tego ode mnie wymagać itd. Wspólnemu przyjacielowi też powiedział, że wierzy, że jeszcze będziemy razem. Napisał mi w ostatnim mailu, że bardzo chciałby się "obudzić" i być gotowym na nas bez tych wątpliwości.
Jeśli to jest szczere to wolałabym tak się zachowywać, żeby wspomóc ten "ewentualny proces", jakoś wstrząsnąć nim, zasiać wątpliwość, że mnie traci.

Ale z drugiej strony siedzi we mnie to, co napisałaś   ... Bo wypada...

Moim zdaniem najlepiej nie odzywać się w ogóle. Sama stosuje taką metodę, że odzywam się tylko, wtedy kiedy trzeba i to zdawkowo. Jeśli mam zyskać cokolwiek, to tylko taką drogą. Boli, ale musimy pokazać, że mamy klasę i że potrafimy sobie poradzić bez nich - mimo, że serce pęka.

Chyba tak zrobię, nie ma sensu. Na szczęście w poniedziałek pracuję, potem idę do koleżanki Hiszpanki piec ciasto na moją własną imprezę, więc nie będzie ciągnęło do telefonu, czy też komputera, aby coś napisać.

Zastanawiam się też, jak zareagować na życzenia z jego strony, jeśli takie będą. Ma maila, czy sms oczywiście nie odpiszę. Ale jeśli będzie dzwonił to odebrać, czy odpuścić ? Nie zdradził mnie, mieliśmy naprawdę udany związek, więc nie chcę też grać urażonej pani. Ale z drugiej strony nawet nie chce mi się z nim rozmawiać, bo przez ten czas nagromadziło się we mnie sporo negatywnych emocji.

Kiedy odchodził nie robiłam scen, nie krzyczałam, nie wyrzuciłam za drzwi. Popłakałam sobie, ale zachowałam się z klasą. Teraz jestem na takim etapie, że najchętniej powiedziałabym mu, jakim jest dupkiem i żałosnym typkiem. A nie chcę tego, bo chociaż serce boli wolę, żeby myślał, że mnie to nie rusza. Z doświadczenia wiem, że obojętność i ignorancja bolą najbardziej. Mogłabym odebrać i chwilę pogadać, z klasą, udawać radosną , podziękować za życzenia itd. ale to byłaby gra z mojej strony,a nie cierpię czegoś takiego i nigdy nie stosowałam.

Ja przy rozstaniu zachowywałam się tak samo. Nie jak zraniona kobieta tylko jak kobieta, która próbuje zrozumieć pogubione dziecko. Od czasu rozstania tylko raz powiedziałam mu dwa mocne słowa, ale z pełnym spokojem "że jest oszustem i kłamcą". Tak to przeżył, że tego samego dnia zadzwonił i prosił, żebym tak o nim nie myślała, tylko że jest "niedojrzały, nie potrafi w pełni kochać i nie wie czego chce." Bądź twarda. Jeśli napisze życzenia napisz (ale nie od razu) zwykłe "dzięki", jeśli zadzwoni bądź spokojna, obojętna i sprawiaj wrażenie jakby Ci się spieszyło Ja też mega cierpię, ale innej opcji niż cisza i obojętność nie ma. Mój ex chce utrzymywać ze mną sporadyczny kontakt, pogadać albo od czasu do czasu spotkać się przy piwku. Trochę to śmieszne, bo albo chce zostawić sobie furtkę albo żal mu, że tak mnie potraktował. A taki kontakt jest ciężki, bo to im się odwidziało i my tylko będziemy na tym cierpieć. Więc albo oni będą żałować z całego serca, zrozumieją i będą błagać o powrót (taaa jasne ) albo sayonara! Aha, pamiętaj że właśnie typ Piotrusia Pana, "faceta idealnego" najbardziej pozostawia w naszym sercu pustkę i tęsknotę (a niech ich szlag!).

Co do pierwszego : masz rację, chyba za bardzo się rozdrabniam i analizuję ten temat. A to przecież zwykłe życzenia.

Co do drugiego: też masz rację, jeden sms, czy też jego brak nie mają w tej sytuacji znaczenia.

Co do trzeciego: gdyby mnie było we mnie uczuć do niego to nie napisałabym życzeń raczej. Więc tak zrobię   A jeśli on zadzwoni, czy napiszę, to zrobię tak, jak radzi aurinko. Mam tylko nadzieję, że mnie nerw nie poniesie.

dzięki za rady, pozdrawiam serdecznie

Ja też próbuję sobie to tłumaczyć, tym bardziej, że w gruncie rzeczy było mi z nim cudownie. I napadają mnie wyrzuty sumienia, że mogłam się czasami inaczej zachować, mniej być taka czy siaka - bo? Bo on zawsze był dobry, nawet jeśli w środku myślał inaczej. Tak, oszukiwał, ale nie zmienia to faktu, że przez to nie widzę go tak źle jak mogłabym. I to sprawia, że ja czasem czuję się winna, że tak się stało. On nawet jak mówił "kochanie przepraszam Cię nie słuchałem, ale zaraz będę cały Twój!", to tak naprawdę myślał "ku*wa nie chcę mi się jej już słuchać".

Mój też akurat tego jest pewien "na pewno gdzieś tam jest ta jedyna, ta która będzie pasowała do jego wyidealizowanego obrazu kobiety, którą chciałby mieć u boku".

o wow, nie myslalam, ze jeszcze odkopie ten post. Zycie jest zaskakujace. Co powiecie na to ?

ponad rok nie mialam zadnego kontaktu z bylym. Sama o tym zdecydowalam, bo potrzebowalam czasu dla siebie i nie chcialam ranic samej siebie nadziejami, ze cos z tego bedzie. Gdzies tam podgladalam bylego na fb, czasami dowiedzialam sie czegos od znajomego, ot i tak czas zlecial. W miedzyczasie zaangazowalam sie w zwiazek, ktory chyba do konca nie daje mi satysfakcji pomimo tego, ze walcze o niego naprawde z calych sil i mam nadzieje, ze jakos damy rade.

Ostatnio strasznie meczyly mnie wspomnienia, jakos zle sie czulam z tym, ze nie rozmawial z bylym, ze dziwnie to wszystko sie zakonczylo, a przeciez przez kilka lat byl mi naprawde najblizsza osoba. Dowiedzialam sie tez, ze byl w miescie w ktorym mieszkam, ze widoczne jest to, ze chce sie ze mnaa spotkac, ale szanuje moja decyzje i nie chce zaklocac mi spokoju. lezala mi ta sytuacja kilka dni na sercu, musialam o niej porozmawiac z obecnym chlopakiem i w koncu postanowilam napisac. Napisalam maila, kolezenskiego, w ktorym powiedzialam, ze jakos dzwinie mi z tym, ze szukamy o sobie informacji od osob trzecich, ze narobilismy balaganu i trzeba to jakos ogarnac i uprzatnac, bo inaczej chyba oboje nie ruszymy do przodu ( wiem, ze on przez kilka miesiecy byl z kims, staral sie, ale jak powiedzial nasz znajomy stwierdzil, ze jednak nie da sie oszukac serca).

Odzew byl natychmiastowy, chyba nie uplynela minuta jak przyslal mi sma, z pytaniem, czy jestem moze w jego miescie i " I loved your e-mail". Odpisal mi na maila, bardzo przyjacielsko, zachecal mnie do przeprowadzki, napaknal nawet, ze zapewne podobaloby mi sie w mieszkaniu, w ktorym on mieszka itd.
Zaprosil mnie na fb do znajomych. Meczylam sie przez kilka dni, czy przyjac zaproszenie, w koncu zaakceptowalam chociaz nie bylo mi latwo przegladac jego zdjecia z nowymi przyjacolmi, dziewczyna ( juz ex)itd. ale jakos przebrnelam przez to. Jak tylko wyczail mnie na fb zaraz zagadal itd. Pogadalismy chwile po kolezensku, oczywiscie znowu mi mowil, ze powinnam sie przeprowadzic jak najszybciej jesli mysle o tym od jakiegos czasu itd. Pogadalismy chwile, przeprosil, ze musi uciekac stwierdzajac, ze bardzo chcialby rozmawiac duzej, ale wyjezdza i odezwie sie po weekendzie !! (ciekawe po co ? ).

Ulzylo mi po tym, jak napisalam do niego, naprawde. Ciazylo mi miesiacami to, ze nie potrafimy porozmawiac ze soba i mialam koszmary dotyczace tego, jak to bedzie, kiedy sie spotkamy przypadkowo. Ciesze sie, ze napisalam, chociaz po tym co mi zrobil kosztowalo mnie to duzo energii i odwagi.

Tylko ... co teraz ? Moj obecny zwiazek nie nalezy do najbardziej udanych i nie chce komplikowac sprawy kontaktujac sie z bylym. Jednoczesnie czuje do niego ogromny sentyment, czasami boje sie, ze to byla milosc mojego zycia i tylko sie oszukuje myslac, ze stworze z kims innym rownie udany zwiazek. Nie wiem, co on mysli na ten temat. Boje sie, ze niby zrobilismy ten pierwszy krok, ale do czego ??