Czy jest szansa? Rozstanie długi związek powrot - Netkobiety.pl

Mój związek trwał 13 lat
On mnie zdradzał nie raz i nie raz mu wybaczyłam wracaliśmy do siebie i tak w kółko mamy dziecko 11 lat i od 10 miesięcy bliźniaki
Rozstaliśmy się tydzień temu a ja se nie radzę ze smutkiem
Czuje się taka samotna i nie szczęśliwa
Rozstaliśmy się bo poznał kogoś znowu zaczął mnie zdradzać i jak to powiedział chce się uwolnić od tej męczarni i być szczęśliwym
I chyba jest
Ja nie wiem co ze sobą robić
Jak być na nowo szczęśliwym i jak se poradzić z tym smutkiem ?? Ma ktoś chwile by pogadać ?

czas czas i jeszcze raz czas

te uczucia które masz teraz, musisz niestety przeżyć i się im poddać - byle nie za długo

To jest kluczowe. I dobrze że masz tego świadomość, to już połowa sukcesu.

Niestety często w takich sytuacjach zaczyna rządzić ten cholerny mechanizm w którym atrakcyjne staje się to, co jest niedostępne.

Moja rada jest taka żebyś się od niego odcinała. Odzyskasz w ten sposób kontrolę nad sytuacją, a to da Ci siłę.

Są też niebezpieczeństwa zabawy w tą porozstaniową grę - możesz wywołać u niego silne poczucie straty, jak to dobrze rozegrasz, ale powrót nią powodowany może być efemeryczny, krótkotrwały.

Tak naprawdę najbardziej trwałe powroty są wtedy, kiedy pierwsze emocje opadną (czas...) i obie strony są w stanie racjonalnie spojrzeć wstecz na związek, swoje błędy, błędy partnera.
Wtedy zejście jest dojrzałe. Bez rzeczowego przepracowania problemów można wyeliminować jedynie ich skutki, a nie przyczyny - te wrócą.

Jestescie doroslymi ludzmi z tego co mi sie wydaje.Usiadzcie sobie raz na spokojnie i ustalcie Tak albo Nie i tyle w temacie.Takie granie sobie na uczuciach do niczego was nie doprowadzi.

Oto i chodzi wlasnie.Niech sie okresli raz na zawsze bo ty stoisz w miejscu a on dobrze sie bawi.

Tylko jak doprowadzić do takiej rozmowy żeby gościa nie wystraszyć. Mam zaproponować spotkanie i rozmowe? Nie będzie to zbyt nachalne? Czy dać dystans i jeśli przydarzy sie okazja zainicjowana przez niego wejść na ten temat?Oczywiście to będzie możliwe jeśli sie odezwie.

Mam tendencje to zbytniego angażowania się, wyolbrzymiania uczuć i reakcji. Nie chce być kobieta bluszcz która pyta o datę ślubu po jednym numerku... to raczej odstraszy i przypomni mu co było nie tak i utwierdzi go w przekonaniu że to była dobra decyzja.

Ja jestem facetem i mnie pytasz o spotkanie bo chcesz pogadac o tym i o tamtym.No i nie ma problemu.Co do twojego zapytania o slub na pierwszym spotkaniu to ni epytaj ale zapytaj o was bo o to tutaj chodzi.Chodzi o was i tylko o was a nie tylko o niego.Nie ma JA i Ty tylko MY i to mu uswiadom ze tego od niego oczekujesz.

Czyli tez jest zagubiony tak samo jak Ty.Dopoki bedziecie tak siebie nawzajem nakrecac raz do przodu raz w tyl ta sielanka bedzie trwala w nieskonczonosc.Muisisz byc stanowcza.Wiem ze bedzie ciezko ale powiedz mu o swoich uczuciach wobec niego i wtedy daj mu sie wypowiedziec na ten temat.Nie naciskaj tylko na spokojnie i przede wszystkim badz soba.Masz ochote przy nim poplakac to zrob to niech wie ze jestes szczera i ze Cie to boli.Badz soba i tego sie trzymaj.

Tutaj znajomi maja duży wpływ. Dużo starszych kolegów którzy go namawiali do rozstania i do korzystania z życia, bo jak można być z jedna całe życie. Jak pierwszy raz u mnie był i ktoś do niego dzwonił o nie odebrał zapytałam dlaczego, powiedział ze nie chve mowić gdzie jest żeby nikt mu juz nie doradzał, to jest jego życie...

Rozumiem to tak ze dopókisam nie będzie pewien nie będzie mówił światu żeby z nim nie walczyć? sama nie wiem. przykro mi było że chce to ukrywać ale nie zachowywał sie w miejscach publicznych jakby chciał mnie ukryć. Mógł nas ktoś zobaczyć wtedy...

Autorko, jestem w bardzo podobnej sytuacji ( poczytaj moje posty). Nawet staż związku podobny. Rozstaliśmy się ponad miesiąc temu, ale cały czas mamy kontakt, niby "przyjacielski". Polega to na tym, że potrafimy przez 3 godziny gadać przez telefon i dwa razy od rozstania byliśmy w kinie. On nie wie, że jest dla mnie czymś więcej niż przyjaciel. Nie chcę tego mówić, z obawy że się wystraszy i odetnie. Udaję więc, że wszystko skończone i że to naprawdę tylko przyjaźń. Nie wiem co on do mnie czuje. Mówi, że za mało w życiu poszalał, że zawsze był wierny i dobry i teraz musi sobie "odbić", to znaczy ma taki plan żeby umawiać się z różnymi laskami, podrywać je, iść z jakąś do łóżka... Nasz seks przez parę miesięcy ostatnich nie istniał. Ja mu odmawiałam, a potem on przestał zabiegać. Jest na tyle bezczelny, że wysyła mi zdjęcia lasek z portalu randkowego, opowiadając ze szczegółami z którą pisze i z którą chce się umówić Ja nie pozostaję dłużna i też mu opowiadam o swoich "podbojach" i co dziwne, wyczuwam czasami jego zazdrość Mówi, że nie cierpi zbytnio przez nasze rozstanie, bo wie że się przyjaźnimy i nadal jestem w jego życiu i to jest taka poduszka bezpieczeństwa dla niego. Ogólnie naprawdę chora sytuacja i jestem już bardzo zmęczona. Postanowiłam, że na chwilę obecną zamilknę, to znaczy nie zadzwonię i nie napiszę do niego pierwsza. Chcę żeby poczuł mój prawdziwy brak. Ale co z tego, jak on pewnie zadzwoni i tak, a ja odbiorę i będę udawać przyjaciółeczkę. W ten sposób to on nigdy nie zatęskni. Beznadzieja. Na początku czułam tylko rozpacz, a teraz co raz częściej dopada mnie złość na niego, że tak łatwo zaprzepaścił wieloletni związek, bo mu się nagle poruchać inne zachciało i testować na nich swój męski urok. Obawiam się, że mój ex przechodzi poważny kryzys tożsamości, może nawet kryzys wieku średniego, mimo że ma dopiero 35 lat.

Obie robicie z siebie poduszki bezpieczeństwa. Gdzie Wasze poczucie własnej wartości? Gdzie Wasze życie? Oni już nie wrócą! Rozumiem, że kochacie, ale dziewczyny pora wziąć życie w swoje ręce i zawalczyć o szczęście. Ile jeszcze będziecie słuchać o podbojach ukochanych zanim się złamiecie? Ilu fajnych facetów przejdzie Wam koło nosa zanim powiecie dość? Chcecie tak spędzić następne 10 lat? Obstawiam, że jak facetowi się znudzicie w tej roli to nie będzie miał skrupułów przed ucięciem kontaktu.

Czas, czas i czas. Nic więcej. Ucięcie kontaktu. Jak zablokujesz mu każdą możliwość kontaktu, to będziesz wiedzieć, że wpatrywanie się w telefon nie ma sensu, bo on nie ma fizycznie takiej możliwości, żeby napisać. A i Tobie będzie lżej, bo będziesz wiedzieć, że coś się zamknęło na 100%.

Też tak miałam, naprawdę wypłakałam morze łez. Płakałam wszędzie - na ulicy, w autobusie, w sklepie, w kinie. Nawet w pracy musiałam wychodzić do kibla, bo czułam że łzy mi same lecą. Teraz jest już lepiej, to znaczy czuję się nadal bardzo źle, ale już nie płaczę tak bezustannie. Przestałam płakać, gdy uświadomiłam sobie, że mój ex to w gruncie rzeczy bydlak jest. Mam do niego wielki żal, że tak łatwo zrezygnował z naszego związku i zmarnował mi najlepsze lata młodości. Teraz dobiegam 40-stki, zostałam z niczym i muszę zaczynać wszystko od początku. To budzi moją złość, dlatego już nie płaczę. Radzę Ci to samo, tzn. uświadomić sobie, że Twój były nie jest ideałem, skoro Cię zostawił, to znaczy że nie jest tym, którego kochasz. Bo Ty kochasz wyobrażenie i wspomnienie, tego jaki kiedyś był. Ja też kocham mojego dawnego R. Ale jego już nie ma. Umarł, teraz w jego ciele przebywa ktoś zupełnie inny..

Powiedzieć, że skoro zdecydował się na opuszczenie Twojego życia, to niech już nie wraca.
A potem zablokować w telefonie numer. Usunać i zablokować fejsa i inne kontakty. I się nie odzywać.

Lady Loka Obawiam się, że rok-do30stki ciebie nie posłucha, mimo dobrych rad.

Nie ma przerw w związku, przerwa to koniec. Ta gra w przyciągnie i odsuwanie siebie nawzajem będzie trwała dokładnie tyle czasu ile tobie lub jemu zajmie poznanie kogoś nowego. Gdyby miał kogoś od razu po zerwaniu, nie zawracał by tobie wtedy gitary. Najwyraźniej nie miał, dopadła go niepewność czy dobrze postąpił, panny w kolejce się nie ustawiły. Postanowił zapewnić sobie koło ratunkowe w twojej postaci. Nawet jeżeli wrócicie do siebie, to na chwilę, na gorszych warunkach, strata czasu, który korzystniej było by poświęcić na swój rozwój oraz poznanie kogoś nowego.

Ze swojego doświadczenia zauważyłem, po zakończeniu związku z kobietami na poziomie, całkowite zerwanie kontaktu było oczywiste i naturalne. Zdrowe podejście. W przypadku zakończenia znajomości z kobietami przejawiającymi tendencje do manipulowania jeszcze dobry rok po było sprawdzanie jak to się u mnie układa.

Niestety masz racje.
Nie posłuchałam. Nie potrafiłam i dalej nie potrafię zamknąć tematu ze względu na watpliwości i nadzieje.
Nie odzywałam sie poprostu, zamiast blokować.
Odezwał sie on do mnie po tygodniu jak gdyby nigdy nic. Gadamy codziennie coraz więcej, nie było okazji sie spotkać wiec nie udało mi sie pogadać na poważnie, nie chce tego robic jak dzieciaki na messengerze. Chce po prostu szczerze pogadać ale nie możemy zgrać terminu, nie chce tez widzieć sie w mieszkaniu u mnie lub u niego, chce by to bylo miejsce publiczne żeby nie naszło nas na głupoty.

Moze macie racje ze ten koniec to prawdziwy koniec, tez tak myślałam.
Zastanawiam sie tylko czy faktycznie nie zdarzają sie na świecie sytuacje gdzie ktoś sie zagubi sam ze sobą, nie zdarzy dorosnąć, ma watpliwosci, podejmuje decyzje która może okazać sie błędna? Ludzie czasami popełniają błędy...
Byliśmy ze sobą kupę czasu, od dzieciaka, niewiele przeżyliśmy osobno.
Widzę przez pryzmat tego czasu który upłynął ze obojgu to jest potrzebne, zebrać sie w sobie wprowadzić trochę zmian by drugiej osobie żyło sie z nami lepiej, czy to będzie on czy inny...
Teraz jak mój ex pisze to jest w nim coraz więcej czułości i zainteresowania niż było wcześniej, boje sie tego ze otworze serce i nabiorę w płuca nadziei a okaże sie ze to tylko chęć zaciągnięcia mnie do łóżka bo nic innego sie nie trafia...
Pisze mi ze chciałby pojechać do mojej rodziny na święta jak zawsze ale boi sie mojego ojca, ze musimy iść do kina na jakiś tam film bo to nasza tradycja premiery tej serii... dużo wspomina, dużo mówi i jak dzwoni to mówi do mnie tak jak za czasu związku „kotku”.
Ostatnio zaproponował ze jeśli nie mam innych planów to może we dwoje spędzimy sylwestra. Powiedziałam ze msm zamiar oglądać seriale s domu, nie planuje imprezy to rzucil ze zawsze chciał tak we dwoje ale nie było okazji wiec może wpadnie. Jak zapytałam co powie kolegom to napisał ze np. „ ze sie umówił z koleżanka lub siedzi sam żeby mu nie truli” zapytany czemu nie powie prawdy odpowiedział „nie wiem”. Napisałam mu ze nie chciałbym być nikogo wstydliwą tajemnica a tak sie dzieje i mi z rym zle, odpowiedział ze tak nie jest...
nie wiem sama, czy on nie jest pewny czy możemy cos odbudować o nie chve mowić czy tak naopowiadał wszystkim ze poszedł do przodu i o mnie zapomniał ze teraz nie da rady tego odkręcić...
Znajomi odgrywają duża role u niego i wpłynęli na jego decyzje.
Teraz zauważam ze odkąd sie spotykaliśmy wycofuje sie z imprez i więcej czasu spędza sam na układaniu życia.
Może sie spotkam z nim przed świetami na jakaś kawę, nie chce manipulować nie o yo chodzi, ale jest dla mnie ważnym człowiekiem,wiem ze jest gość zamknięty w dobie, nie chce swoim zachowaniem go przytłoczyć i przestraszyć.chce żeby nie chował sie do swojej skorupy i chciał pogadać o tym wszystkim a nie wycofał sie na bezpieczna pozycje „nie możemy być razem” jak tylko zadam jakieś pytanie. Bo jak ja mowie „nic sie nie da zrobić „to nie mówi „masz racje” tylko „ Taaak? dlaczego? serio tak myślisz?”

Chciałabym sie dowiedzieć co czuje i czy faktycznie jestem taka poczekajka przed kolejnym związkiem czy może trafiło nam sie „to” i przez nieuwagę nam to uciekło z rak i robimy największa głupotę życia jeśli tego nie uratujemy. Wiem ze pary maja za doba zdrady, dzieci narodzone ze zdrady, przemoc, kłamstwa i układają życie razem mimo wszystko, przepracowują tematy i żyją dalej....

Możliwe.
Zapytany dlaczego sie nie odzywał, odpowiedział za miał nawał pracy i bardzo mu szybko zleciało te kilka dni, nie wierzył ze nie pisaliśmy tydzień, podobno tak był zajęty. W kolejny weekend juz mimo wyjazdu ze znajomymi dzwonił i chciał sie spotkać. Może łapał dystans i musiał wszystko przemyśleć i sprawdzić czy to szczera tęsknota czy seks go ciągnie do mnie, albo to tylko zabawa w poczekajke jak mowicie.
Ja sie staram teraz nie angażować tak jak przy pierwszych spotkaniach i rozmowach. Nie rzucać wszystkiego bo powie mi ze mogę przy okazji potowarzyszyć mu ma zakupach. Staram sie skupić na sobie. Trzymać dystans ale nie sztuczna manipulacje tylko z szacunku dla siebie nie być na zawołanie i ze strachu przed kolejnym załamaniem ze względu na jego ciszę.
Nie ukrywam ze chciałabym żeby to miało racje bytu i sie udało nam to ułożyć na nowo.
Liczę na to ze po kolejnym spotkaniu i miłym wieczorze nie przepadnie jak kamień w wodę...
chciałabym tego uniknąć, dlatego próbuje analizować co zrobiłam zle ze na jakiś czas sie odsunął? za bardzo chciałam wszystko na raz i przestraszyłam faceta?

A ja uważam,  że nie powinnaś z nim spędzać sylwestra, rok-do30stki. Odszedł pod wpływem znajomych i w nadziei na poderwanie koleżanki z pracy, a kiedy noga mu się powinęła, próbuje do Ciebie wrócić.  Odetnij się od tego człowieka, życz zdrowia i niech idzie drogą,  którą wybrał. Na pewno na początku będzie żałował,  ale to nie miłość...
Upadła,  jesteś bardzo dzielna, pokazałaś swojemu ex, że jesteś ponad to. Moim zdaniem on dobrze wie, że Ci zależy,  przecież to nie Ty odeszłaś. Radzę Ci to samo, co wyżej. 
Jesteście zakochane i macie fałszywy obraz rzeczywistości,  ale jeszcze dużo pięknych chwil przed Wami, wydajecie się bardzo w porządku. Trzymajcie się

Upadła, nie mam pojęcia jakie zachowanie jest dobre ani w mojej ani w Twojej sytuacji chociaż są obie bardzo podobne. Mam wrażenie że Twój ex wie co czujesz mimo że tego nie powiedziałaś. Nie wiem jednak czy rozmowa nie byłaby dobrym wyjściem. Sama sie zbieram by pogadać ze swoim ex, tez nie wiem jak to zrobić żeby nie pomyślał że oczekuje ślubu i dzieci w tym roku... Ja po prostu chce wiedzieć na czym stoję bo go bardzo kocham i chciałabym być z nim jak dawniej.
Minęły 3 miesiące osobno...
Ja sie zmieniam i on tez sie zmienia, na pewno oboje nie nadajemy sie teraz do żadnego związku, ani razem ani z innymi ludźmi ale dobrze by było wiedzieć czy oboje myślimy tak samo...
Kiedyś mi powiedział ze sie boi, ze cos było jednak nie tak i skąd mamy wiedzieć czy to sie uda, ale to było dawno, nie wiem co teraz on czuje.
Chce iść do przodu, albo w jego stronę albo w innym kierunku.
Staram sie do tego przygotować od stycznia zaczynam wizyty u psychologa.
Jutro prawdopodobnie sie zobaczę z ex, bo naciska na spotkanie, bo tęskni. Nie chce dać znam możliwości na konsumowanie „przyjaźni” dlatego mam nadzieje ze namówię go żeby gdzies wyjsć. Nie wiem czy odważę sie na rozmowe o uczuciach. Mam nadzieje ze tak. Pewnie in tez sie tego po mnie spodziewa, wie ze jestem niecierpliwa. Dobrze by było gdyby tez chciał pogadać i jakoś to rozwiązać. Szkoda ze tak to daleko zaszło i nie potrafiliśmy tego załatwić bez rozstania.
Co do sylwestra będę myśleć, po pierwsze jutro jak rozmowa dojdzie do skutku to może być rożnie, po drugie pewnie znajomi go gdzies wyciągną żeby nie był sam a on sie nie przyzba ze chciał być ze mną, po trzecie sama nie wiem czy to dobry pomysł, raczej cieżko nie trafić do łóżka jak spędzimy sami cała noc w domu, a nie chce takich sytuacji powtarzać z obawy na to jak on to potraktuje i jak sie potem zachowa. Ostatnia cisza po zbliżeniu kosztowała mnie bardzo dużo łez, stresu i cierpienia...

Kobieto ogarnij się. Oczywiście, że jesteś kołem ratunkowym dla niego. Jakby chciał, to by wrócił. "nie wiem" oznacza "nie kocham i nie chcę, ale nie wiem jeszcze czy dam radę być sam"

Tak, właśnie to podświadomie chciałam uslyszec.
Wszystko jest niby takie proste.
Ja go kocham, podświadomie liczę na powrót ale tak do końca sama nie wiem czy warto i czy tego chve, czy by sie udalo zbudować cos dobrego, pewnie dlatego myśle i tłumacze sobie ze on ma tak samo, ze czuje do mnie to co ja dole boi sie ze nie da sie tego naprawić i nie zmieniliśmy nic jeszcze i zejdziemy sie po to by sie szybko rozejść... dlatego oboje niby teraz sprawdzamy czy damy radę sie dogadać i spróbować, bo jak inaczej możemy sie dowiedzieć? Skąd wiedzieć jaka podjąć decyzje? Ludzie chodzą na randki zanim zdecydują o związku może tu jest podobnie?

Wiem co usłyszę, ze jestem naiwna bardzo i głupia. Pewnie tak, nie wiem kiedy otrzeźwieje. Próbuje zaczynać układać sobie to w głowie ale głupie nadzieje są silniejsze i ciagle go sobie tłumacze i ciagle myśle ze jest w tym podobny do mnie. Bo znam go kupę czasu i nie należy do osób które są aż tak perfidne żeby tak grać i wykorzystywać ludzi, z drugiej strony może sie zmienił i taki teraz właśnie jest...
Dzięki za opinie, dały mi do myślenia.

Co sprawia że to sie wydaje takie oczywiste?
Co powinien robic żebym wiedziała ze czuje to co ja i myśli na poważnie o tym by to naprawić?

hmm. Może powiedzieć Ci o tym? Tyle razem byliście, związku z tak długim stażem nie rzuca się ot tak. Skoro się rozstaliście to widocznie, coś w tym było.