Czy istnieje idealny związek? - Netkobiety.pl

Zależy, co rozumiesz przez "idealny związek".

Jeśli taki, w którym nigdy przenigdy pod żadnym pozorem nie pojawiają się problemy czy nieporozumienia - nie wierzę, że takie związki istnieją.

Jeśli taki, który jest "dopasowany" do tej konkretnej dwójki ludzi, spełnia ich potrzeby i oczekiwania i wnosi w życie zupełnie nową jakość, który rozwija - owszem, są takie związki. Znam ludzi w takich związkach i sama mam olbrzymie szczęście w takim być.

nie ma idealnych związków. Każdy to mniejszy lub większy kompromis. Ale to żaden problem, gdy ludzie się kochają.

Kłótnie jak kłótnie (dla mnie kłótnia jest jak nie chodzi już o jakąś sprawę, a po prostu o dowalenie sobie nawzajem najbardziej jak się da), ale energiczna i emocjonalna wymiana opinii jest jak najbardziej wskazana w związku.

Z obwinianiem i pretensjami to jest tak, że jak się nie robi niczego, co na nie zasługuje, większość rozsądnych ludzi tych pretensji mieć nie będzie. Wystarczy poczytać wątki na tym forum, których całą masę można sprowadzić do "mam pretensje do osoby, z którą jestem w związku" lub "osoba, z którą jestem w związku, ma pretensje do mnie".

Idealnego dopasowania też nie ma. Jest tyle różnych płaszczyzn życia we dwójkę, że niemożliwe jest być dopasowanym w 100%. Można lubić te same fimy i mieć rozbieżne gusta w kwestii dekoracji wnętrz. Można zgadzać się w podejściu do małżeństwa i różnić się w kwestii posiadania dzieci. Kluczem jest zdawać sobie sprawę z tych "podstawowych spraw", w których nie jest się w stanie iść na kompromis - i w nich na kompromisy nie chodzić, nie dopasowywać się na siłę. W pozostałych kwestiach, przeciwnie, szukać wspólnego gruntu, porozumienia. I nie handlować kompromisami, na zasadzie "ja ci odpuszczam te dwie sprawy, a ty się odczep od tamtych dwóch", bo to nigdy nie działa.

Co do wyboru - realny vs. wymarzony związek - to nie musi się wykluczać. Nigdy nie wierzyłam, że należy się zadowolić pierwszym-lepszym związkiem, jaki się napatoczy, czy nawet pierwszym "przyzwoitym" związkiem. Ale oczekiwania też trzeba mieć realistyczne.

Absolutnie nie. Brak kłótni nie oznacza braku nieporozumień i rozbieżności zdań. Trzeba się kłócić na poziomie i szanować się, a nie zamiatać nieporozumienia pod dywan i udawać idealną parę. Potem czara goryczy się przelewa i  rozstanie gotowe.
Brak kłótni ( nie mówię o karczemnej awanturze ) świadczy o tym, że partnerzy nie są ze sobą szczerzy, albo w ogóle nie rozmawiają.

Idealny związek według mnie, to taki gdzie z miłości partnerzy są w stanie wiele sobie wybaczyć i wiele zaakceptować oraz pragną szczęścia drugiej połowy bardziej niż własnego, nie unicestwiając oczywiście siebie i swoich pragnień przy tym I żeby nie było tak platonicznie, to oczywiście musi być "ta chemia".
Niby proste, a jednak trudne.

Ale czym miałby być ten "idealny związek"? Taki gdzie się ludzie zawsze kochają?
Jak dla mnie nie da się. Ludzie się zmieniają cały czas, w sumie jedyną pewną rzeczą w życiu jest zmiana. Emocje się zmieniają, wahają, zmieniają nam się w życiu poglądy nawet na te "podstawowe" i fundamentalne sprawy jak rodzina, miłość czy wiara.
Taki, gdzie się nigdy nie kłócą? To już w ogóle nierealne, bo nie żyjemy w próżni i świat zewnętrzny ma na nas wpływ i na nasze emocje. I jakkolwiek by się człowiek nie dogadał, to są rzeczy, o których znów trzeba będzie porozmawiać. Nie chciałabym, żeby ktoś przez to, że mam inne zdanie, uznał, że związek ze mną jest "nieidealny" Związek to nieustanna komunikacja. (Nie kompromisy. Komunikacja).

Moja definicja idealnego związku została osiągnięta, więc da się. Chyba najbliżej jej do definicji Rudej102. Sprzeczki jak najbardziej się zdarzają, jeśli ma się swoje zdanie i silny charakter. Osobiście nie wyobrażam sobie związku bez sprzeczek, ale znam też ludzi, którzy są na tyle ugodowi, że może rzeczywiście nie ma u nich żadnych kłótni. Choć wtedy problem jest z czymś innym. Sprzeczki nie są złe, jeśli działają na określonych zasadach, tj. nie ma wbijania szpil, wypominania, szantażu emocjonalnego, fochów, wulgaryzmów i obraźliwych epitetów. Dla mnie to jest łatwe do osiągnięcia, jeśli się chce. Nie wyobrażam sobie związku, gdzie podczas kłótni partner okazuje mi brak szacunku lub ja jemu.

Nie zgadzam się np. ze słowami Viany, że w idealnym związku sporo wybaczamy i akceptujemy, bo to brzmi jak jeden gigantyczny kompromis, żeby tylko nie być samemu. Wybaczyć mogłabym raz, nie więcej. Choć to zależy oczywiście od wagi przewinienia. Są rzeczy, których bym nie wybaczyła.

Dla mnie idealny związek działa przede wszystkim budująco i nie ciągnie w dół. Cenię sobie poczucie bezpieczeństwa, zrozumienia, brak huśtawek emocjonalnych oraz nieodreagowywanie gorszych, stresujących dni na drugiej osobie.

Gdzieś tam kryje się mądrość, której jednak nie jestem w stanie ogarnąć...

Dobry zwiazek to taki, w ktorym ludzie potrafia sie dogadac.

Nie wyobrazam sobie prawdziwej komunikacji bez okazjonalnej klotni. Przeciez naturalnie ludzie sie roznia zdaniami i nie jest zdrowe, jezeli jedna strona, albo nawet obie ukrywaja swoje poglady, byle tylko sie nie poprztykac. Bylam w takim jednym zwiazku z facetem, ktory tak bal sie poroznienia, ze...niczego z nim nie mozna bylo omowic. Normalna paranoja- po jakims czasie czulam sie jakbym zamiast partnera, miala jakiegos podwladnego, ktory stracha sie dwa zdania powiedziec.

Oczywiscie nieporozumienia i dyskusje to nie sa karczemne awantury, bo jezeli faktycznie tylko taka 'komunikacja' wystepuje, to bym sie zastanowila czy to faktycznie dobry zwiazek jest. Dwie rzeczy sa istotne: szacunek i chec porozumienia.

Mój ostatni związek taki był, i nawet nie to że kłótni było niewiele, bo tak naprawdę w ogóle ich nie było. Ani razu. Zawsze byliśmy dla siebie delikatni, kulturalni, i współczujący. Nie pamiętam takiej sytuacji, żeby choć raz mnie obraził, albo podniósł na mnie głos, zresztą gdyby tak było to poważnie zastanowiłabym się czy taka relacja ma sens. Oczywiście z mojej strony wyglądało to tak samo - zwracałam się do niego w sposób subtelny, i często chwaliłam.

Tak na marginesie - wydaje mi się że wielu osobom z tego tematu myli się słowo kłótnia z normalną, spokojną rozmową w której partnerzy otwarcie mówią o swoich odmiennych poglądach.

Zwiazek idealny w moim slowniku, to taki, ktory mi pasuje, w ktorym czuje sie szczesliwa, spelniona, szanowana, wiem ze moge na moim mezczyznie polegac, ufam mu, sex jest super, dogadujemy sie, mamy wspolne plany i marzenia, razem zgodnie idziemy przez zycie. I moja druga polowka zapytana o to, stwierdzi dokladnie tak samo, wskazujac na mnie. W takim zwiazku jestem i sie naprawde z tego ciesze. Klotnie? Zalezy jak ktos to rozumie, moja definicja - wrzaski, agresja slowna, brak kompromisu. U nas - nie wystepuja. Roznica zdan owszem, mamy inne charaktery, niektore rzeczy widzimy inaczej, posprzeczamy sie albo jest nam z jakiegos powodu - zachowania drugiej osoby przykro. Ale potem to omowimy, wyjasnimy na spokojnie, czemu akurat takiego stanowiska bronilismy kurczowo, co nam sie nie podobalo. Ja reaguje czasami impulsywnie, ale jak ochlone, to nieraz przyznaje ze to nie taki straszny problem, ze mozna to rozwiazac, ze w sumie to byla dlanie jakas nowosc i niechetna bylam do tego, ale jak przemyslalam, to przyznaje racje. Potrafimy przyznac sie do swoich bledow. Nauczylismy sie rozwiazywac sporne kwestie. Nie ma takich rzeczy ktore kategorycznie odrzucy u swojego partnera, nie zmuszamy sie do czegos, nie cierpimy dla świętego spokoju, nie zamiatamy problemow pod dywan. Pare razy ja sie glupio zachowalam i zrobilam przykrosc mezowi, bylo mi potem wstyd i przeprosilam. Kiedys on mnie doprowadzil do szalu i byl tak zaslepiony i pewny ze dobrze robi, ze nie dal sobie wyperswadowac. Potem zalowal, jak do niego dotarlo, jakie to ma konsekwencje i jak ja to odbieralam. Przeprosil mnie i wiem ze wiecej tego nie zrobi. Kazdy przerobiony wspolnie problem, cos co razem przezwyciezylismy zbliza nas do siebie. Wiem ze go kocham, dojrzala miloscia i wiem ze on czuje do mnie to samo.