Moj brat jest życiową kaleką-co robić?

Nie kastrować chłopaka dalej i nie pomagać mu. Dać mu szansę uczyć się na błędach. Nie będzie go stać na kolejny telefon, to nauczy się pilnować cennych rzeczy. Nie będzie miał na chleb, jak pożyczy pieniądze, to nauczy się nie pożyczać/wymagać oddania pożyczonych pieniędzy. Jak się rozchoruje, to będzie wiedział, że należy się rozebrać w ciepłym pomieszczeniu. I tak dalej.

a może on ma coś w sferze psychicznej pomylone?  Myślę, że nawet jakby rodzice nad nim skakali, to on sam wiele by się w szkole nauczył, przecież tam miał rówieśników / nauczycieli... raczej nie uwierzę w to, że mając np 18 lat mama po niego chodziła i za rączkę przyprowadzała do domu, ani też w to, że nikt nigdy się z niego nie śmiał... Musi być choć odrobinę samodzielny... może jest np autystyczny albo  ma zespół Aspergera? - to ciężkie do zdiagnozowania i bardzo różnie się objawia... Wydaje mi się to bardzo dziwne, że człowiek nie umie sam dać sobie jeść i rozdać pieniądze jak matka Teresa z Kalkuty, że trzeba mu przypomnieć żeby rozpiął ubranie... przecież on sam umrze...

To wszystko co opisałaś, może być objawem jakiejś choroby psycho-somatycznej. Porozmawiaj z nim, ale tak delikatnie. Powiedz rodzicom, żeby się nim zajęli, skoro tak wszystko gubi. On sam ostatecznie też jest zagubiony. Zróbcie badania w tym kierunku: tomografie komputerową, rezonas magnetyczny, TSH, itd.

Helsinka,
czy brat był kiedykolwiek konsultowany przez lekarza lub psychologa, np. w poradni psychologiczno-pedagogicznej w okresie nauki szkolnej w kierunku oceny rozwoju intelektualnego i społecznego?

Ja też radzę skonsultować się ze specjalistą i wtedy decydować, co robić.
Pozdrawiam i życzę wytrwałości!:)

Ja również uważam, że on nie jest chory, nie ma zaburzeń, opóźnień. Jak typowy facet jest wygodny i leniwy. Nie musi niczego robić gdyż wie, że ktoś go wyręczy i po prostu z tego korzysta.

Problemem jest to, że nikt najwyraźniej nigdy od niego niczego nie wymagał, nie oczekiwał od niego choćby minimum odpowiedzilności. Najwyraźniej wszyscy go zazwyczaj wyręczali, ratowali w sytuacjach kiedy przez swoją niedbałość coś mógł zawalić. On wie, że ktoś zawsze mu pomoże, wyręczy, uratuje z kłopotów. On nawet może uważać, iż to jest obowiazkiem wszystkich wokół.

Czym dłużej inni wciąż się nim zajmują, bo on taki biedny, bo on sobie nie poradzi tym gorzej dla niego. W sytuacji obecnej nie zdziwiłabym się gdyby on uważał, że spóźnienie się jego do pracy jest winą własnie mamy bo go nie obudziła, winą kierowcy, że przyjechał punktualnie, winą tego, że siostra mu nie przypomniała itp. Totalnie nierealistyczne oczekiwania, postrzeganie świata.

Ty jako starsza siostra możesz co najwyżej mu tłumaczyć jak powinno się podejśc do sprawy, pokazać mu jak coś powinien zrobić.  Na pewno powinnaś wymagać od niego wszystkiego tego co zazwyczaj robi normalny dorosły człowiek i być konsekwentna. Nie wyręczać go, nie pomagać mu coś zrobić. Powinnaś pozostawić go samego z jego zadaniami  aby sam  uczył się samodzielności.

Kiedy doświadczy konsekwencji, bo np. spóźni się na ważny sprawdzian w szkole i będzie musiał umówić się z nauczycielem na kolejny termin, jak dostanie złą ocenę to następnym razem wysili się aby wstać o czasie. Kiedy zgubi telefon i nie dostanie kolejnego dopóki nie podejmie się jakiejkolwiek dorywczej pracy to następnym razem będzie szanował swoje rzeczy itp.

Według mnie o problemie mozna by mówić wówczas gdyby pomimo doświadczania konsekwencji nie potrafił uczyć się na błędach. Gdyby np. nie potrafił się wysilić aby coś zyskać co jest dla niego ważne, gdyby w takich sytuacjach rezygnował z tego co chce, poddawał się, wycofywał. Czyli np. z powodu spóżnienia  nie zaliczył by sprawdzianu i uznał, że nie warto się uczyć, nie warto próbować pogadać z nauczycielem - totalna rezygnacja, obojętność.