Relacje w rodzinie siostra brat.

Macie dziewczyny brata, macie faceci siostry piszcie, temat jest bardzo ciekawy bo każdemu wydaje się że inni mają dobrze a u połowy osób jest masakra a 1/3 horror druga połowa rodzin ma dobrze.

Więc nie jest to przyjaźń?

U mnie  jest po polowie...mam siostre i brata,na siostre moglam i moge liczyc zawsze,potrafimy sie dogadac....szanujemy sie na wzajem i wiemy ,ze nawet intuicyjnie sie "przywolamy" Mieszkamy w tej samej miejscowosci...jak sie nie widzimy to dzwonimy do siebie codziennie.......ale z kolei z moim bratem nie potrafimy sie dogadac........on ma swoja maxyme,ze jak sie cos 'wali" to on jeszce 'dokopie' i powie,ze jestes smieciem ,ze na nic  innego nie zasluzylas,ze jestes g****m ,byle czym i takich ludzi powinno zycie eliminowac......wcale nie jest powiedziane,ze  dzieci  zrodzone z jednych tych samych rodzicow maja podobne charaktery,bo w takim ,a nie innym duchu byly wychowane..nie kazdy jest inny..pozniej nabywa "oglady " wiem ,ze jakbym potrzebowala jego pomocy to z pewnoscia nie dostalabym jej tylko slowa obelgi pod swoim adresem......moj brat jest  apodyktyczny i  to straszny egoista ....ale tylko dla bliskich...dla obcych wylewny oh i ah.........chodzacy ideal,ale to tylko na pokaz.Mimo tylu upokorzen z jego strony ja  zawsze dla niego bede siostra i zawsze  moglby na mnie liczyc!!! (dla niego ludzie chorzy,biedni to ludzie z marginesu,to ludzie drugiej kategorii .....nadmienie,ze nigdy od niego nic nie chcialam ,bo wiedzialam ,ze dalabym mu pozywke  dla jego egoizmu i buty )

moja mama również starsza o 20lat od swojego brata, rówiesnika bardziej niż wujka dla mnie i mojego rodzenstwa. to ona zaciągnela go do szkoly sredniej, kupowala mu ubrania, łapała na papierosach i ochrzaniała.dawala na kurtke i buty, bo babcia miala renty parę zlotych, a dziadek pił do śmierci, to jest matury mojego "wujka". nazwijmy go Mirek. "krysiu, ja nie chcialem"-płakał 10,20,30latek, 40latek także.
późny syn alkoholika i prawie niepiśmiennej gosposi wiejskiej nie ułożył sobie życia, nadal nie umie ułożyć sobie zycia, wiecznie ratowany przez 3 starsze siostry(20lat starsza,17,14) i dwóch braci(22lata starszy i 8). dali mu na mieszkanie(bo gospodarstwo przejął brat 8lat starszy), kiedyś tam była szansa kupic po taniości i znajomości, jakby dzisiaj kupił za 10tysięcy M3, dali na wesele, dali na studia. nie. Mirek niestety nie umiał iść w zycie. raz awansował Miruś, nie wierzyliśmy. Jezu-uda się mu. Za tydzien cos sie zepsuło, całą zmianę i kierownika Mirka wywalili.
narobił dzieci, a teraz nie daje rady splacic alimentów, uciekł za granicę, wrócił i siedzi na garnku u mamusi. śmieszne jest tylko to, gdy ten 40letni koń mówi do swojej 80letniej matki: mamusia, to sie gówno zna, niech się mamusia odxxxxxli.
w 3 osobie i zawsz grzecznie:D:D:D:D
matkowanie nic nie daje. Mirek się zepsuł.
a my? tak sobie.  brat podziwiał siostrę, teraz jej dokucza bo jej się nie udało, dla mnie też nic dobrego nie powiedział.obelgi.
gdybym wylądowała na bruku pewnie rodzenstwo by mi dalo jesc, daloby mi dach nad głowa, ale strach myslec co ja bym się od nich nasłuchała. raczej siostra by pomogla-bo ona w życiu sie przejechala i wie jak to jest byc bez niczego.

chce tylko dodać, że rodzenstwo mojej mamy pomagalo Mirusiowi bo sami mieli pod górkę. chcieli aby ten najmlodszy mial wedline na kanapkach i całą kurtkę. rodzenstwo mojej mamy mialo jedną kurtkę kościelną i dwie pary wizytowych butów w dziecinstwie. jak na rekolekcję poszła jedna w butach wyjściowych, to druga siedziala w domu. babcia zamiast zając się dziecmi to dziadka po melinach szukala, jakby mu sie co mialo stac. potem go "lekowała" bo miał kaca. kanapeczki pod nos, kawkę i za mordę trzymanie w domu.
dluga historia moich wujków i cioć. najstarszy wyrwał się z domu, to wziął dwie siostry na stancję. dzieki niemu skonczyly szkole srednią. jak moja matka zalozyla rodzine to wziela najmlodsza ciocie na nianie do nas. wpierw ciocia się uczyla, a potem moja mama. na wieczorówce. jak mama szkole skonczyla, to ciocia wyszla za mąż. już była wolna. tak sobie pomagały jak nigdy. bieda je umocniła. najlepsze przyjaciólki, krew nie woda!

A między siostrami można?

Między nami są 4 lata. Obie jesteśmy dorosłe. Przeważnie nie dogadujemy się. Zupełnie inne charaktery, inne podejście do ludzi. Poza tym - nie ufam jej. Nie lubię jej. Jest to moja siostra, ale jej po prostu nie lubię. Gdybyśmy poznały się ot tak - nie sądzę, abyśmy zamieniły więcej niż kilka słów. Po prostu jej sposób bycia doprowadza mnie do szału. Potwornie się mądrzy, jest miła dla wszystkich (ale w taki sztuczny sposób), a mnie potrafi zjechać od góry do dołu, bo w innym miejscu położyłam trzepaczkę do jajek.

Kiedyś było lepiej. Kłóciłyśmy się, a będąc dziećmi nawet tłukłyśmy. Ale zawsze potem było w miarę ok. Ale im byłam starsza, tym więcej widziałam i rozumiałam, a po pewnym incydencie, nasze drogi na długo się rozeszły. Nawet nie odczułam braku tego, że ze sobą nie rozmawiamy.

Ona jest cholerykiem. I najpierw robi, potem myśli. Nigdy nie przeprasza za to, co powie, bo uważa się za Bóg wie kogo i ona nigdy błędów nie popełnia.

Zazdroszczę ludziom, którzy mają przyjaciół w swoim rodzeństwie.

Niestety patrząc statystycznie jak sadziłam częściej ma się złe relacje niż dobre, to pomoże mojej koleżance w pracy jak ktoś nei chce by go wszyscy czytali co jest dziwne ale możliwe to niech pisze na mój email.

jesli na co dzień nie mam styczności z bratem jest w miarę, ale jak mi przyszło z nim zamieszkać na pewien czas relacja znacznie się pogorszyła. jeśli nie ma szacunku do osoby , jej uczuć i rzeczy nic z przyjaźni/dogadywania się nie będzie. jednak jak dzieje się coś złego zawsze może na mnie liczyć , bo to mój brat.

a między mną a moim bratem z którym się bardzo dobrze przyjaźnie to 24 lata różnicy, tak więc nie ma między nami rozmów na temat "pierdół" mógłby być moim ojcem, więc... ale i tak dobrze się dogadujemy, jest człowiekiem bardzo twardo stąpającym po ziemi, a jednoczesnie jest bardzo uczciwy, lojalny i rodzinny. Jest człowiekiem, na którym po prostu nie można się zawiesc.

Kryst mój brat jest dokładnie taki sam.Nic dodać nic ująć.Do pewnego momentu mieliśmy poprawne stosunki aż  wszystko pękło.Masz rację dzieci tych samych rodziców mogą być całkiem inne.
Mam tylko jednego brata ale mimo że mieszka kilkaset metrów ode mnie nie utrzymujemy żadnych kontaktów.To długa historia,mój brat to cwaniak i dla niego wszyscy są śmieciami a najlepsi są ci których można jakoś wykorzystać.Mój mąż też  ma jednego brata ,nie utrzymują ze sobą żadnych kontaktów,nie mają ze sobą o czym gadać.Ja mam dwóch synów i często zastanawiam się jak to będzie kiedyś z nimi.          Bardzo bym chciała żeby było inaczej ale cóż,czas pokaże.

A dlaczego tak jest, to jest dość częste zjawisko a ja go w ogóle nie rozumiem, jakiś facet mi kiedyś próbował to wytłumaczyć ale jego odpowiedź chyba zostawię dla siebie ...

Ja mam z moim bratem bardzo różne stosunki. Często się kłócimy, ale myślę, że jednak w miarę lubimy. Z tym że najważniejsza zasada, to nie przebywać razem za często . Jest ode mnie 5 lat młodszy, więc na razie to ciężko określić, jak to dalej będzie.

Co do tych złych relacji, to w sumie jestem zaskoczona. W całej mojej rodzinie, może poza babcią i jej siostrą, wszystkie "rodzeństwa" są niemal wzorcowe. Najbardziej to moja mama i jej siostra bliźniaczka, dalej - 3 ciotki od 45. do 51. lat, mój tata, jego brat i dwie siostry, wujek z bratem... no generalnie o kim nie pomyślę - jak z obrazka. Może poza babcią i jej siostrą, one miały zbyt różne charaktery na jakieś wielkie przyjaźnie, ale kochały się i raczej mogły na siebie liczyć.

Ja i moj brat wychowywalismy sie razem. Zawsze mu dokuczalam i na odwrót. Od czasu jego dojrzewania nasze drogi powoli sie rozchodzily, jednak moja mama zawsze wojowala ze jestesmy rodzenstwem powinnismy sie szanowac itd.. Zaluje wielu slow i czynow,ale byl rodzynkiem kazdy mial wobec niego jakies obawy. Ale jak cos sie dzialo pozniej on troszczyl sie o mnie, on naprawial mi samochod, jak bylismy sami gotowalam mu obiad i ogladalismy wspolnie mecze. Brakuje mi tych chwil. Nie wiem jak to jest, chcialabym miec go przy sobie a on teraz patrzy i czuwa na nas z nieba. Odszedl nagle i nigdy tego nie przetrawimy.

Mam jeszcze dwie siostry, ale maja swoa rodzine dzieci. Jakos to wszytsko rozchodzi sie po kosciach, chcialabym wszytskiego co bylo dawniej. Ale juz jestem dorosla,wszyscy jestesmy i kazdy stara ułozyc sobie zycie po swojemu..

Wiem ja tak nie na serio ale widać że u niektórych coś jest na rzeczy że szybko uciekają z domu

Ja mam siostrę przyrodnią (z innego taty), nie mieszkamy już razem. Starsza o 5 lat, mieszka z chłopakiem. Co mogę powiedzieć o naszych relacjach? Jesteśmy zupełnie różne i w tym przypadku "przeciwieństwa się nie przyciągają". Ona jest raczej zarówno z charakteru i wyglądu jak jej tata, ja podobna do mojego taty. Co lepsze, ja nie mam z nią dobrych kontaktów, mój tata też nie, choć wiadomo, zawsze próbował się z nią dogadać, bo mieszkaliśmy przecież długo tak: ja, mama, ona i mój tata, czyli ojczym dla niej. Jednak takie przyjazne relacje nigdy się nie zawiązały. Dużo się kłóciłyśmy, ale nie takie kłótnie, że jak to może często rodzeństwo się kłóci, a potem godzi czyli że są kłótnie, ale przeplatane zgodą i miłą relacją. Takich dobrych relacji, żebyśmy mogły pogadać od serca nigdy nie miałyśmy.

Coś jakbyśmy z całkiem innej krwi były, no w ogóle nie czuć tego siostrzanego uczucia. Kwestia charakterów chyba, choć wiem, że czasem i rodzeństwo się znacznie od siebie różni, ale jednak te siostrzane uczucie jest, u nas tego akurat nie ma. Moja siostra jest osobą raczej chłodną, no taki ma sposób bycia, więc z moją mamą teraz też nie ma super relacji. Tzn, interesuje się nią, jak coś trzeba to pomoże, ale czuć, że to nie są takie ciepłe relacje. Natomiast ja i mama jesteśmy mocno do siebie przywiązane.

Jak siostra z nami nie mieszka, to wiadomo, że nie kłócimy się tak jak mieszkała, ale relacje są dalej chłodne. Nie inicjuje ze mną kontaktu, jak ja próbowałam inicjować, to raczej mnie szybko gasi i pokazuje, że nie chce tego kontaktu. Tzn, jest taka, że nawet pomoże, trochę mi pomogła z pracą licencjacką jak poprosiłam, ale tak, żeby pogadać, to nawet jak próbowałam, to nie. Także nasze relacje są kiepskie, faktycznie zazdroszczę wielu osobom takiego rodzeństwa, gdzie dobrze się dogadują, gdzie czuć tę więź z bratem/siostrą, my to chyba ewenement, bo u nas nawet takiej więzi nie ma.

Moja siostra według mnie jest też taką wyniosłą osobą, nie lubię tego, czasem uważa, że wie wszystko najlepiej i potrafi np pokłócić się z lekarzem, jakby była lekarką i wiedziała najlepiej.. Nie przyjmuje takich autorytetów, że skoro lekarz, to raczej wie więcej niż np ona, gdy coś przeczytała z Internetu. Moja siostra ogólnie pracuje w szkole w klasach początkujących.

Przez tą wyniosłość często traktuje ludzi z góry, mnie też, tak jak takie głupią osobę, po prostu z wyższością. No ale tak, chociaż to, że pomoże nam, gdy jest potrzeba to dobra.. a reszta to jej charakter, pogodziłam się już, że nasze relacje raczej super nie będą. Czasem trzeba się z tym pogodzić, że nie zawsze ma si takie rodzeństwo, z którym ma się dobry kontakt, różnie bywa.U nas po prostu nie ma coś takiego, żeby ot tak spotkać się, pogadać czy gdzieś wyjść na kawę, pogadać jak z siostrą czy żeby dzwonić do siebie.

Po prostu, jak się odezwę tak pogadać (ale tego już nie robię, wcześniej robiłam, no po co mam się narzucać), to zbywa mnie, a jak chciałam pomocy z licencjatem, to tu akurat owszem, pomogła, ale tak sama, to gdybym ja się nie odezwała, to nie odezwałaby się. Także w ogóle ona do mnie nie dzwoni, no nie chce takiego kontaktu.

To ja mogę powiedzieć jak taka relacja wygląda u mnie.
Mój brat jest starszy ode mnie o 4 lata. Jeszcze kilka lat temu darliśmy ze sobą takie koty, że strach było zostawić nas razem w jednym pomieszczeniu na dłużej niż 2 minuty. Teraz gdy oboje jesteśmy już po 20 wygląda to o wiele lepiej, dużo ze sobą rozmawiamy, prawie wszystko o sobie wiemy, możemy na siebie liczyć, oczywiście żeby nie było sielankowo powiem, że też się kłócimy, ale są to zazwyczaj kłótnie na 5 minut. Myślę więc, że mogę powiedzieć, że w naszym przypadku możemy mówić o takiej siostrzano- braterskiej przyjaźni.
I być może z tego powodu, mnie samej ciężko jest sobie wyobrazić jak można nie mieć przyjaznych relacji z rodzeństwem.
Daleko nie szukając kolejnego przykładu, mój tata ma siostrę, mimo, że oboje są już dorośli ( po 50 ) i mają swoje rodziny to ich kontakt odkąd pamiętam wygląda dobrze, regularnie się odwiedzają, dzwonią do siebie i są w przyjacielskich relacjach.
Chociaż znam też przykład gdzie rodzeństwo ( b i s ) jak się spotykają to tylko przypadkiem na ulicy o umówionych spotkaniach raczej nie ma mowy. Ich kontakt jest tak nikły, że siostra[!] nie wiedziała nawet o zaręczynach brata, dowiedziała się zupełnym przypadkiem od znajomych.
Myślę, że gdybym bardziej się zastanowiła to miałabym więcej przykładów relacji między rodzeństwem, ale wydaje mi się, że w tym wypadku nie ma reguły jest tak i tak. Od czego to zależy nie wiem.

Ja bym od razu rzuciła tego faceta tego typa nie zmienisz to niereformowalny dominator i prawdopodobnie mizogin jeszcze zepsuje umysł nie tylko twój ale i  dziecka co chyba jest w tym wszystkim najgorsze.
A najlepsze jest to że często zazdrośnicy sami zdradzają i po prostu kogoś oceniają na podstawie siebie.
Szczególnie że prawdopodobnie on jej nie zaakceptuje dlatego że to nie jego dziecko on ci tego nie przyzna ale tak niestety jest
Choć mogło by być gorzej bo faceci najmniej akceptują chłopców traktują ich jak osoby całkowicie obce, my mamy instynkt macierzyński oni mają swoje przekonania.

Bezsens powinni się jakoś pogodzić, ja czasem lubię być mediatorką w takich sprawach, bo na mnie można zawsze polegać w końcu mam jestem spod znaku lwa

Ja z moim bratem nie utrzymuje kontaktów jak również z rodziną . Okazali się naprawdę podli po czym nie spodziewałam się ale niestety tak bywa

Ona została zbanowana więc raczej się nie wypowie.