Samotność do końca?

Ja już chyba przestałam wierzyć, że kogokolwiek poznam. Podziwiam dziewczyny, które spotykają się z kimś, którym się chce.. Ja chyba straciłam nadzieję na cokolwiek.

Dziękuję za odp:) To prawda, jednak najbardziej zastanawia mnie a zarazem największy problem we mnie to ta niechęć do zabiegania o kogoś. Po prostu nie mam na to ochoty. Po prostu może dzieje się to dlatego, że nie mam do tego okazji, a na ulicy nie mam zamiaru nikogo zaczepiać i głupkowato się uśmiechać czy puszczać oczka;) Po prostu nie mam ochoty zagadywać czy zaczepiać kogoś. Nie wiem dlaczego tak mam...

Niektórzy tak mówią, jednak czuję, że już jest naprawdę dobrze, tylko że musiałabym spotkać kogoś odpowiedniego, nie pierwszego lepszego, ponieważ nie umiem się zmusić jak ktoś mnie w ogóle nie interesuje

Jeszcze masz szansę.Ale jak dalej tak będziesz siedzieć i czekać, nim się zorientujesz będziesz mieć 40 na karku i pozamiatane.Nie licz na to, że faceci cię odnajdą i będą szturmować.Musiałabyś być bardzo, bardzo śliczna.

Wiem, wiem, ale jak się do tego zmusić jak mi się nie chce. Jakoś nie mam chęci do zabiegania o kogoś. Chyba dlatego, bo zwyczajnie wiem, że dlaczego akurat mną miałby się ktoś zainteresować. A ja się bardzo szybko zniechęcam. A tak poza tym, nie mam gdzie kogoś poznać. Niedawno przeprowadziłam się do innego miasta, tu nikogo nie znam, a znajomi z pracy (dosłownie jest ich 3) mają już swoje rodziny i nie chcą nigdzie wychodzić, a mi samej nie uśmiecha się chodzić do pubów czy gdzieś.

Tak, poznałam kogoś przez internet, ale szybko okazało się, że nie interesuje mnie a osoba:)

Wiesz, sama miałam 28 lat, gdy spotkałam swojego późniejszego narzeczonego. Nie był to książę z bajki, ale zwykły chłopak z okolicy. A poznaliśmy się przez Internet.

Wybacz, ale mimo że samotność naprawdę nie jest mi obca, to Cię nie rozumiem. Narzekasz, że pisana Ci samotność, wynika z tego, co piszesz, że niezbyt Ci to odpowiada. A z drugiej strony mówisz wyraźnie, że "nie chce Ci się" szukać. Zupełnie Cię nie rozumiem.

Mogłabym zrozumieć, twoje ubolewanie o samotności gdybyś szukała szukała i nic. Ale ty nie szukasz, więc w czym problem. Jesteś samotna z własnego wyboru. Skąd ta niekonsekwencja.

Niedoczytałaś, to 3 lata nie 6 mieisęcy.

Ja rozumiem autorkę. Jeśli się szuka (w sensie rozglądania się za wolnymi mężczyznami i starania sie o poznawanie takowych) i robi się to wyjątkowo długo, bez rezulatu, można mieć dość. Pociuesza mnie jednak fakt, iuż w jej przypadku wiek daje jej jeszcze wiele szans. Co w moim przypadku jest już bardzoi ograniczone,a le ja już celowo nie dąże do tego. Jęsli nie czuje się na siłach, być może winna jeszcze sobie odpocząć.

W tym sęk, że pomimo tego, że przeraża mnie ogromnie samotna przyszłość, nie potrafię się zmusić do "szukania" tego kogoś. Jestem przerażona wizją samotnego życia, ale co mam zrobić skoro nie potrafię się zmusić do zabiegania o kogoś, no nie kręci mnie to, nie mam siły na to. Wiem o tym, że dużo w tym mojej winy, bo nikt nie zapuka do mieszkania, ale pomimo tego, że jestem tego świadoma, nie mam motywacji do szukania kogoś,. I właśnie tu moje pytanie, dlaczego mam taką niechęć? Dlaczego mi się nie chce? Wiem, że lata lecą itp. ale i tak nie motywuje mnie to. Bardzo chciałabym kogoś poznać, ale nie mam siły na szukanie kogoś. Nie wiem, może nie trafiłam na kogoś odpowiedniego i dlatego mnie to zniechęca.

Nie wiem, ogólnie długo byłam bez jakiejkolwiek motywacji, dodatkowo, byłam bez pracy i tak wszystko się skumulowało. I jeśli chodzi o szukanie, długo miałam profil na pewnym portalu randkowym. Ze zdjęciami itp. Niestety, ale nie motywuje to jeśli większość osób nie odpisuje na wiadomości, a piszą tylko szukający przygód, albo w wieku mojego ojca.

ale to wlasnie nie trzeba szukac..
bo wtedy to raczej nic z tego nie bedzie.

skup sie bardziej na sobie, zacznij robic cos dla siebie - cos co chcesz robic, moze zapisz sie na jakis jezyk, zacznij chodzic na fitnes, silownie, moze jakies tance? idz na lyzwy, do kina, skup sie na sobie, a jesli ktos ma sie znalezc to sie znajdzie..

Ale jesli my nie pomozemy sobie to raczej nikt inny tego tez nie zrobi. Trzeba zrozumiec zeby zaczac cos zmieniac powinno sie zaczynac od siebie.. tak mysle, ale moze sie myle. To tylko moje zdanie

Nie uważacie, że 3 lata sama z sobą to wystarczający czas.Wymamrała się już we własnym cierpieniu , przeżywaniu wystarczająco.To może ja motywująco postraszę?Mam 42 lata, dziecko i żadnych widoków na spotkanie normalnego faceta.Najlepszy czas dla siebie przebimbałam robiąc inne rzeczy, żyjąc nieśmiałością i czekając aż się na mnie nawrócą mężczyźni, którzy nie byli tego warci.Mam dziecko dzięki Bogui choć trochę zrealizowałam się jako kobieta.Po 35 czekają Cię tylko :
panowie w wieku tatusia
alimenciarze i rozwodnicy
niedorośli neurotyczni chłopcy
geje, którzy będą potrzebować kamuflarzu
żonaci i sfrustrowani wszelakiej maści i wieku.
Rusz kobieto cztery litery, znajdz jakiś znajomych by mieć z kim wyjść.Nie siedz i nie czekaj bo zastanie Cię starość.Koniec żałoby i przeżywania  CZAS NA ŻYCIE.

Missnowegojorku z mego postu jadno to wynika.Zbyt długo czekałam na jednego faceta, dokonałam serii nietrafnych wyborów, które rozwaliły mnie emocjonalnie.I też sobie dawałam po każdym 3 latka na ochłonięcie.I jestem tu gdzie jestem.Dziewczyna ma najlepszy czas na znalezienie kogoś, na szukanie, poznawanie.Później zostaną jej resztki z pańskiego stołu, niedobitki i wtórny obieg.Nie życzę jej moich doświadczeń.