Nie lubię mojej mamy - nie jestem zdolna do miłości?

Nika moja powiedziała, że sobie wymyśliłam "ONA? NIGDY!" więc mam urojenia, że jestem taka sama jak skur...ojciec, że .......dużo tego było. Kiedyś wymyśliła sobie, że jestem w ciąży, miałam pierwszego w zyciu chłopaka, 21 lat wtedy i......nie wiem skąd wpadła na taki pomysł, przez miesiąc truła, kłóciła się, że jestem ale nie chcę jej powiedzieć.......w końcu nie wytrzymałam i powiedziałam, ok - jestem będziesz babcią! Odpuściła, ale jakoś nic nie próbowała z tym robić......po czasie okazało się, że brzuch nie urósł więc nie jestem jednak.......zero zwykłego "przepraszam". Miała przecież prawo zamienić nasze życie w piekło przez miesiąc, z chłopakiem niedługo później przestałam się spotykać, zauważyłam że lubi alkohol, kiedyś przyszedł lekko wstawiony......nie chciałam być z kimś takim. Reakcja matki - "nawet on kopnął Cię w d*pę, jesteś do niczego" - nie próbowała nawet zapytać co się stało .....:(

a tak slyszalam teksty ze mnie chlopak rzucil-to sie nie nadaje-ze zdechne sama.
od brata.
od ojca takze.ale inne.
paskudztwa slyszalam.
ja czasem tak strasznie innym zazdroscilam ze az przykro bylo.
sama jak pies, dopiero kolo30stki zalozylam rodzine.
pros Boga o wybaczenie.tyle

jestes zdolna.ja kiedys niszczylam emocjolanie wszystkich mezczyzn-taki mialam uraz.jednak spotkałam partnera i jest ok.

Raczej nic nie pomoże w "przemeblowaniu" sobie głowy, tym bardziej, ze Twoja matka wciąż stara się Ci wmówić, ze jesteś do niczego. Nie pozwól by niszczyła to, co sobie z trudem ułożyłaś. Przy następnych takich tekstach powiedz jej, ze nie musisz tego znosić i jak nie potrafi się powstrzymać przed takimi docinkami, to może wcale nie przyjeżdżać. Okrutne?? moim zdaniem nie. Nie musisz tego znosić. A ona albo to zrozumie, albo niech będzie sobie obrażona w samotności.
Rozumiem Cie, tez przez ojca nie potrafiłam długo poradzić sobie z przeszłością. Podobnie jak Ty, spotkałam cudownego faceta, który mi pomógł powrócić do równowagi. Trwało to lata. Tyle, ze ja z ojcem "katem" nie utrzymuje kontaktów. Tez jakiś czas czułam się winna. Jednak pewni mądrzy ludzie uświadomili mi, ze ja nie mam obowiązku wybaczać. Mam prawo do żalu. Ojciec nie robi nic, by zmienić ta sytuacje. Podobnie jak Twoja mama. Zrzuć z siebie odpowiedzialność za utrzymywanie tych toksycznych relacji. Wylej jej swoje żale, może kiedyś do niej dotrze, jak bardzo Cie krzywdzi.

Już to zrobiłam, przed trzydziestką kiedy wyjechałam z rodzinnego miasta, zamieszkałam z ówczesnym narzeczonym, musiałam przyjeżdżać co weekend do domu, ona oczywiście niezadowolona, bo mieszkam bez ślubu, kiedy przyjeżdżałam obrażona nie odzywała się, przez cały weekend albo robiła awantury bo wychodziłam do koleżanki na kawę a przyjechałam do matki, miała wyobrażenie, że stęskniona przyjeżdżam i siedzę z nią od piątku wieczorem do niedzieli, żywcem nie wychodząc z domu a jeśli już to z nią. Kiedy rozstałam się z eks, oczywiście znów była zła bo pewnie to on "kopnął mnie w d*pę" ale najpierw wydupczył, więc byłam jak dziwka w jej mniemaniu. Niedługo później poznałam mojego przyszłego męża - i znów niezadowolenie bo nie wiadomo co z nim wyczyniam. Pojechałam z nim na weekend w góry do miejscowości, w której spędzałyśmy wakacje kiedy byłam mała, myślałam że się ucieszy kiedy zadzwonię i opowiem jej jak bardzo się zmieniło miasteczko przez te lata. Usłyszałam, że "poleciałaś na kasę, nie obchodzi mnie co robisz" zrobiło mi się przykro, bo mój mąż/wtedy chłopak - nie jest bogaczem, wyjazd finansowaliśmy po połowie a ona potraktowała mnie jak dziwkę. Wtedy przez telefon powiedziałam, jej że nie robię nic złego i nie mam zamiaru ciągle się tłumaczyć, to jej problem jeśli jej się to nie podoba ale ja nie będę się starała jej zadowolić bo i tak nigdy mi się to nie udaje.........
Do niej kompletnie nic nie dociera.

Cześć Dziewczyny, Joga - nie ma takiej opcji, żeby relacja z Twoją matka nie wpłynęła na Twoje życie - dorosłe życie. W ewentualnym ułożeniu sobie teraźniejszych stosunków z Twoją mamą na pewno nie pomaga to, że ona wyparła przeszłość. Pozbawia Cię w ten sposób tożsamości - bo czujesz "źle", Twoje wspomnienia są "nieprawdziwe", etc.
Pewnie nie raz usłyszałaś, że rozpamiętujesz krzywdy albo pielęgnujesz w sobie urazy.

Ja dzisiaj z pełną odpowiedzialnoscią mogę stwierdzić, że jest to rodzaj systemu obronnego - stosowany przez nieudolnych rodziców. Po prostu.

Proponuję, żebys sobie przepracowała temat - albo zgłoś się do terapeuty - bo to JEST problem i ma wpływ na Twoje teraźniejsze życie, albo poczytaj. Np. książki Alice Miller. Są naprawdę rewelacyjne.

Możesz też pisać - zapraszam na naszego bloga, szczególnie do zakładki "Wbrew IV przykazaniu" - przeczytasz samą esencję. Może Ci pomoże.

Noi własnie jak slysze takie teksty,że kazda kobieta powinna zostac matką,urodzic dziecko bo to lezy w jej naturze a instynkt macierzynski sam  z siebie sie rodzi,i milosc jest bezwarunkowa to az mnie krew zalewa.
Bardzo czesto czytam ,i slysze podobne historie,i wcale to nie jest użalanie sie,tylko coraz wiecej osób ma odwage powiedziec głosno że nie kazda mamcia jest taka cudowna i oddana jak to czysto teorytycznie powinno być, lecz nie jest
Mój mąż a raczej jego dziecko jest świetnym przykładem to do pokazanie drugiej strony jakie rodzicielki potrafią być okrutne
Joga jestes kobietą,ktora ma godnosc i szacunek do własnej osoby,przez co widzisz ,ze zachowania twojej matki były karygodne i nie wsposób  takie przykre sytucje zamioatac pod dywac,udawac ze nic sie nie stało, lub tym bardziej  że miała prawo z czystego statusu  "matki"
Oosbiscie znam kilka osób,ktore także nie pałają sympatią do  rodzicow z wzajemnoscią,ale to juz nie są wymyslone fochy,tylko naprawde wydarzenia jakie przekreslily  ich dobre relacje do siebie nawzajem, choc nigdy wprawdzie wytworzonych wiezi nie było

hej Joga

Ja tez jestem corka takiej matki.Robiła wszystko,zeby mnie sobie podporzadkowac.Byłam na jej kazde zawołanie,na kazdy kaprys.Matka była moia swietoscia.Ciagle mnie dołowała i krytykowała,a ja ciagle próbowałam sie jej przypodobac i zdobyc jej akceptacje i miłosc,nigdy to nie nastapiło.Kiedy zaczeła wtracac sie do mojego drugiego  zwiazku postawiłam granice i wszystko jej powiedziałam (wtedy byłam juz od kilku miesiecy w terapii dotyczacej przemocy psychicznej) co mi lezalo na sercu.
Nie dałam rady znosic jej fochow ,min ,madrzenia sie ,dopisywania teorii do wydarzeń. Powiedziałm jak sie czułam kiedy jej maz mnie molestował (a ona udawała ,ze tego nie widzi,chociaz ja o tym poinformowałam) Od tamtego czasu,a jest to rok i siedem miesiecy nie mam z nia kontaktu.
Jestem z tego powodu bardzo szczesliwa.Przez chwile nie zatęskniłam ani nie zapłakałam.załozyłam sprawe w sadzie o odzyskanie pieniedzy ,ktore ukradał mi jej matka ,a moja babka(tez toksyczna) Odzyskałam wolnosc, znikneło ciagłe poczucie winy.Moja cóka juz dorosła tez nie przebywa w jej towarzystwie (nie była dla niej dobra babacia).Dzisiaj wiem ,ze zyje.Jestem szczesliwa.
Jedank duzo zawdzieczam pracy nad soba ,powrotu do równowagi ,podniesienia własnego poczucia wartosci.Wszystko to dzieki terapii.
Nie wiem czy ktos wczesniej polecał Co ksiazke ?TOKSYCZNI RODZICE? SUSAN FORWARD. jak nie to proponuje przeczytac,ja odnalazłam tam siebie.
Pozdrawiam

Własnie to samo miałam na mysli jak napisałas, tylko Ty bardziej to uścisliłaś,i akurat wpelni rozumiem  twoje odczucia i emocje.Ja kiedys kiedyś  mialam wpojone  myslenie ,ze rodzic nie ważne jaki jest ,powinno sie go szanowac i kochać  za sam fakt,i za to że jest za to że dał nam zycie ,nie ważne jaki był, odgornie zasluguje na schlebianie za sam  status  bycia matką czy ojcem (kosciółkowe nawoływania) Kiedy doroslam i poznalam historie, opowiesci niektórych osób to zmienialm zdanie i potrafie racjonalnie do tego podejść,be zzadnego prania mózgu i zaślepienia

Joga, tak czytam i mam wrażenie, że normalnie miałyśmy wspólną matkę...Identyczne usposobienie, te fochy, teksty. Moja mnie nie urodziła a adopotowała wiec ja np słyszałam, że "mam złe geny" i że skończę jako pijaczka jeśli nie będę jej słuchała. Albo, że "odda mnie tam skąd przyszłam" itp. Też się tego wypiera i twierdzi, że robię z niej potwora a ja doskonale wszystko pamiętam. Jej schizy, ataki furii gdy wpychała mnie do wanny i polewała zimną wodą, jej śledzenie każdego mojego ruchu, chora ciekawośc, dołowanie na każdym kroku. Próbowała mnie rozdzielić z każdym kto był dla mnie jakimś wsparciem. Gdy kiedyś moja przyjaciółka z dzieciństwa przespała się z moim facetem, to ona się z nią ZAPRZYJAŹNIŁA i zapraszała na herbatki i obie się ze mnie śmiały...
Mieszkając z nią byłam wrakiem człowieka i choć miałąm co jeść i gdzie spać to myślałam o śmierci, już od najmłodszych lat. Byłam dzieckiem, które notorycznie chorowało ze smutku...I ja też się starałam ale nigdy jej nie dogodziłam. Ptem przestałam się starać. Popadłam, uciekłam ale musiałam wrócić bo zaszłam w ciążę a moja wileka miłość obróciła się w pył...Ach jak ona tryumfowała, miała mnie teraz w szachu...zależną od niej, poniżoną i nieszczęśliwą. Potem jeszcze podstępem zachęciła mnie do wyjazdu za granicę "za chlebem" i pod moją nieobecność odebrała mi prawnie dziecko. Zresztą opisałam to w oddzielnym wątku...Teraz toczę z nią walkę o córkę. Przez tyle lat jedyne o czym marzyłam to by jej nie widzieć, by zniknęła całkowiece z mojego życie a musiałam do niej przychodzic żeby widywać córę. Kolejnych kilka lat poniżenia i niechęci. Czy ją kocham? NIE! Myślę, że wręcz czasem ją nienawidzę....:(

Docierało albo nie.
Do mojej  nie dotarło.
Dlatego nie mam  zamiaru nastepnej polowy zycia tracic na tłumaczenie i układanie stosunków kiedy jest to nie mozliwe.Do tego potrzebne sa dwie trony.Stawianie granic i ograniczenia kontaku z toksycznymi osobami jest sposobem na wolnosc.

Coś Ci poradzę, choć pewnie i mnie znienawidzisz za to. Wybacz jej. Uwagi puść mimo uszu. Wygrasz szczęście. Ja też miałam trudne relacje z mamą a dziś już jej nie ma. Wybacz jej póki czas.

Jej matka się nie zmieni. Tak jak nie wykorzeni z siebie tego, że samotnie musiała wychowywać dziecko. Że miała ciężkie życie, że cierpiała i tym cierpieniem wylała gorycz na dziecko. To absurd oczekiwać, że rodzic się zmieni pod wpływem naszych tłumaczeń. Czasem rodzice sami dochodzą do tego wniosku, że coś było nie tak, ale na pewno nie pod wpływem naszego tłumaczenia.

Joga, dla własnego szczęścia, spokoju, tym bardziej, że nie mieszkasz z matką tylko widujesz ją raz na jakiś czas.... odpuść, powiedz sobie "Wybaczam Ci..", Nie, nie jest to łatwe, to tak jakby odrzucić ogromny głaz z piersi. Czasem to nie jest możliwe. ALe spróbuj, nie dla niej lecz dla siebie. Życie jest jedno, nie warto żyć goryczą lat minionych i tą goryczą jadzić obecne życie.... gdyż jest ono za krótkie....

Dokładnie tak:) Ja swojej też kiedyś w przypływie wzniosłym powiedziałam, że wybaczam wszystko a ona prychnęła tylko i złośliwie się uśmiechnęła po czym oświadczyła z godnością, że jedyną osobą któa ma coś do wybaczania jest ONA i żebym się nie ośmieszała...

Urodzić dziecko może krowa i może też świnia. I to nie jest też żadna filozofia.
Jak to jest, że człowiek powołuje innego człowieka, do życia, kiedy kompletnie się do tego nie nadaje, i w dodatku robi sobie to dziecko z człowiekiem , który też się nie nadaje. Po tym wszystkim,  żyje sobie spokojnie, a to dziecko, ten człowiek, który płacił za błędy, cierpiał z powodu cudzej frustracji ma się zajmować, wybaczać,kontaktować. A gdzie jest sprawiedliwość?
Twoja matka, to opis mojej babki, która z kolei chciała być baletnicą, ale dzieci jej przeszkodziły.
Wszystkie jej dzieci, mają problemy psychiczne. Bo mamusia sfrustrowana była, bo mamusia się na matkę nie nadaje, ale urodziła.
Słodkie mówienie o wybaczeniu, i szacunku bo to matka, można wyrzucić do kosza.
Psycholog mojej matki, powiedziała jej jasno, żeby lepiej zerwała kontakt z matką jeśli chce być zdrowa.
Wiele razy miałam sen taki jak Twój. Dziś mam ją za nic, dokładnie tak jak na to zasłużyła.
Chociażby miała umierać w nędzy, wybrała kiedy postanowiła być najmądrzejsza, wybrała kiedy postanowiła , że szacunek należy się tylko jej.
Mój mąż odrzucił matkę , wyprowadził się z domu, nie wie nawet czy ona żyje. To samo całe jego rodzeństwo i są w lepszej kondycji emocjonalnej, niż rodzeństwo mojej mamy, które zajmuje się swoją matką, czy raczej babą, która urodziła.

Joga, matki wcale lubic nie trzeba. To tylko kobieta, ktorej zdarzylo sie urodzic, nie zadna chodzaca swietosc.

Ja od mojej wyemigrowalam do innego kraju, bo sie zyc nie dalo w jej zasiegu (nawet w innym miescie!). Jest osoba niedojrzala, egocentryczna, zawistna, a do tego bardzo chybka do dokopania swojej rodzinie, bo przeciez ja i tata jestesmy odpowiedzialni za kazdy blad, ktory w zyciu popelnila. Moj terapeuta byl pierwsza osoba mowiaca mi by sie zupelnie odseparowac- mial absolutna racje.

Po prostu powiedz mamie, ze nie zyczysz sobie jej odwiedzin. Jestes zajeta. Nie masz czasu.

Moja serdeczna przyjaciolka miala podobne relacje, ale nie z matka a obojgiem rodzicow. Na zewnatrz super kochajaca, zgodna rodzinka. Mama zawsze tacie przytakiwala, nigdy sie nie klocili,  a dzieciom, a mieli troje zawsze naublizali, ze nie sa niczego warte, ze wszystko co maja to od rodzicow, bo sami nie sa w stanie zadbac o siebie. Co sie dzialo w tym domu, to tylko oni wiedzieli. Mi sie zalila Ania czesto. Choc miala wszystko, wakacje za granica co roku, zima narty , snowboard kiedy ja nawet nie wiedzialam jak to wyglada. Ona mi zazdroscila mamy i powiedziala, ze nie chce miest tego co ma, tylko mame, z ktora porozmawia jak z przyjaciolka.

Potem nasze drogi sie rozeszly (studiowala za granica) i spotkalysmy sie w zeszlym roku. Ojcec jej zmarl na raka, matka w zalobie po nim, nie zwraca uwagi na dzieci za bardzo. Ma tylko do nich zal, ze oni dali dzieciom wszystko, a dzieci maja matke w d*pie. Sami tak dzieci wychowali, ile ima naublizali.... To zostaje w psychice czlowieka. Ania poznala faceta, swojego meza. On jest psychologiem, nieszkaja we Francji. Pomogl jej sie pozbierac. Spodziewaja sie dziecka. Ona mi powiedziala, ze jej pomoglo to, ze wybaczyla rodzicom. Nie zapomniala co jej zlego uczynili, ale wybaczyla, choc oni nie czuli, ze zrobili cos nie tak. Gdy jej ojciec umieral powiedziala mu, ze mimo jakiejs milosci, ktorej zaznala byla nieszczesliwa. Nie chcial.sluchac, wygonil ja. Napisala list, dlugi. Poprosila go by przeczytal.
Przyszla nastepnego dnia i sie przeprosili. Plakali, plakali, plakali. Jakis miesiac pozniej zmarl, ale pogodzili sie wczesniej. Ona mi o tym opowiadala, ze dzieki temu przebaczeniu byla w stanie budowac swoje nowe zycie. Matka jest raczej zgorzkniala kobieta, ktora utracila przewodnika. Ale jej tez wybaczyla i ograniczyla kontakt do minimum przyzwoitosci.

Dziękuję wszystkim za odpowiedzi:)
I tak po kolei... po kilku moich przemowach, bo próbowałam z nią rozmawiać ona trochę gryzie się w język i nie komentuje już tak wszystkiego co robię. Dużym atutem jest uwielbienie wręcz dla mojego męża Jednak jej wizyty są trudne, bo ona jest ciągle niezadowolona, narzeka, ocenia innych, nie potrafi cieszyć się z niczego. Kiedy kupuję jej prezent, to wiem na 1000% że komentarz będzie jeden, "a po co, nie masz na co pieniędzy wydawać, ja nie potrzebuję" itd. Czasem dostaję od niej pieniądze - myślę, że to forma okazania miłości, choć nam nie powodzi się źle finansowo a dla niej to wyrzeczenie i odmawianie sobie czegoś. Oczywiście mówienie, żeby odkladala dla siebie nic nie daje, bo ona niczego nie potrzebuje. Żeby się nie kłócić odkładam te pieniądze i staramy się jej kupić coś czego aktualnie potrzebuje, dokładając jeśli trzeba, ostatnio wymieniliśmy jej drzwi. Były potrzebne, sama kiedyś o tym wspominała ale nieszczęście było spore "bo po co?".
Ja po prostu nie lubię tej atmosfery udręczenia, przymusu i takiego ....... nachmurania jaką wprowadza. Wiem, miała w życiu cholernie ciężko, sama wychowywała córkę, ciężko pracowała. Nie potrafiła okazywać uczuć, bo jej też nie okazywano

Adlernewman nie mogę się od niej zupełnie odciąć, jestem jedynaczką........więc musimy się spotykać, jestem odpowiedzialna, wiem że powinnam się nią zajmować. Kiedyś odwiedziłam ją z dziećmi, miałam zostać kilka dni a zostałam dwa. Ona myślała, że skoro do niej przyjechałam to cały pobyt spędzimy tylko z nią. Ja natomiast chciałam odwiedzić dawno nie widziane koleżanki, raptem trzy więc odpadłoby mi kilka godzin w ciągu tych trzech dni, podczas naszego pobytu. Nie wytrzymałam długo, bo czułam jakby siedziała mi na szyi, widziałam że była rozczarowana że gdziekolwiek chcę wyjść.......więc pojechałam do domu, wymawiając się, że mąż wyjeżdża na szkolenie i muszę wracać. Ona nie odwiedza nas jakoś bardzo rzadko, więc ten pobyt u niej traktowałam bardziej nie jako wizytę u niej ale jak okazję do spotkania z koleżankami, nie widziałam ich ponad rok.

Jadvinia ja to bym z Tobą o wychowaniu dzieci pogadała ale innym dziale forum:) Co do Twojej koleżanki to dobrze, że zdążyła się z ojcem pożegnać i przeprosić przed jego śmiercią, bo odszedł spokojny a ona też nie ma wyrzutów sumienia, to ważne.

Właściwie to już wiem, powinnam odciąć to co było, bo czasu nie cofnę, było minęło. Mam w życiu dużo szczęścia więc te jej wizyty jakoś przetrawię i jeśli się da będę zaciskała zęby
Dotarło do mnie - za co Was przepraszam:), że to tak naprawdę mało istotne. Najważniejsze to co mam - moja rodzina a resztę jakoś można "przetrawić" i tak odwaliłam kawał dobrej roboty z samą sobą
Dziękuję wszystkim za rady:)

Jasne ale jak chciałam na święta w góry to ktoś na forum napisał, że jedynaczce samej matki zostawić nie wypada:D
Wiesz Sadie, trudne te nasze relacje, ja tak z rozpędu zaczęłam pisać na forum, pod wpływem emocji, właśnie się obraziła i wróciła do domu, nawet na piechotę chciała 100km zasuwać I tak mnie trafiło, że wylałam żale...ale wiem, że są gorsze niż ona przypadki rodziców w życiu

Joga, najważniejsze, że masz wspaniałą rodzinę. Że nie popełniasz błędów swojej mamy.

Ja nie kocham swojego ojca, ale zupełnie z innych powodów, niż Ty. Wyrzutów sumienia nie mam żadnych.

Twoja matka obniżyła Twoją samoocenę. Sama pewnie nisko się ceni.
Ciągle porównywała Cię do ojca- alkoholika.
Czego byś nie zrobiła, było/jest źle. Byłaś grzecznym i ułożonym dzieckiem.
Nie okazywała Ci uczuć.
Mało tego- biła Cię. Ty nie zniżyłaś się do przemocy.
Wszystko, co masz, powinnaś zawdzięczać jej (tak myśli). Sama wobec ciebie jest niewdzięczna.

Rozumiem, że ciężko Ci z tym. Mimo, że minęło sporo lat, to w dalszym ciągu żal i rozgoryczenie pozostało.
Mam pytanie- wybaczyłaś jej?
Czy usłyszałaś kiedykolwiek od niej słowa "Kocham Cię."?

Rozmawiałaś kiedykolwiek z nią na spokojnie? Czy nie pozwoliła Ci na to?

Pytałam się o tą rozmowę, bo może powinnaś napisać jej list. Taki, w którym napiszesz wszystko, co Ci leży na sercu.

A chcesz, żeby przeszłość została za Wami?

Jeżeli tak, to wybaczysz jej, oczekując od niej zmiany zachowania w stosunku do Ciebie. Gdy na list zareaguje tak samo, jak zawsze i będzie miała do Ciebie pretensje. Nie zrozumie, że popełniła wiele błędów, to proponuję odciąć się od niej całkowicie.

Dziękuję mortisha o avatarze wiedziałam o pogrubianiu nie doczytałam - gapa ale nie wiem jak wstawić zdjęcia w temacie o zwierzętach na przykład?

mortisha dziękuje za instrukcje, pewnie  sama powinnam to znaleźć ale ja zawsze szybko, szybko i jakoś nie doczytałam.

[b]Jaga Baba07[b] moja mama to prosta kobieta, podsuwam jej książki o wychowaniu dzieci, próbowałam oglądać z nią takie programy i wiesz co? Jej się wydaje, że albo jej metody są lepsze albo ona właśnie takie stosowała zero samokrytycyzmu, zero obiektywnego spojrzenia na sytuację......więc chyba jestem skazana na taką jaka jest i powinnam się modlić, żeby na stare lata nie zrobiła się bardzo zła

[b]mortisha[b] być może pozwoliłabym jej wracać na piechotę ale jest zima, cholernie ślisko a ja mieszkam na zadupiu nawet na dworzec kilka km, jakby jej się coś stało, zgadnij kto by miał najbardziej przekichane?!:D Powiedziałam co myślę o takim zachowaniu, że dziecinne, głupie jak zwykle u niej. Dobrym argumentem były też dzieci, bo nie życzę sobie takiego zachowania przy nich, one uczą się od nas a ja z mężem tak durnych akcji nie przeprowadzam dla nich to nowość i niekoniecznie chciałabym, żeby się tego nauczyły. Ona się nie zmieni, może trochę gryźć się w język ale sposób jej myślenia nigdy już nie będzie inny - beton

Jak zwykle szybko szybko i spsułam bo krechę zjadłam
a teraz odpowiedź: dzieci lubią babcię, chociaż wiadomo, że nie zawsze moja mama ma zupełnie inne podejście do dzieci niż my. U nas w domu panują w tym temacie NASZE zasady więc mama jest nieszczęśliwa z tego powodu. Bywa różnie ale na ogół jest kochana, wymyśla zabawy, czyta bajki i zajmuje się nimi tak jak potrafi. Nie zostawiłabym jej na cały dzień samej z dziećmi bo nie mam do niej aż takiego zaufania ale wiem też, że świadomie nie zrobi im krzywdy, gdybym miała do wyboru opiekunkę o której nie wiem nic i ją wybrałabym jednak mamę. Może im pozabraniać czegoś bez sensu, może je napychać jedzeniem, kiedy nie chcą jeść ale nie uderzy naszych dzieci i nie nawrzeszczy na nie, bo na stare lata trochę złagodniała i bałaby się mnie i mojego męża
Czasem dzieci mają jej dość i wtedy nie chcą się z nią bawić ale to na chwilkę. Ona uważa, że maluch nie ma prawa się złościć, że musi słuchać starszych, że  nie powinien się brudzić, moczyć, myłaby ręce dzieciom po każdym kontakcie z psem taaakie tam pierdoły nie szkodliwe w takiej ilości i częstotliwości

2 i 4 lata i moja córka jest strasznie podobna do mnie Więc sama mogę doświadczyć tego co ona miała ze mną Ona sama powiedziała, że byłam identyczna jeśli chodzi o zachowanie. Łatwo nie jest, córka ma własne zdanie a ja walczę z nią na argumenty. Nie wymagam ślepego posłuszeństwa czasem idziemy obie na kompromis, mojej mamie trudno to zrozumieć. Ostatnio powiedziała mi, że jej na wszystko pozwalam. To nieprawda, ale ja nie zabraniam dla samego zabraniania. Jeśli chce spać w sukience np to śpi - miała taką fazę - moja mama by nie pozwoliła bo "śpi się w piżamie". Ja uważam, że dziecko ma prawo do własnego zdania i jeśli to jej sprawi przyjemność to czemu nie? Zresztą po kilku razach sama przekonała się, że to niewygodne i zrezygnowała Córka uczy się podejmowania decyzji i ponoszenia konsekwencji oczywiście w granicach zdrowego rozsądku. Zauważyłam, że moja mama woli zajmować się synem - bo młodszy i mniej problemowy, w dyskusjach z córką wymięka Czasem nawet w duchu się śmieję jak widzę jak próbuje córkę do czegoś przekonać używając argumentu "dziecko musi słuchać starszych" i nic, później siadam ja i tłumaczę na swój sposób i działa......wredne to ale uwielbiam takie momenty

Z obserwacji wśród znajomych jednak wiem, że babcie i dziadkowie mało kreatywni, mogą ogarnąć i zając kilkulatka ale w miarę jak dziecko dorasta to rozluźniają się kontakty między nimi, bo trudno jest zainteresować nastolatka tak, żeby tęsknił za spotkaniem z dziadkami, jeśli są nudni, prawią kazania i "zawsze mają rację bo są starsi"

Jak mozna wybaczac kiedy czuje sie skrzywdzonym ,jak mozna zyc udajac ,ze nic sie nie stało? A jakie szczescie ma sie zyskac ? Kto powiedział ,ze matce trzeba wszystko wybaczac?

Nie zgadzam sie z tym.Ja wybaczyłam sobie,ze dałam tak długo sie traktowac własnej matce w imie miłosci do niej .A teksty typu: "bo matke ma sie jedna", były pretekstem do tego zeby wyladowaywac frustarcje na mnie i zebym nie oddawało ciosów.
Zadne argumenty nie usprawiedliwiaja krzywdzenia innych.

Mądre słowa, popieram.
Ja nie będę się rozpisywała co u mnie się działo gdy dorastałam, co dzieje się w obecnym życiu.Za dużo by tu pisać ale obiecałam sobie jedną rzecz: jak tylko wyprowadzę się na własne "m" (ciasne już jest,ale własne. Jesteśmy już w trakcie remontu) to zerwę wszelkie kontakty ze swoją "cudowną rodzinką".. Jak powiedzenie mówi z rodziną najlepiej na zdjęciu. ..

Właśnie spędziłam kilka dni w jej towarzystwie. Skończyło się kłótnią, wyjechała obrażona. Dzwoniłam do niej, średnio nam się rozmawiało, jak zwykle zresztą. Nie potrafię się cieszyć kiedy nas odwiedza, zawsze jest tak samo. Mam cholernego doła, poczucie winy jak do Chin  i dość tego cholernego życia....

Współczuję ci bardzo, ja przynajmniej mam męża, który jest na co dzień i przytuli jak potrzeba. Moja mama tez jest jak policjant, kiedy wracam z zakupów pyta "po co to kupiłaś", jak coś kupię dzieciom albo sobie od razu jest sugestia, że za dużo ubrań. Teraz latem maluchy do wieczora biegają po podwórku i też za późno chodzą spać. Źle je karmię, źle się nimi zajmuję i w ogóle wszystko robię źle. Czasem się gryzie w język i nie mówi tego co myśli ale ja ją doskonale znam i widzę co ja denerwuje. Wstrzymuje się ile może, ale w końcu wybucha i wyrzuca z siebie te wszystkie moje "błędy". Właśnie jej ostatnia wizyta tak się skończyła, nie wdawałam się w dyskusję, tylko odpowiedziałam, że to moja sprawa i robię jak chcę, to są moje decyzje - w odpowiedzi usłyszałam, że ona jest starsza i mogłabym jej posłuchać bo jest mądrzejsza. Prawie roześmiałam jej się w twarz. Zaraz później ryczałam jak bóbr, bo jest mi przykro, że tak wyglądają nasze relacje, czuję się winna, boję się że będę/jestem taka sama. Czytam dużo książek, staram się zmieniać, swoje nastawienie ale w momencie kiedy ona jest w pobliżu znów rozpadam się na kawałki. jest na prawdę do doopy

Widzę, że przekonanie iż winna jesteś braku poprawnych relacji z mamą, tkwi w Tobie bardzo głęboko. Lata psychicznego obezwładniania, nie poszły na marne. Niestety sama tych relacji nie uzdrowisz. Do tego niezbędna jest współpraca, a Twoja mama jak widać, nie ma ochoty na analizę ukrytych motywacji swojego zachowania. Ona nie umie inaczej żyć, jak tylko przeciw Tobie. Manipulacja i atak psychiczny, to wszystko na co ją stać. Nie rozumie, że usiłując narzucać  otoczeniu swoje "życiowe mądrości" bądź jedynie słuszne opinie,  zamiast wdzięczności dostanie tylko odrzucenie... Tak jej dobrze, tak chce żyć ? W porządku. Ma do tego prawo. Tak samo, jak Ty masz prawo nie godzić się na takie zachowanie wobec Ciebie.

Wszystko co jesteś w stanie  na dzień dzisiejszy zrobić, to zadbać o własne zdrowie psychiczne. Zmiana nastawienia i dystans do problemu na pewno pomogą. Popracuj mentalnie nad nauką odpierania jej ataków. Tutaj niezbędne jest swego rodzaju poczucie pewności siebie i świadomość, że nawet jeśli atakująca Cię mama ponosi niemiłe konsekwencje Twojej samoobrony, to nie Ty jesteś temu winna... Ty się bronisz. Zresztą bywa, że oddanie komuś z nawiązką tego, co nam przesłał, ma pewne walory terapeutyczne. Jeśli bowiem ktoś oberwie za własną głupotę i próbę manipulacji, to czasami się zastanowi zanim ponowi próbę ataku...

Wiem, jak jest... sama mam toksyczną matkę. Relacje są bardzo trudne ale dziś, mama nie jest już w stanie przerzucić na mnie, winy za jakość tych relacji. Zwyczajnie nie pozwalam sobie wchodzić na głowę. Wszyscy wiedzą, że ma wyrodną córkę ale... kiedy pozwalałam na sobie jeździć, też lepszej opinii nie miałam. Na szczęście teraz, to mi to lotto...

Taaa... Czytając historię Twojej relacji z mamą, czuję jakbym czytała własną. To niesamowite, jak podobne zachowania prezentują nasze mamy. Myślałam, że drugiej takiej jak moja, nie ma już na świecie...;)

Malkontenctwo, czarnowidztwo i bezustanne krytykanctwo wszystkiego i wszystkich. Buzia się jej prawie nie zamyka, a mnie po godzinie wspólnego przebywania głowa pęka. Większość znajomych i rodziny unika jej towarzystwa, bo ileż można słuchać rad o które nie prosisz ? I przy tym, ten mentorsko - moralizatorsko - pouczający ton...

Moja matka kocha być nieszczęśliwa i rozprawiać o tym wyimaginowanym nieszczęściu, bo tylko w ten sposób umie skupić na sobie uwagę rozmówcy. Wszystkim opowiada tylko "dramatyczne" historie ze swojego życia ( które zresztą dla lepszego efektu dodatkowo ubarwia   ) i czeka na współczucie. Nikt jej nie rozumie, nikt jej nie docenia, ona miała taki ciężki żywot... Biedna "niedokołysnana" dziewczynka, która nie umie cieszyć się tym co ma, a ma sporo, tylko traci czas i życie na rozpamiętywanie np. drobnych uraz sprzed 30 lat. Wciąż wraca do tych samych zdarzeń, których przebieg muszę słuchać po raz tysięczny. Kiedy spokojnym tonem tłumaczę jej, że powinna te sprawy dawno zostawić już za sobą, to obrażona "strzela focha"... Gdyby nie dystans do niej jaki sobie wypracowałam, dawno wylądowałabym w wariatkowie

Bo ZAWSZE, bo WSZĘDZIE, bo KAŻDY, bo NIKT... jej codzienny pacierz
Dzieciństwo... najgorszy okres mojego życia. Nigdy nie byłam tak zagubiona, nieszczęśliwa, samotna i smutna jak wtedy. Każdy akt mej dziecięcej spontaniczności, ciekawości, czy zaangażowania tłamszony był w zarodku. Miałam tylko słuchać i wykonywać rozkazy. Często skoro świt uciekałam do szkoły, żeby tam na ławce i w spokoju, poczekać na rozpoczynające się znacznie później lekcje. Zwyczajnie przygniatały mnie te jej żale, utyskiwania i pretensje. Czułam się winna. Zresztą często sprawcą jej "nieszczęść" przecież byłam, bo... zrobiłam dziurę w rajstopach

Mam siostrę ale ona uciekła daleko... Nie wyobrażam sobie zamieszkania z matką. Zorganizuje jej pielęgniarkę, czasami pewnie odwiedzę.To wszystko na co mnie stać. W dzieciństwie dzieci były dla niej tylko przykrym obowiązkiem, dziś ona tym samym jest dla nas. Życie właśnie zatacza krąg... Śmieszą mnie jej zarzuty, że jestem dla niej zimna... że nie mam serca... ta... Wiem, że chciałaby teraz na mnie zawisnąć, bo czuje się samotna i zagubiona... wszyscy już uciekli i przydałby się taki  słuchać z "urzędu", czyli córka... Najbardziej boli ją fakt, że nie ma nade mną już władzy, że nie ulegam jej sugestiom i presji, że nie jestem podatna na jej  manipulację, tak jak kiedyś...