Nieśmiały facet względem dziewczyny ktora mu sie podoba

Oj może, wierz mi, że może. Wielokrotnie tak miałem. To obawy, że się powie coś głupiego, że Ty odpowiesz coś, na co on nie będzie wiedział jak odpowiedzieć. Ta świadomość, że przebywa się obok kobiety, która się podoba a jednocześnie podświadoma blokada na jakikolwiek ruch jest okropna, coś o tym wiem :-/

A gdy ta kobieta przejmie inicjatywę i do Ciebie zagada? Ja pierwsza rozpoczęłam rozmowę (SMS-em, gdzie jest mu łatwiej nawiązać kontakt ze mną  i nie musi sie peszyc tak bardzo jak na żywo) i to nic za bardzo nie dało... Odpisał mi raz i potem juz nie kontynuował rozmowy a miał taka okazje... Mało tego... Widzę ze ode mnie ucieka, stara sie by mnie nie spotkać i uniknąć ze mną kontaktu... Czemu on ucieka? Mam wrażenie ze go odstraszam, ze sie mnie boi a przecież nie ma czego, ja nie gryze

Ja mam do niego numer i on też ma mój numer a on ma mój numer, bo kiedyś mnie o niego poprosił, bo w jakiejś sytuacji miał mi po prostu dać znać i musiał się ze mną jakoś skontaktować. Widzę, że twardo stoisz przy zasadzie, że to mężczyzna powinien zrobić pierwszy krok do kobiety... Nie oszukujmy się mamy XXI wiek i teraz nie ma znaczenia kto pierwszy przejmie inicjatywę. Właśnie martwi mnie to, że on jest zaślepiony (jak inni faceci) i nie widzi tego, że jestem nim zainteresowana... Albo może udaje, że nie widzi? Teraz jest na etapie takim, że próbuje mi pokazać, że jestem mu obojętna. Wydaje mi się, że raczej udaje, niż żeby naprawdę mnie unikał. To da się zauważyć.

Dlatego sie zastanawiam czy to jest niesmialosc czy może juz brak zainteresowania.. Nie chce sobie go odpuszczac bo za bardzo mi na nim zależy a wydaje mi sie ze jak mam tak czekać na krok z jego strony to mogę sie niedoczekac no niestety musze uzbroić sie w cierpliwość

I co, tak będziesz wykonywać każdy pierwszy krok, a on będzie czekał, aż bedzie mu podane? Nie lataj za nim bez końca. Jak nie chce czy jakkolwiek to nazwiemy, jego strata. Co on ma takiego, że Ci tak na nim zależy?

lina98 -- dałaś mu do zrozumienia co chciałaś.. teraz czekaj -- masz rację; ale jeśli jest nieśmiały, to jego kontakt może być tylko taki, że znowu się będzie na Ciebie zza rogu za plecami gapił

Odnosnie tematu to chciałam zadać pytanie czy facet po trzydziestce też może być nieśmiały do tego stopnia że nie potrafi zagadnać kobiety którą obserwuje wzrokowo?

na pewno nie snuć intryg i manipulowac, by sie do niego dobrac...

nie wiem, raczej to kobiety nie lubią wiedzieć, że są podrywane... juz sam fakt tego, że wiesz, że on jest nieśmiały powinien dac Ci +100 do mocy i działania...

Odważyłam się i wysłałam dwa smsy... Zero odpowiedzi... czyli wszystko jasne.

Intryga jak romanse ze szkoły Tylko kiedyś się karteczki rzucało a nie smsy.

Jeżeli robi się czerwony, to możesz go zjeść całego.

Sam bogiem odwagi i śmiałości nie jestem i tryby w głowie mi się zaczynają zacinać tylko wtedy gdy dziewczyna robi na mnie wrażenie.
Przy dziewczynie która mi się nie podoba, zero zakłóceń. Rozmowa jak z siostrą.

Ja bym powiedział, że żałosne z obu stron. Jeśli nie wie, że to Ty, to i nie wie co traci (jeżeli miałby Cie na oku, a nie umiał podejść).
Może nie ma kasy na koncie, może nie uznaje takich rozmów. Opcji jest mnóstwo. Nieśmiali ludzie (a szczególnie mężczyźni) telefonów nie używają do gadania 24/24 o pogodzie, tylko do załatwiania konkretnych spraw.

Nie wiem, ja jestem też stresującym sie człowiekiem, ale podejmuje działania. Ryzyk fizyk, przyznaj sie że to Ty, zapomnij, albo czekaj do śmierci aż on Cie zauważy. Jesli cos nie wychodzi po mojej mysli to obracam to w żart i sie dalej nie przejmuje. Jakis sposob na siebie trzeba znaleźć, albo cierpieć.

Nie z ust, a z klawiatury
Człowiek boi się odrzucenia, jeśli coś czuje do kogoś lub ktoś się mu podoba. Po prostu trzeba sie pogodzić z tym, że odrzucenie jest czymś normalnym i nieuniknionym. Jeśli cierpimy, to tylko przez to, że sie przejmujemy np że nikogo nie znajdziemy kto będzie działał na nas podobnie.
A to tylko złe przepowiednie, które sie nie spełnią, jeśli nie będziemy negatywnie myśleć. Dlatego lepiej zawsze coś robić i nawet ponieść porażkę.

Pola nie podrywaj mnie już

Hej podbudowałeś mnie wczorajsza wypowiedzią. Dzisiaj w pracy widziałam go bardzo często i myślę że jest jeszcze szansa. Pomyślałam sobie że może napisze list i dam mu go osobiście gdzie opisze całą zaistniałą sytuacje.. jak ja to widzę i po części dlaczego chciałabym go bliżej poznać ? Tylko nie wiem czy to dobra forma?

No właśnie boje się tej opcji dziecinna ale myślę, że jest on na tyle dorosłym człowiekiem, że tego tak nie odbierze. Tym bardziej, że forma listu jest dość szczera i bezpośrednia. Nie wyznaje mu uczuć bezpośrednio, pisze jedynie że jestem zainteresowana poznaniem go bliżej, oczywiście nie zakładam żadnego związku pisze, że może z tego wyniknąć piękna przyjaźń, fajne koleżeństwo lub zupełnie nic. Pisze również o tym, że jest to dla mnie niezwykle odważna decyzja i świadoma swoich uczuć nie chce pozostać  w stanie niespełnienia, że nie spróbowałam. Na samym końcu oczywiście dodaje, że jeśli nie jest zainteresowany niech da mi znać a ja usunę się na zawsze z jego życia bez żadnego problemu. Chce żeby poczuł się komfortowo i nieprzymuszony do niczego. Jego koleżanka stwierdziła dzisiaj że on potrzebuje żeby ktoś niem wreszcie potrząsł...

a to ze się odważam nie jest moim wstrząsem ??  hmm no masz racje wymiana spojrzeń to nie uczestnictwo w czyimś życiu.

wkurzyłam się i zrobiłam zupełnie co innego, napisałam do niego smsa że chce jutro pogadać po pracy, wóz albo przewóz, nie odpisał wcale ale i tego nie oczekiwałam zobaczymy czy jutro się pojawi jeśli nie to wszystko będzie jasne. A jak ja tą ewentualną rozmowę przeżyje to nie wiem mam 8 godzin na zastanowienie się w pracy, zobaczymy. Mijemy nadzieje ze sie pojawi...

kurde nie wiem, telefon dostałam od pewnego gościa jego starszego kolegi. Jedyną możliwością jest że mógł sam się pomylić pisząc go ale nie sądzę. Zobaczymy jutro...

Ta cała sytuacja jest mega dziwna, niby wszystko się wyjaśniło bo się nie pojawił. Ale od początku tej historii niema z jego strony żadnego ruchu. Zero odzewu na smsy mimo, że numer potwierdziła mi już druga osoba. Za to jest wzmożone obserwowanie. Wręcz ogląda się za mną i przygląda, moja koleżanka go kilka razy na tym załapała. Dziwne, gość mnie wystawił więc powinien chyba z zasady tak olać że wręcz omijać szerokim łukiem. A jest odwrotnie przez te dwa dni widuje go częściej niż przez poprzedni tydzień... Kurde nie rozumiem co jest.. I jeszcze jedno pytanie czemu nie odpisał.. Czy tak trudno napisać "sorry nie jesteś w moim typie" cokolwiek taka cisza dobija ale pozostawia cień nadziei...

Raczej niema twojego nr więc skąd może wiedzieć, że to Ty piszesz? Może myśli, że ktoś sobie jaja robi, a skoro jest nieśmiały, to w życiu ani nie odpisze, ani nie przyjdzie na spotkanie z "nieznajomą" osobą. Podejdź do niego normalnie i zagadaj o czymś. Z drugiej strony zastanów się czy chciałabyś mieć "mężczyznę" który jest tak bardzo nieśmiały, żeby na smsy nawet nie odpisywać.

Dobrze Cię rozumiem, bo też jestem w podobnej sytuacji - niby się patrzy, pytał się o mnie i nic, tyle.
Wiesz mężczyźni są różni, mógł komuś powiedzieć, że mu się podobasz, a teraz myśli, że ktoś sobie jaja robi z Niego. Może myśli, że to niemożliwe, że skąd byś miała jego nr, że na pewno to nie Ty piszesz. Dlatego ja postanowiłam, że nie będę pisać do "mojego" bo nie wiadomo czy odpisze, ja się będę stresować, rozmyślać, przeżywać. Lepiej podejść prosto w twarz i zobaczyć na czym się stoi, zaryzykować i trudno. Tobie też tak polecam. Właściwie nic Ci już nie szkodzi. Podejdź i zapytaj czy doszedł do niego sms. Kto wie może obróci to w żart i powie "Jeju, to od Ciebie. Jakbym wiedział to na pewno bym przyszedł. Nie myślałem, że mógłbym Tobie się podobać"

Chyba sama się skrzywidziłaś. Przecież to wszystko rozgrywa się głównie w twojej głowie

No i chyba wszystko się rozwiązało. Ostatnimi czasy moja znajoma próbowała się do niego dodzwonić w celu sprawdzenia numeru czy aby na pewno to jego, nie odbierał na próżno.. ale i niepotrzebnie. Okazało się że owy numer który miałam był jego, dostał smsy i o wszystkim wiedział. Moja przyjaciółka wściekła się i podeszła dzisiaj do jego najlepszego kolegi i o wszystkim się dowiedziała, że on wie o całej sytuacji, ma już jej dość, sam nie wie co ma zrobić ale co najgorsze koledzy zaczęli się z niego naśmiewać że jakaś dziewczyna się w nim zakochała...i to właśnie koledzy spowodowali że ma mnie w dupie. Moja przyjaciółka była tak wściekła, że powiedziała temu koledze, że chłopak zachował się jak tchórz mógł odpisać cokolwiek ze nie jestem w jego typie, że nie jest zainteresowany tak się nie robi. I że koledzy są teraz a co będzie za kilkadziesiąt lat też będą, a po drugie niech się chłopak cieszy że taka dziewczyna jak ja zwróciła wogole na niego uwagę bo do najpiękniejszych to on nie należy (mega komplement )... Masakra. Nie sądziłam, że mam do czynienia z takim typem. Straciłam już chyba całkowicie wiarę w facetów. No ja pierdziele 31 lat a gość zwraca uwagę na swoich kolegów... szok. Mam nadzieje, że owy kolega przekaże mu wszystko o czym rozmawiała z nim moja przyjaciółka, niech wie co stracił. I może być tak, że naprawdę mu się podobam bo się przecież ogląda ale opinia kolegów jest tak ważna, że musi to olać. Mam ochotę napisać mu smsa że jest tchórzem bez jaj ignorując dziewczynę, która praktycznie podaje mu się na tacy...i że tak się nie robi, ale moja przyjaciółka twierdzi że zniżę się tylko do jego poziomu...

Mimo wszystko dziękuję wszystkim za rady doprowadziły mnie do wielu odważnych kroków z których jestem dumna. Teraz się tylko pozbieram do kupy i jakoś postaram się życ dalej.

Rozmawiałaś z nim choć raz na żywo? Nie możesz do niego podejść jak go gdzieś zobaczysz? Teraz i tak już karty zostały odkryte, koledzy wiedzą, on wie, koleżanki wiedzą, posypała ci się ta twoja cała smsowa intryga.

Ludzie nie lubią niedokończonych rzeczy. Ty go nie znasz, masz w głowie pewnie idealne wyobrażenia na jego temat wynikające z naiwnego zakochania, które są odpowiedzią na twoje oczekiwania. Przez to zapamiętasz go jako "ideał" i będzie ci to dokuczało długi czas.

Skonfrontuj się z tą sytuacją. Żeby ci choćby odburknął brzydko i pokazał środkowy palec, wtedy ten obraz idealnego partnera się rozleci w twojej głowie i krócej będziesz miała doła.

Miałam wczoraj dziwną sytuację, wychodziłam z pracy i natknęłam się na niego z kolegami. Nagle jeden z nich coś do niego powiedział (pewnie w stylu "o twoja laska idzie...") i wszyscy zaczęli się oglądać i było słychać tylko oooo i każdy się zaśmiał... Ewidentnie się z niego nabijali a on strzelił buraka i sie nawet nie obejrzał. Ale najdziwniejsze jest w tym wszystkim to, że ja się poczułam jakbym mu wreszcie dowaliła za całą tą sytuacje i nie wiem czemu ale byłam zadowolona, że tak wyszło... :0

OK, według mnie od początku dałaś ciała, bo nawet się nie przedstawiłaś w tych smsach. Jakbym takie coś otrzymywała, to zaczęłabym się bać, że mam stalkera
Tak całkiem serio, trochę dziecinne zagrywki, ale cóż, już za późno na takie gadki. Co Ci pozostaje? Chcesz się tak męczyć i zadręczać myśleniem "o boże, spojrzał na mnie, nienawidzi mnie, czy mu się podobam, co mogłam zrobić, dlaczego nie robię nic...blablabla". Jak znów się będzie patrzył, złap to spojrzenie, podejdź i pogadaj. Zwykłe "cześć, jak Ci wczoraj minął dzień?" albo cokolwiek, pogoda ładna, to czy robił grilla? Będzie najlepiej, bo będzie to NA ŻYWO, a nie jakieś smski.
Zrób to dla własnego spokoju, bo widzę, że wciąż Cię to męczy.
Poza tym nie macie tam jakiegoś wewnętrznego komunikatora firmowego?

Pomyślałam sobie że wam napiszę jak cała sprawa się skończyła, nie po to by pokazać, że poszło źle, ale po to by pokazać że w końcu jak się czegoś bardzo pragnie to jest się w stanie zrobić wszystko nawet pokonać swoją nieśmiałość.

Otóż po kilku tygodniach rozmyślań postanowiłam skonfrontować się z całą sytuacją i porozmawiać z nim bezpośrednio.

Rozmowę przeprowadziłam wieczorem po jego pracy o 22 zaparkowałam koło jego samochodu, na całe szczęście w tym dniu stanął w takim miejscu że nikt nas nie widział. Wyszłam z samochodu i stałam obok jego. Powiedziałam czesc, on odpowiedział po czym "czy moge ci zajac chwile ?" odpowiedział ze tak wtedy on podszedł do samochodu otworzył tylnie drzwi i schował plecak a ja w tym momencie powiedziałam do niego "mam nadzieje ze mi nie uciekniesz" i uśmiech a on zero odpowiedzi w tym momencie wrzucił plecak do samochodu. No i ja przedstawiałm sie podałam mu reke "To ja jestem X i to ja jestem odpowiedzialna za to całe zamieszanie za co przepraszam" uśmiech on tez mi podał po czym stanoł przy samochodzie bokiem i przez całą rozmowe patrzył albo na moja twarz, dekold albo na ziemie i sie lekko usmiechał na co ja " wiem ze sytuacja jest krempujaca ale musiałam przeprowadzic tą rozmowe, meczy mnie juz cała ta sytuacja a ja nie lubie takich nie wyjasnionych spraw. no i nie będe o nic dopytywać po prostu..." "Bardzo chce cie poznac i sprawisz mi wiele radosci jesli umówisz sie ze mną na kawe albo na spacer co ty na to ?" a on wyraźnie zdenerwowany, ale lekko uśmiechnięty cały czas to na mnie to na ziemie i tylko mówił "no niewiem, no niewiem" widac ze był mega zdenerwowany i sie wahał. A ja do niego że musze tą sprawe w koncu albo zakonczyc albo rozpoczac, pójdziemy sobie na spacer nad zalew pogadamy, przeciez widze co się dzieje, "chyba nie jestem ci obojętna" jak to powiedziałam popatrzył mi w twarz i sie uśmiechnoł ale ciągle powtarzał "no niewiem" cały czas sie zastanawiał jakby chciał a nie chciał, więc ja zapytałam " ale chciałabym znac jakis konkretny termin" i on w tym momencie otworzył drzwi i wsiadł do samochodu myslałam ze chce właczyc muzyke, ja do niego "ja nie gryze" a on do mnie "nie wiem może kiedys" po czym zaczoł zamykac drzwi na co ja w szoku odparałam "ale chyba należy mi sie jakas odpowiedz ? a on zamknoł drzwi i odjechał" stałam tam i własnym oczom nie mogłam uwierzyc, do połowy rozmowy wydawało sie ze bedzie bardzo dobrze, spogladał mi w oczy to w dekold i na ziemie i sie lekko usmiechał, wyraznie był w szoku i chciał jak najszybciej uciec...a ja byłam w tak ciezkim szoku ze dopiero w domu to do mnie dotarło co sie stało. Poczułam sie strasznie
Przez tydzień unikał mnie jak ognia, teraz widze że wraca wszystko do normy i jest śmielszy i znowu obserwuje.

Rozmawiałam z jego przyjacielem o całej tej sytuacji i on mnie trochę pocieszył że Pan X na pewno nie chciał mnie w żaden sposób skrzywdzić jest bardzo nieśmiały nigdy nie miał nikogo i że on nie wie co mi poradzić. Na koniec dodał że zrobiłam wszystko to co mogłam najlepiej a nawet za dużo jak na kobietę.

Najważniejsze w tym wszystkim jest to że się odważyłam to jedyny plus z całej tej sytuacji. Jeszcze kilka miesiecy temu na mysl by mi nie przyszło napisac smsa pierwsza do faceta a tu z biegiem czasu doszłam do czegoś takiego, w moim życiu jest to ogromny przełom. Byłam zdenerwowana ale jak go zobaczyłam wzięłam głęboki wdech i do boju. I teraz jak już ochłonęłam to jestem z tego dumna, jak widać nic mi się nie stało nadal żyje a i czuje się silniejsza, wprawdzie mam trochę zranione serce ale z czasem to przejdzie. Dlatego polecam wam ryzykujcie i nie bójcie sie, chodź jak swoją walkę przegrałam to przynajmniej mam poczucie że zrobiłam wszystko co mogłam i nic sobie nie mogę zarzucić, po prostu trafiłam na ciężki przypadek. Mimo wszystko warto walczyć !