Nie wiem,co się ze mną dzieje?:(

Nie powinnaś bać się pójść do psychiatry szczególnie ,że już zrobiłaś pierwszy krok i poszłaś do psychologa.Myślę ,że ten psychiatra mógłby bardzo pomóc skoro możesz cierpieć na depresje.Ten stan raczej sam nie minie więc powinnaś zebrać się na odwagę bo to żaden wstyd, znam wiele osób ,które miały podobny problem.

Może ,ktoś jeszcze się wypowie?:<

Witaj Czytacz!

Dziękuje Ci za ten post, spróbuje się jakoś do niego ustosunkowac.

Życie nigdy mnie nie rozpieszczało, wychowałam się w trudnym domu. Jestem DDA, ojciec był alkoholikiem, i furiatem .. który nie raz terozyzował mnie,mojego brata i matkę.
Mama co prawda nie było taka jak ojciec, ale też nigdy nic nie zrobiła z tą sytuacja.
Jestem jednym wielkim kompleksem, mam niskie poczucie swojej wartosc, tak naprawdę uważam się za niezłą ściere, która nie zasługuje na miłosc, i zainteresowania.
Byłam w domu bita, nie raz czułam się jak smiec.

Często zastanawiam,się .. czy może byłam aż tak strasznie złym bachorem,skoro byłam tak traktowana? może zasłużyłam? Nie wiem.
Nie mam przyjaciół,nikogo bliskiego.. nie miałam u kogo szukac wsparcia.
Pamiętam czas w którym,wstanie z łózka było dla mnie ,wielkim wyzwaniem... i chodźby można było siłą, mnie z niego wyciągnac.. ja tak długo się szarpałam i klnełam, aż  wszyscy dali mi spokój.

Wtedy, gdy próbowałam sobie zrobic krzywdę, nie wiem czego oczekiwałam,a moze powiem inaczej.. jedna strona mnie,chciała zyc..a druga zniknąc.
Bałam się ze mi się nie uda, że skończe na wóżku, albo przykuta do łóżka..będę cierpiała, i powoli konała ..
Chciałam, miec kogoś lub coś,co pozwoliłoby mi życ..walczyc u Siebie.. gdybym miała coś czego mogę się chwycic i nie puścic.Trzymac się mocno,ale niezależnie w która strone patrzyłam widziałam tylko ..dno?!
Jeszcze kilka chorób mnie dopadło, z którymi musze życ ... czuje się jak napiętnowana.

Chciałam życ inaczej, ale nie mogłam ,chciałam byc szczęśliwa..a nawet nie wiem co to znaczy?
Teraz .. znowu się zakochałam,i ten drugi człowiek ,jest dla mnie wszystkim.. tą opoką,kimś dla kogo chciałabym zyc.
Ale  ja dla niego,jestem tylko szmacianą lalką, w sumie tak jak dla wszystkich.
Miałam nadzieje,że jego miłosc mnie wyleczy.. nie będe już taka jaka jestem..
Ale sie łudziłam..

Widzisz? Tytuł wątku już jest nieaktualny. Doskonale wiesz, co się z Tobą dzieje. To już sukces. Teraz "tylko" przepracować to zadanie domowe, którego temat tak doskonale określiłaś.
Dla mnie staje się oczywistym, że pomóc może psycholog, a nie psychiatra. On tylko w stanie totalnego kryzysu.
Piszesz, że nie wiesz co to znaczy być szczęśliwym. Być może tego jeszcze nie doznałaś, ale jestem pewien, że wiesz to jak mało kto.
Z tym chłopakiem się nie udało. Ale też sama pokazujesz przyczynę. Ustawiłaś się w pozycji słabszego, niegodnego miłości. A czy faktycznie ktoś tak wrażliwy jak Ty, tak uważny na drugą osobę jak Ty jest nic nie wart?
A ta olimpiada biologiczna, to co? Wyraz Twojej beznadziejności? Twojego niechciejstwa?
Chociaż nie jestem wróżem, mogę Cię zapewnić, że czeka Cię trudne, ale piękne życie. Można będzie zazdrościć temu, który Ciebie pokocha, a Ty go zaakceptujesz.:)