nie wiem co się ze mną dzieje..

Mam znajomą nauczycielke pracująca w szkole specjalbnej,  kiedyś czekałam na nią w szkole, na przerwie podszedł do mnie jden z uczniów i zasypywał mnie morzem komplementów, podobnych do tych którymi zasypuje Cie Twój znajomy, nie ukrywam że czułam zakłopotanie, ale bardziej z powodu, że nie wiedziałam jak powinnam zareagować, opwiadała mi potem o swoich wychowankach. Są to przeważnie dzieci z lekkim upśledzeniem umysłowym. Te dzieci są bardzo ufne i szczere do bólu. Nie potrafia kryć emocji, sympatii, antypatii również.
Do Twojego znajomego, pewnie z racji upośledzenia nie docierają Twoje komunikaty, albo je wypiera. Mam siostrzenicę z zespołem Aspergera, jeśli się czymś lub kimś zauroczy ma tak bardzo długo i nie potrzeba jej do tego zachęty.
Po tylu miłych słowach skierowanych do Ciiebie, nie dziwię się, że poczuałaś sympatię. Widzisz go codziennie, jest miły, wprost Cie uwielbia, pewnie dlatego gości w Twoich myślach.

Co robić? Mieć jasno określone granice, których nie przekroczysz.
Po miesiącu Twoje praktyki się skończą i zostaną Ci miłe wspomnienia.

Wzięło mnie na małe przemyślenia i chyba po części już wiem o co chodzi. Zawsze ciągnęło mnie do osób z problemami bo twierdziłam, że oni mnie zrozumieją a ja ich . On pochodzi z patologicznej rodziny jakby nie patrzeć i ja też poniekąd , moja rodzina jest rozbita - od matki nie zaznałam zbyt wiele miłości od ojca tym bardziej , może właśnie to mnie ciągnie bo gdzieś tam myśle sobie , że on mnie zrozumie bo miał podobnie .

Mój chłopak nie zawsze mnie rozumie , nie wie jak to jest czuc się takim niechcianym , odrzuconym przez najbliższych .
Jego rodzice jakby mogli to by na rękach nosili swoje dzieci , ciągle dzwonią do niego choć często jestesmy u nich bo mieszkamy w mieście mojego chłopaka.
Rozpieszczają jak mogą , pomagaja .. a ja nigdy tego nie zaznałam . Na początku były między nami zgrzyty z tego powodu bo nie raz zdarzyło mi sie napisac do niego coś niestosownego o nich ale to z czystej zazdrości i rozumiał to.

Chyba ciągnie mnie właśnie taka chęć rozmowy , cheć przyjaźni i zrozumienia , gubię się ale chyba o to mi chodzi.
Ale z drugiej strony przyjaźń byłaby raczej niemożliwa skoro mu chodzi o cos więcej a mój chłopak pewnie i tak by tego nie zrozumiał gdybym powiedziała co czuje.