czy udalo sie wam odmienic zycie ?

pawelpawel Taaa, znam to o czym piszesz; jest to ciężka 'przypadłość', trudno z nią walczyć, ale jednak uleczalna, chociażby trochę, w zależności od tego jakim przypadkiem jesteś

Step 1: Najważniejsze, ze sobie to wszystko uświadomiłeś.

Step 2: Zastanów się teraz, co od dziecka mówiono Ci o pracy, czy rodzice wierzyli w Twoje talenty, możliwości, czy Cię wspierali, REALNIE (nie tylko słowami typu "zmobilizuj się!") mobilizowali, otwierając drzwi różnych możliwości ?

Step 3: Gdy ze smutkiem uświadomisz sobie Step2 -warto odwiedzić psychologa, bo to może być problem wlokący się w nieskończoność. Trudno ot tak wyłączyć latami utwierdzane nawyki i wyrzucić powtarzane latami słowa.... z podświadomości.

Step 4: Jeśli Step 2 nie wypadł aż tak źle, usiądź wygodnie w fotelu/ łóżku/ dywanie gdzie tam chcesz, nawet piwo lub kieliszek wina wskazany i..........

Step 5: Weź jakąś kartkę i zrób brainstorm- ale taki szczery; wypisz swoje talenty; te, których autentycznie jesteś pewien i nie musi to być coś w stylu : "Opanowany na 6 Correl, władanie 5 językami", ale takie jak "umiejętność przekonywania ludzi do zrobienia czegoś" ,"jednanie sobie ludzi", "uczciwość"  itp.
Wypisz, w jakich zawodach siebie widzisz, co dałoby Ci realną radość, w którym czułbyś się jak ryba w wodzie. odrzuć ograniczenia typu "Nie będę aktorem, na to już za późno". Daj sie trochę nawet ponieść wyobraźni, a tam ograniczenia nie istnieją.

Step 6: Masz już zawód/ zawody, które byś wybrał jako te do wykonywania z pasją. Zastanów się teraz, co jest ci jeszcze potrzebne do nich. Może poduczyć /nauczyć się języka obcego?

Step 7: Korzystaj z dostępnych środków, korzystaj z CZASU(jesteś młody, nie masz na głowie innych obowiązków poza nauką) i możliwości (studia to czas, który kosztuje Twoich rodziców. Pomyśl, że w Wielkiej Brytanii ludzie zazdroszczą Polakom, że mogą ot tak iść sobie na studia- tam studia kosztują krocie). Uznaj to za szansę daną przez los. I uwierz, że nie ma rzeczy niemożliwych

Tak, udało mi się radykalnie zmienic życie i choc nie wszytko do końca było efektem planu to efekt jest rewelacyjny.
Studia wybrałam zgodnie z zainteresowaniami, ale nie pragmatycznie. Jak kończyłam wiedziałam już, że nie będę pracowac zgodnie z wykształceniem, choc sie przydaje. Pracuję na własny rachunek w zupełnie innej dziedzinie.

Co więcej, planuje przed 50-ka jeszcze jedną radykalną zmianę. Obmyślam strategię, planuję inwestycje, zrobie to w odpowiednim czasie. Moja obecna praca jest bardzo interesująca, prestiżowa i dochodowa, ale i też bardzo absorbująca no i czasami męcząca, np. bardzo dużo podróżuję. Na razie to jest frajda latac po świecie, ale będę miała kiedyś dośc.

A dlaczego? Co jest Twoją przeszkodą?

ach ci rodzice.... potrafią nagadać głupot od dziecka ....

Jednak nie powinno mieć nic wspólnego z własnymi planami, życiem zawodowym.

Dlaczego nie o Tobie? Jak najbardziej Chociaż zachęcam do przejrzenia forum i innych, budujących wątków

Witajcie Droga Młodzieży !!! Temat ciekawy ale przed Wami całe życie i dużo zmian Was czeka.
Pytanie jak odmienić swoje życie gdy nawiedzi Was niedługo 60 tka 70 tka ? To jest dopiero wezwanie prawda ? Dawniej była szkoła ,praca, małżeństwo ,dzieci , wnuczęta . Ale jak przyjdzie iść na emeryturę , mąż się po drodze straci ,dzieci założą rodziny , wnuczęta dorosną ? Jak zmienić swoje życie by było szczęśliwe i nie samotne. Ja sobie poradziłam  choć było ciężko .Po przejściu na emeryturę nie wiedziałam co zrobić z nadmiarem czasu więc zapisałam się na Uniwersytet Trzeciego Wieku który nie spełnił moich oczekiwań.Potem zaczęłam zwiedzać świat i do tej pory z wycieczkami autokarowymi zwiedziłam prawie całą Europę .Ale wracałam do pustego domu i siedziałam sama i szczególnie jesienią zimą nachodziła mnie depresja , zaczęło szwankować dośc poważnie zdrowie.Ratunkiem okazała się joga gdzie poznałam dużo osób będących w takiej samej sytuacji co ja z nimi założyłyśmy grupę wsparcia.Spotykamy się na jodze ,na basenie ,jeżdzimy na rowerach i chodzimy z kijkami. Moja emerytura wcale nie jest wygórowana ale i potrzeby coraz mniejsze ,no chyba że na lekarstwa. No i zmieniłam swoje życie i to prawie o 80% bo 20% zostawiłam dla nawyki dla rodziny.Czekam na dalsze wpisy bo temat super ciekawy nie tylko dla osób które coś chcą w swoim życiu zmienić ale  dla psychologa i socjologa .