alkohol to problem

wlasnie takiej odpowiedzi się spodziewałam. Ja juz od dawna zdaję sobie sprawę z tego, ze byloby to chyba najlepsze wyjscie. Jednak...to tak boli, bo go naprawdę kocham, ale nie potrafię zrozumiec, nie potrafię...dlaczego dostaje takich atakow agresji...
dzis wlasnie mialo to miejsce, ucieklam od niego...ciagle dzwoni, tak bardzo chcialabym zeby się zmienil...ale kiedy mysle o tej sytuacji to lzy naplywaja mi do oczu

wlasnie jak mu cos wspominam, to zawsze jest urazony, jak w ogole moge mu mowic cos takiego, przeciez on nie ma z tym problemu... chyba muszę sie odciąc od niego na jakis czas, moze dojdzie do jakiegos wniosku

właśnie nagraj i udowodnij ja obecnie też zbieram takie dowody

Wejdź na stronę AA - wszystkiego się dowiesz. Uzależniony nigdy sam z siebie nie przyzna, że jest uzależniony.. potrzebna jest terapia i pomoc osoby trzeciej/fachowca.

Mówiąc,ze nie pamięta miałam na myśli,że nie zdaje sobie sprawy z tego jak to wygląda rzeczywiście. Pijany człowiek wszystko widzi inaczej. Pijanemu wydaje się,że nie jest taki pijany jak w rzeczywistości. Nie wiem czy ten przykład,który podam będzie odpowiedni ale chodzi o to,że pijany człowiek naprawdę nie potrafi ocenić swojego zachowania. Oto przykład...Pijany kierowca myśli,ze nad wszystkim panuje i ma bystry umysł a na trzeżwo jak włoży alkogogle zdaje sobie sprawę,że absolutnie nie potrafi w takim stanie nic zrobić. Jemu się wydaje,że jak krzyknie to cichutko,że jak wyzwie to wcale nie tak strasznie jak Ty mu to opisujesz nastepnego dnia dlatego też nagraj go i powiedz,że boisz się go jak jest taki. Myślę,że po czymś takim powinien zastanowić się nad leczeniem. BEZ LECZENIA SIĘ NIE OBEJDZIE!!! Nie musi to być jakaś drastyczna terapia bo nie wiadomo jak glęboko w to wsiąknął ale to już zabawa dla terapeuty nie dla Ciebie. Nie radziłabym gdybym nic na tet temat nie wiedziała. Ratuj go ale pamiętaj Ty jesteś najważniejsza bo nikt Ci zdrowia nie wróci jak je stracisz. Trzymaj się cieplutko. ,,Jestem z Tobą'' I nikt nie myśli,że jesteś idiotką tak jak napisałaś w poście. Ja Cię doskonale rozumiem i też chciałabym ratować chłopaka i szukałabym pomocy. Napewno bym go nie zostawiła nie próbując mu pomóc.

Jeśli chodzi o leczenia to powinnaś pójść do ośrodka leczenia uzależnień w swoim mieście i porozmawiać o tej sytuacji z psychologiem-teraputą. Uwierz mi oni Ci podpowiedzą jak namówić chłopaka na wizytę i leczenie. Chociaż to wydaje się być nie realne oni mają swoje sposoby na to. Gwarantuję,że jak zrobisz pierwszy krok to póżniej pójdzie z górki. Nie czekaj jednak z tym zbyt dlugo ponieważ ta choroba jaką jest alkoholizm lubi  się pogłębiać i nie zna granic. Granicą dla tej choroby jest jedynie totalne dno w którym znajduje się człowiek po wieloletnim piciu lub w najgorszym wypadku śmierć. Nie próbuj z tym walczć sama i nie kryj tego przed rodziną. Powodzenia

Namówić może i tak, ale kac przejdzie a wraz z nim wyrzuty sumienia i poczucie winy. Z tymi nagraniami to sie zgadzam, to może naświetlić mu nieco jak rzeczywiście wygląda jego zachowanie. Natomiast warto sie zastanowić nad przyczyną...czy on pije często? Czy ma z tym problem w sensie częstotliwości picia czy może pije sporadycznie, ale gdy jest pod wpływem to traci kontrolę? Jeśli nie jest jeszcze uzależniony, tzn ze po prostu ma bardzo niską tolerancję na alkohol i niestety jakies bardzo głęboko ukryte frustracje. Być może w jego przypadku nie sam alkohol jest problemem, lecz to co się z nim dzieje tak ogólnie...uważam, że na pewno powinien sie zgłosić na terapię i zacząć pracować nad swoimi wewnętrznymi napięciami. Jeśli tego nie zrobi, to może sie zdarzyć tak, że nawet gdy nie będzie pił, to i tak jego agresja zacznie sie przebijac przez warste tzw. normalności. Nagromadzone emocje muszą w końcu znaleźć ujście...

Chwilko,
Twój chłopak pije, a TY zastanawiasz się nad tym, jak go z tego wyciągnąć; mało tego, jego picie ukrywasz przed najbliższymi. Oboje, moim zdaniem, potrzebujecie terapii, gdyż on ma cechy osoby uzależnionej, Ty - współuzależnionej.

Nie przeczytałam dokładnie wszystkich odpowiedzi, więc jeśli coś powtórze to z góry przepraszam. Przeczytałam jednak Twój problem i chce wyrazić Ci swoją opinię. Pierwsza sprawa jest taka, że nie powinnaś się starać ukrywać tego co przeżywasz, bo ja też długi czas popełniałam ten błąd. Chciałam, żeby mój chłopak w oczach moich rodziców był idealny, a to wcale nie jest sposobem na nic. Nie wiem jak się przedstawiają Twoje stosunki z mamą, ale pamiętaj że to jest osoba, która zawsze chce dla Ciebie dobra. Ja zawsze obawiałam się że jeśli moja mama będzie znała te złe strony mojego chłopaka (choć nie są one takie, jak w Twoim przypadku) to bedzie mnie od niego odciągała, że będzie mi doradzała, żebym z nim nie była, ale tak nie było, bo wie że jestem przy nim szczęśliwa. Druga sprawa jest taka, że Ty w głębi siebie musisz się poważnie zastanowić, czy chcesz takiego związku. Często jest właśnie tak, że przysłaniamy sobie obraz tego rzeczywistego związku, tymi dobrymi chwilami, których tak naprawde jest niewiele, ale są w stanie zasłonić te złe chwile, bo są tak silne. Przede wszystkim musisz sama przeanalizować jakie są szanse na zmiany, na polepszenie sytuacji, bo to jest najważniejsze. Nie znam dokładnie Twojego związku, dlatego ciężko udzilać konkretnych porad, choć i tak jest to taka dziedzina, gdzie te decyzje powinno się podejmować samemu. Pozdrawiam i życzę dużo szczęścia i sił.

moja droga ja jestem w małżeństwie 13lat od 5 lat mój mąż nadużywa alkoholu walczę od 3 lat aby szedł się leczyć ale bez skutku jest teraz już tragicznie i wierz  mi z każdym rokiem jest coraz gorzej dla takiego człowieka jeżeli sam nie zrozumie że to co robi jest złe nie ma ratunku mój mąż jak jest trzeżwy to jest super ale tych chwil jest już coraz mniej mam z nim dwoje dzieci i teraz ja też jestem na etapie czy mam odejść a jak się ma dzieci to o wiele to trudne bo zawsze ma się jakieś poczucie winy ale ja pomału do tego dojrzewam i wiem że to muszę zrobić bo będzie jeszcze gorzej więc proszę cię trzymaj się od niego z daleka bo nie warto miłość w takich sytuacjach szybko się wypala zostaje żal i nienawiść obie strony robią się dla siebie obce i nie ma co zwlekać bo naprawdę nie warto
ja też tłumaczyłam sobie że go kocham chodz był moją pierwsza miłością ale uczucie gdzieś się zagubiło a raczej utopiło w alkoholu nie rób błędu od którego jeszcze możesz uciec póki czas bo potem jest bardzo ciężko a jeszcze jak są dzieci

Chciałabym żeby to było takie proste, odchodze, nic nie boli i juz;) Niestety, głupia ciagle mam nadzieje, ze sie zmieni, ze nie jest uzalezniony, choc pewnie jest, ze bedzie inaczej. Nie wiem juz nawet czy vbardziej boje sie rozstania z nim, czy tego, ze bede sama...

Myślę, że każdy podejmując decyzje o rozstaniu ma obawy. Jak nie takie to inne. Nikt nie chce byc sam. Moim zdaniem bez względu na wiek jesteśmy w stanie zawsze znaleźć tą drugą połówkę. Chyba bardziej się boisz tego rozstania, bo to jednak jest przywiązanie do tej danej osoby, czy to jest 20 lat związku czy rok. Jednak jak to się mówi czas leczy rany. Najważniejsze to być twardym i trzymać się podejmowanych decyzji.

Byłam z facetem, który może i nie upijał się jakoś notorycznie w trupa, ale to codziennie było kilka piw. I w ogóle okazało się szybko, że jedynym godnym uwagi zajęciem dla niego było usiąść i wypić piwo. Oczywiście na jakichkolwiek imprezach zapominał o moim istnieniu, nigdy nie przepraszał za wygadywane po wypiciu bzdury i głupie sytuacje. Co prawda nigdy nie krzyknął na mnie nawet, ale i tak szybko okazało się, że jest totalnym dupkiem i nałogowym kłamcą mającym problem z poczuciem własnej wartości. Ja nie wiem do tej pory jak mogłam się związać z kimś takim i jak musiałam być ślepa. Jak teraz na to patrzę, to wciąż jestem w szoku. W ogóle bojąc się ze mną zerwać mówiąc mi wprost chciał udawać że gdzieś wyjeżdża, potem sama się wkurzyłam i kazałam mu spadać, a potem on chciał (!) wrócić - oczywiście został przegnany na cztery wiatry
Mimo, że ta porąbana niczym telenowela brazylijska znajomość trwała zaledwie dwa miesiące to nabytej wtedy nieufności i obaw z tytułu różnorakich aspektów bycia w związku nie wyzbędę się jeszcze długo. Na szczęście jestem wreszcie w normalnym i szczęśliwym związku i teraz dopiero rozumiem jaka to była chora i toksyczna relacja.
Chwilka -  lepiej uciekaj zanim Ci się stanie fizyczna i psychiczna krzywda. Nie ma sensu ani przyszłości relacja, gdzie jedna osoba ma za przeproszeniem w d**** że druga przez nią płacze i ma zmartwienia. Niektórzy mówią, że po alkoholu wychodzi na jaw prawdziwa natura człowieka. Co będzie jak on Cię w końcu zacznie bić (skoro wyzywa od najgorszych to do bicia pewnie nie jest daleko)? Dalej będziesz myślała, że może coś da się dla tego związku zrobić?
Nie łudź się, będzie pił więcej i szanował Cię jeszcze mniej.  Dobrze wie co robi, nie jest dzieckiem.
Wybacz, że tak prosto z mostu, ale szkoda żebyś skończyła jako kolejna bita do nieprzytomności żona pijaka. Pomyśl, że nie zasługujesz na takie traktowanie.