wyjazdy, pięniądze, styl życia, uczucia, być czy nie być?

Busiu, coś mi się tu nie zgadza. Pewnie, cieszy  mnie szczęście mojej połówki, ale też chyba mam prawo oczekiwać wsparcia w nieszczęściu? Autorka pisze, że chłopak jest wrażliwy i wspierający, hmm, no ja jakoś tej wrażliwości i wsparcia tu nie widzę. Choć post jest długi, to prezentuje tylko mały wycinek ich związku - no ale sorry, gdybym ja była w czarnej d... a mój luby jeździł po świecie dobrze się bawiąc - nie byłyby długo mym lubym.

Zależy też jak rudziks podchodzi do swojej sytuacji. Trudno być ciągle radosnym i szczebiączącym, gdy nie ma się na podstwowe życiowe potrzeby, ale musi być równowaga między próbami radzenia sobie a oczekiwaniem wsparcia i pomocy. Autorka musi sobie odpowiedzieć, czy może nie za dużo oczekuje od chłopaka, czy jest bardzo 'uwieszona' na nim, czy ma np. przyjaciółki, jakieś pasje, czy hobby, czy raczej nie ma swojego życia i oczekuje, że on będzie światłem i szczęściem jej życia, wykraczając poza zdrowe relacje i wsparcie.

Wiadomo, nie można przesadzać w żadną stronę - rudziks być może za bardzo chce kontrolować chłopaka (patrz: zakaz picia - no przecież nie jest dzieckiem, a jeśli ma zadatki na alkoholika, no to hmm...), ale on chyba nie dojrzał do poważnego związku. Pewnie, jest młody, kiedy ma jeździć i się bawić, kłopoty dziewczyny może go przerosły, ale przecież wtedy też poznaje się charakter drugiego, nie jak jest miło i fajnie. Można chyba wypracować jakiś kompromis?  Jechać na wyjazd w góry, gdzieś pod namiot, za małe pieniądze?Zastanowiło mnie zdanie, że więcej jeździ bez niej niż z nim.

Duża różnica w standardzie życia to duży problem. A on w dodatku wydaje kasę rodziców. Moim zdaniem ich drogi powoli się rozchodzą, autorka musi przejść szybki kurs dojrzewania, a on się bawi i fruwa beztrosko.

Odpowiadając na pytanie (mając te dane jakie mamy:) - nie wydaje mi się, żebyś wymagała za dużo, skoro nie czujesz jego wsparcia. Przecież on mógłby jakoś ograniczyć te wyjazdy albo przynajmniej dążyć do tego, żeby jeździć razem, robić coś wspólnie. W związku musi być 'ja', 'ty' i my'. Jak dla mnie, za mało u nich tego elementu wspólnego.

a ja po części popieram zdanie busiu. Przeczytałam autorko Twojego posta dokładnie dwa razy i doszłam do wniosku że za bardzo jesteś uczepiona swojego chłopaka. Może na początku znajomości spędzaliście razem każdą wolną chwilę i zbytnio się do tego przyzwyczaiłaś, myślałaś że zawsze tak będzie. Odniosłam też wrażenie że żyjesz życiem Artura. Mianowicie nie masz żadnych swoich zainteresowań, innych znajomych z którymi mogłabyś spędzić czas, żadnej pasji, której mogłabyś poświęcić wolny czas, a tylko siedzisz w domu i cały czas się zamartwiasz, myślisz o swoim chłopaku, co robi, z kim jest, czy się świetnie bawi podczas gdy Ty musisz zmagać się z szarą rzeczywistością. To wygląda tak, jakby on był całym Twoim światem a poza nim nic już nie masz do roboty. Związek w moim odczuciu, nie polega na tym żeby komuś czegoś zabraniać, wymuszać na nim obietnice, zakazywać picia alkoholu, bo Tobie jest przykro. Ja nie czułabym się dobrze z osobą która próbowałaby mnie zmienić jak również płaczem, fochami i frustracją wymuszała różna rzeczy. Oczywiście będąc na Twoim miejscu i nie mając pieniędzy na wyjazdy też bym pozazdrościła chłopakowi że ma możliwość pozwiedzania świata, ale tak jak mówi busiu, zmotywowałoby mnie to do działania. Z pewnością nie siedziałabym na tyłku i nie użalała nad sobą jak to on ma dobrze a ja nie. On na pewno wie jaką masz sytuację w domu, że krucho z pieniędzmi itd, ale co on może na to poradzić? Wysłuchać, porozmawiać, powiedzieć że będzie dobrze. Przecież nie jest w stanie zmienić tej sytuacji, sama musisz robić cos w tym kierunku. Jeśli nie czujesz z jego strony wsparcia to otwarcie mu o tym powiedz. Bo być może on nie domyśla się co czujesz. Poza tym to, że masz ciężką sytuację nie zobowiązuje go do tego żeby nigdzie nie jechać, nie wyjść na spotkanie ze znajomymi. Wydaje mi się że Ty byś chciala żeby cały swój wolny czas poświęcił Tobie...

Okruszka zgadzam się z tobą. Autorko Ty chyba inaczej postrzegasz wasz związek, jesteś bardziej zaangażowana emocjonalnie i chcesz poważnego związku. On raczej traktuje Cię jako jakieś dopełnienie wolnego czasu. To że mówi kocham, zależy mi czy co tam jeszcze innego to tak naprawdę nie musi nic znaczyć. Powiedzieć można wszystko, a ważne są czyny. Wasze drogi idą w zupełnie innym kierunku.

Gdyby Twój chłopak szanował Cię, a Ty byś się czuła bezpiecznie, to mając do niego zaufanie pozwoliłabyś mu na wyjazd. I to jest ok. Aczkolwiek, wiem jak wyglądają wymiany studenckie z doświadczenia swojego i innych, więc ja bym chyba stawiała opór... No ale to inny temat .
Autorka, moim zdaniem, zakochała się w człowieku, którego chciałaby mieć u swojego boku, ale on tym człowiekiem nie jest. Mało tego, obawiam się, że ona go nie zmieni. On ją nawet nieświadomie tłamsi, ona traci poczucie swojej wartości. Jak ma się cieszyć "szczęściem swojego partnera", jeżeli on sprawia jej tylko przykrość. Absolutnie nie dziwię się, że mu nawet czasem zazdrości. Chciałaby pretendować do jego stanu ducha, nie mieć problemów, z którymi boryka się ona, ale z tym człowiekiem nie da rady bo on nie ma zamiaru jej w tym pomóc! Nie dziwię się, że mu zabrania. Nie dlatego, bo jest egoistką, czy wbiła mu szpony w ciało, żeby go zatrzymać. Kocha człowieka, który wydaje jej się tym wymarzonym i nie jest w stanie przemówić sobie do rozumu, że to nie ten człowiek, którego chce!
Dla mnie to jest naturalne podejście. Tak mają osoby, które bardzo by chciały kochać, ale nie dostają niczego w zamian od drugiej osoby.

Droga autorko. Będę niestety (jak zwykle) radykalna. Wiedz, że jesteś w stanie przenosić góry. Bo każdy z nas może, tylko musisz uwierzyć w to, że jesteś cudowną osobą o dobrym sercu, potrafiącym kochać... Ale nie tego człowieka!
Zacznij od nowa. Zajmij się sobą, nauką, pracą... Najprawdopodobniej będzie Ci bardzo ciężko. Ale wiedz, że nie jesteś sama. Poczytaj różne wątki na tym forum. Jak dziewczyny walczą ze swoimi słabościami, jak zmierzają się z własnym "ja". Jeżeli osiągniesz szczęście z samą sobą, to obiecuję Ci, ze znajdziesz kogoś, kto nie pozwoli, abyś kiedykolwiek płakała!!! Wiem, że to taka demagogia... Ale jest prawdziwa!

Przykro mi to mówić, ale z tego, co napisałaś wynika jednoznacznie, że chłopak bagatelizuje Twoje problemy. Zero empatii, zero wsparcia. Dla mnie taki związek nie miałby sensu. Nie mówię, że ma Cię utrzymywać, choć otoczenie Cię opieką - również finansową - w tak trudnych chwilach byłoby dla mnie bardziej naturalne niż świetna zabawa na Tajwanie. Nie chodzi o to, że ma nie podróżować - ale tak, jak ktoś już tu napisał - skoro może pozwolić sobie na tak daleką i egzotyczną wyprawę, to mógłby też pojechać bliżej i na krócej, ale z Tobą.

Łatwo jest mówić o zakładaniu rodziny, ale jego postawa weryfikuje te słowa. Bo czy tak traktuje się kobietę, która ma zostać żoną? Tak jak napisała przed chwilą cherry_dance - tak ważne sprawy, jak półroczny wyjazd na drugi koniec świata, raczej konsultuje się z osobą, z którą chce się spędzić resztę życia... Dla mnie koleś jest po prostu rozpieszczonym szczeniakiem.

Jasne, że trzeba się wspierać w "słabszych chwilach". Tylko że jeśli sytuacja się nie poprawia (a sama napisałaś, że trwa to już "dłuższy" czas), to wtedy można poczuć się zmęczonym i zapragnąć ucieczki. Bo to już nie jest "cięższa chwila", ale "cięższe życie". Musisz zrozumieć, że swoim obecnym zachowaniem po prostu odpychasz go od siebie. Rozumiem, że nie masz łatwo, ale w pewnym momencie jego cierpliwość i zrozumienie się skończy, bo nikt nie ma ochoty wracać do wiecznie smutnej, zmęczonej, fochującej dziewczyny.

Manipulacja "nigdy"? A to?

No przecież to jest typowo babska, brudna manipulacja. Powiedziałaś że ma się więcej nie odzywać, a on, o zgrozo, posłuchał się Ciebie i się nie odezwał. Dlaczego właściwie miał się odezwać? Żeby znowu się kajać, kłaść uszy po sobie i żałować wyjazdu? Ja też bym dała spokój, bo już miałabym dosyć.

Możesz, bo Tobie na tym nie zależy. Skoro nie on jest powodem TWOJEGO problemu z alkoholem, to tym bardziej nie rozumiem, dlaczego on ma dostawać baty za Twoje lęki. Jeśli nie radzisz sobie ze swoimi "uprzedzeniami" to powinnaś udać się do specjalisty, a nie zmuszać otoczenie, by dostosowało się do Ciebie.

Właśnie- jego marzenie. Niby wielkodusznie nie zabroniłaś mu jechać, ale zabroniłaś mu wszystkiego innego- zwiedzania, zabawy, a przy tym robisz mu awantury przez telefon. Mam wrażenie, że byłabyś zadowolona dopiero wtedy, gdyby on zamknął się w jakiejś tajwańskiej piwnicy z telefonem w ręku, ewentualnie zapakował się w najbliższy  samolot do Polski.

Moim zdaniem już za późno na jakieś wymagania. On już pojechał, a Ty tu wściekasz się z zazdrości, i choćby nieświadomie, starasz się mu uprzykrzyć ten wyjazd. Moim zdaniem Wasze drogi całkowicie się rozmijają nie tylko z powodu Tajwanu. Skoro jesteś taka niezadowolona i ten związek tak Cię unieszczęśliwia, to po co właściwie w nim tkwisz? Skoro Twoim zdaniem on bagatelizuje Twoje problemy, nie wspiera Cię, to dlaczego z nim jesteś? Zaraz powiesz pewnie, że go kochasz, ale właściwie za co można go kochać, skoro jest aż tak niedobry dla Ciebie?

Chłopak realizuje swoje potrzeby a Ty jesteś częścią jego realizacji.
Mnie osobiście nie odpowiadała by rola "dopełniacza" u boku partnera.

To, że lepiej się komuś w życiu powiodło to od razu takie określenia (a dokładniej- jego rodzicom)? Skąd wiesz, jaki on jest naprawdę. Znasz tylko punkt widzenia dziewczyny. Nie masz prawa tak oceniać chłopaka, że on może sobie na więcej pozwolić.

To co- miałby rezygnować z przyjemności dlatego, że dziewczyna pochodzi z mniej zamożnej rodziny? No bez przesady, to jest śmieszne.

Choć uważam (bez obrazy), że osoba mniej zamożna nie pasuje do osoby bardziej zamożnej. Jak widzimy na tym przykładzie- facet (zakładamy tu teoretycznie) nic złego nie robi, nie puszcza się na lewo i prawo, jest wierny ale że miał okazję na wymianę studentów za granicę to wyjechał a dziewczyna żyje w stresie, jemu zazdrości itp. Jakoś nie widzę przyszłości dla tego związku.

busiu i Baba Osiadła zawarły w swoich postach kwintesencję problemów Autorki. Zgadzam się z nimi w 100 %.

Piszesz rudziks_13, że masz prace, znajomych, szkołę, zainteresowania. Jesteś odpowiedzialna i się realizujesz. Innymi słowy jesteś DOROSŁA, a dorosłość polega na rozwiązywaniu WŁASNYCH problemów. Przykro mi, że jest Ci ciężko, bywa. To, że chłopak jest lepiej sytuowany nie jest ani jego winą, ani zasługą i ma się kajać, bo korzysta z tego bogactwa?!
Przestań się miotać i zazdrościć. Tak, pojechał. Tak, realizuje się. Tak, nie stać Cię na to. Nie, nie jest jego obowiązkiem warować przy Tobie 24/7, bo Ciebie nie stać.
Krzyczysz, płaczesz, manipulujesz, jak ładnie zauważyła busiu. Morze łez wylewasz i zatruwasz chłopakowi życie na wakacjach. Bo Ty masz ciężko to on też niech ma! Przestań.

jesteście młodzi, myślę że zapędziłaś się w swoich oczekiwaniach, wymaganiach. z jednej strony piszesz, że to wymierający gatunek a zaraz potem jaki to fagas na utrzymaniu rodziców/ wg ciebie jeśli ty nie zasłużyłaś na łatwiejsze życie to on też nie powinien z niego korzystać/ to nie jego wina że tobie powodzi się słabiej, chcesz by poczówał się do odpowiedzialności za ciebie, moim zdaniem to błąd. mimo różnicy w tzw. stopie życiowej  bardzo mu się spodobałaś, on nie ma kompleksów ty/wybacz za szczeroś/nie możesz o nich zapomnieć. jeśli one będą miały nad tobą przewagę to nie tylko stracisz chłopaka/tego, czy innego/ale też zatracisz siebie. poszukaj w tej sytuacji dobrej choćby, maleńkiej pozytywnej stronki. może ta sytuacja wzmocnia cię życiowo, może stajesz się bardziej odporna na porażki, może dzięki temu dowiadujesz się więcej o sobie, o życiu. stawiaj sobie na początku trudnej sytuacji malutkie cele, takie do zdobycia, ciesz się z osiągania ich, a zobaczysz że za jakiś czas/długi, krótki, nie wiem/ poczujesz wiatr w żaglach. trzymam kciuki, decyzja co dalej/ musi być tylko twoja.

Masz rację, dojrzały związek polega na tym, że dwoje ludzi się nawzajem wspiera i pomaga oraz jest ze sobą w ciężkich chwilach.  Z twojego opisu wyłania się rozpieszczony chłopiec, nie mężczyzna, który nie dojrzał i jeszcze długo nie dojrzeje do związku, który ty chciałabyś mieć.  Fajnie, że ma pasję, ale jeżeli nie może podróżować z tobą, bo cię na to nie stać, a nie jesteście jeszcze na takim etapie, żeby on płacił za ciebie, bo on jest na garnuszku rodziców, to powinniście ustalić, czy ty godzisz się na te jego częste egzotyczne wojaże. Jeżeli nie (a na to wygląda), to macie problem, bo on musi wybrać, co jest dla niego ważniejsze. Oczywiście on chce mieć i ciebie i swoje wyjazdy, ale skoro ciebie to boli, to musisz ty zdecydować za niego - zacisnąć zęby i pozwolić mu wyjeżdżać, czy zakończyć związek. Ja na twoim miejscu dałabym sobie z nim spokój, bo dla mnie facet musi być oparciem, a pasje najlepiej jest dzielić we dwoje.

Chłopak ma 21 lat. Kiedy ma podróżować, bawić się, zwiedzać i uczyć jeśli nie teraz? Bardzo możliwe, że traktuje swoją dziewczynę poważnie i teraz korzysta z życia, żeby potem z mniejszym żalem dać się zamknąć w klatce, którą ona dla niego przygotowuje.
Wymiana studencka, egzotyczna podróż - to okazje, które nie nadarzają się każdego roku. Po zakończeniu studiów już na wymianę studencką na pewno nie pojedzie. Więc nie widzę nic dziwnego w tym, że chłopak chce młodość wykorzystać.

Postawa autorki jest wg mnie toksyczna. Chyba najlepiej opisała to Busiu. Jej jest źle, więc jemu też powinno być źle. Tylko dlaczego chłopak ma się dostosować (co oznacza pewną degradację, zejście niżej na drabinie możliwości i korzystania z życia)? Dlaczego to autorka nie może się zmobilizować, żeby do jego stylu życia się zbliżyć?

Kizia, jeśli ktoś w wieku 21 lat tworzy "poważny" związek oparty na rezygnacji z własnych marzeń w imię poświęcenia dla wspólnej przyszłości to ja się cieszę, że do tej pory nie udało mi się stworzyć żadnego "poważnego" związku...

Chłopak studiuje, rodzice są skłonni go utrzymywać. Dlaczego nie ma prawa myśleć o rodzinie i dzieciach w jakiejś bliżej nieokreślonej przyszłości? Zapewne w planach ma też usamodzielnienie, co nie znaczy, że teraz powinien przywdziać worek pokutny i łączyć się w bólu ze swoją narzekającą od lat druga połówką.

Zgoda, ale niech w takim razie nie zawraca dziewczynie, która potrzebuje czegoś innego,  głowy. Tak w ogóle to z doświadczenia wiem, że ktoś kto lubi bardzo korzystać z życia, nigdy z tego nie zrezygnuje. Znam też paru facetów, którzy też bardzo chętnie korzystali z pieniędzy rodziców i wiem, jak to uzależnia. W żadnym ze znanych mi przypadków nie skończyło się to dobrze (znaczy ci faceci nigdy się do końca nie uniezależnili od rodziców, co fatalnie wpływa na ich związki).

A na czym według ciebie polega poważny związek? Pasje pasjami, ale jeżeli druga połowa jest w kłopotach i potrzebuje mojego wsparcia to rzucam wszystko i jestem z nią/nim. Ja też uwielbiam podróże, ale było kilka wyjazdów, na które mój mąż pojechał beze mnie (min. na Kubę i na Jamajkę), ale on wcześniej zadbał o to, żebym miała w czasie jego nieobecności jak najmniej problemów, a po powrocie starał mi się zrekompensować to, że z nim nie byłam . Na pewno by nie pojechał, gdybym ja była np. w psychicznym dołku, i wiem, że gdy jeszcze nie byliśmy małżeństwem też by tak zrobił.

Worka pokutnego nie, ale powinien znaleźć taką dziewczynę, która nie będzie cierpieć z powodu dysproporcji, które między nimi są. Niech korzysta, czemu nie, ale jesli ona jest w ciężkiej sytuacji, walczy o to żeby zdobyć wykształcenie i związać koniec z końcem, to jego "korzystanie z życia"  trochę razi. Skoro ją to boli, bo potrzebuje wsparcia, a jego ciągle nie ma i ma najwyraźniej w d...e jej problemy, to nie widzę sensu dawanie jej rad w stylu "jesteś zaborcza i marudna, daj chłopakowi więcej luzu". Jej zapatrywanie na związek jest inne niż jego, ona chce poważnego i dojrzałego faceta, a jest w związku z chłopcem.

Zdziwiła mnie postawa Twojego faceta. Okej- ma pieniądze, jest chętny do wyjazdów, zwiedzania. Ale gdzie w tym wszystkim Ty? W pierwszych słowach przedstawiłaś go jako ideał, wydaje mi się, że jednak taki nie jest. Skoro miał poważne plany względem Ciebie to powinien pomyśleć, trzepnąć sie raz w tą głupią łepetynę i zrozumieć, że nie jest Ci łatwo kiedy on tak sobie wyjeżdża. Chyba związek polega na partnerstwie, a nie na tym, ze jedna osoba się bawi, a druga siedzi w domu. Według mnie, powinnaś z nim bardzo szczerze i otwarcie porozmawiać, bo on wcale nie liczy się z Twoim zdaniem, tylko ze swoimi przyjemnościami.

Ten wyjazd był jego marzeniem. Rudziks twierdzi, że to rozumie, a jednocześnie chciałaby, żeby okazał swoje uczucia względem niej rezygnując z własnych marzeń. Ja tu nie widzę żadnego rozsądnego argumentu przemawiającego za tym, żeby nie jechał. Co niby miałaby zmienić jego obecność? Czy to sprawi, że sytuacja autorki się poprawi? Jedyna szansa, żeby się poprawiła to gdyby ona sama ten czas wykorzystała najlepiej jak potrafi zamiast skupiać się na kontrolowaniu swojego chłopaka czy aby na pewno nie złamał któregoś z niedorzecznych zakazów.

Owszem, rozmijają im się priorytety. A właściwie wizja związku. Dlaczego uważam, że chłopak jest w porządku a ona nie? Ponieważ jej podejście do związku nie jest właściwe. Niezależnie czy będzie z tym chłopakiem czy z innym - małe są szanse na to, że będzie szczęśliwa. Bo rudziks nie chce mieć partnera - ona potrzebuje rycerza-pocieszyciela, poduszki do wypłakiwania się, kogoś, kto będzie ją trzymał za rączkę 24 h/dobę. I to ma być niby dojrzałe podejście do związku? Związek nie polega na łażeniu wszędzie razem. Rudziks pisze, że chłopak jest troskliwy i ją wspiera. Nie ma natomiast żadnej wzajemności. Bo jej nawet do głowy nie przyjdzie, że ona też powinna go wspierać, np. w realizacji marzeń. Żeby on mógł ją pocieszać w jej nieszczęściach - sam musi być szczęśliwy. A wymiana studencka to nie jest coś, co można sobie przełożyć, odłożyć, zrealizować na emeryturze. Rezygnacja z tego wyjazdu z powodu wyimaginowanych dramatów dziewczyny byłaby głupotą.

O to mi właśnie chodzi. Ja też kiedyś dawno temu miałam podobną sytuację. Byłam studentką z małą raczej ilością kasy, mój ówczesny chłopak miał jej znacznie więcej i miał zainteresowania związane z częstymi i dość drogimi wyjazdami (wspinaczka i góry) z tym, że on na to sam już zarabiał. Mnie to jednak nie przeszkadzało bo moja wizja tego związku była taka, że każdy robi to co lubi, spotykamy się bo jest nam dobrze, a co będzie dalej to czas pokaże. Wydawało mi się, że on myśli podobnie, aż tu kiedyś w czerwcu on mi powiedział, że jedzie na kilka dni do miasta z którego pochodzi (300 km od miejsca, gdzie mieszkał wtedy) zrobić sobie zabieg chirurgiczny (nie pamiętam jaki, chyba wycięcie czegoś spod skóry), ja akurat miałam sesję egzaminacyjną, więc życzyłam mu powodzenia i mieliśmy się spotkać za parę dni jak wróci. Tymczasem po wyjściu ze szpitala on do mnie zadzwonił i stwierdził, że zrywa ze mną, bo to nie mieści mu się w głowie, że jego dziewczyna nie przyjechała go nawet odwiedzić w tym szpitalu. No faktycznie, późniejszego chłopaka - mojego obecnego męża,  na pewno bym odwiedziła nawet gdyby było 1000 km do przejechania, ale tamten związek w moim przekonaniu był bardziej "luźny".  Powiem szczerze, byłam trochę zdziwiona (załamana raczej nie), bo sądziłam, że on też traktuje ten związek podobnie jak ja, skoro tak ciągle wyjeżdża z kumplami. Wniosek jest taki, że wizję związku trzeba sobie wzajemnie dobrze naświetlić, bo mogą być nieporozumienia .

Rzuc tego  dzieciaka i znajdz sobie prawdziwego faceta.Jaki gatunek wymierajacy?Nie rozsmieszaj mnie.Facet sie zsachowuje jak rozwydrzony dzieciak,a nie facet.

Ależ cierpiętnica, ależ wielkoduszna, ocierasz łzę i życzysz mu wspaniałego życia, niech ma! Niech wszyscy zobaczą jaka jesteś cudowna mimo ciężkiego losu i tony problemów. Uśmiechasz się przez łzy i oddajesz mu wolność, pogodzona, żeś nie ta jedyna...

Tylko po co ten sarkazm? Gdybym była taka cudowna to pewnie byśmy byli razem. Nie oddaje mu wolności, sam ją 'wziął'. Mój post i cała ta dyskusja chyba miała do czegoś doprowadzić, tak? Do jakiejś decyzji, przemyśleń? W takim razie postanowiłam się tym podzielić. Nie wiem skąd ta złośliwość? Jakbym napisała, żeby spier...., nie będę się użerała z gnojem - też źle prawda?

Wielkoduszna - a dziękuję,
pogodzona- ? jeszcze długo nie

Masz rację.

W takim razie źle sformułowałam posta, miałam co innego na myśli. 'Wina' jest po obu stronach. I oboje 'skorzystamy' na tym rozstaniu. Tyle miałam do przekazania.

Co do mojego 'cierpiętnictwa' - chyba nie to jest tematem wątku, ale godzę się z tym, że wystawiając się na forum publiczne muszę się liczyć z takimi opiniami. Rozumiem, że niepełny obraz sytuacji może wypaczać opinie. Przyjmuje z pokorą.

Poza tym nie potrzebuję użalania się nikogo z forum nade mną (za prostą jestem dziewczyną, żeby z taką zręcznością manipulować obcymi ludźmi), przybyłam tu z nadzieją klarownej, konkretnej opinii i rasy - otrzymałam i jestem bardzo wdzięczna.

Rozmowa po Jego powrocie jest raczej nieunikniona, choć ja uważam, że już wszystko sobie wyjaśniliśmy. Może w następnym życiu...

To co zamierzasz? chcesz rozstać się teraz, "na odległość", tak?
Może źle sformułowałaś swoje myśli, wiadomo, wszystko jest tu troszkę oderwane od kontekstu, więc łatwo o nieporozumienia.
Nie uważam, ze zawsze, gdy jedna strona w związku czuje się nieszczęśliwa, powinna odejść. Ja byłam przez jakiś czas (około pół roku, może trochę więcej) nieszczęśliwa w swoim związku, ale trwałam, bo wierzyłam, że uda się coś zmienić - i uważam, ze warto było, sama przez ten czas też dużo zrozumiałam. Najgorsze jednak jest to, że nie masz ani wsparcia, ani poczucia bezpieczeństwa z jego strony... i to faktycznie może być solidny powód do zakończenia znajomości... zwłaszcza, jeśli do niego pomimo Twoich tzw. "próśb i gróźb" nic nie trafia.

Piszecie: znajdź sobie innego faceta. Tylko pytanie - jakiego? Jaki powinien być facet, który spełni oczekiwania Rudziks? Czy to aby nie będzie jakaś pierdółka, która będzie mogła zaoferować jej cały swój czas, bo...oprócz tego sam nic innego nie będzie miał? Facet bez pasji, bez zainteresowań, bez własnego życia - którego jedynym celem i marzeniem będzie Rudziks?

Ma chłopaka, który korzysta z życia i umie się nim cieszyć. Ona oczekuje takiego, który razem z nią będzie użalał się nad złym światem. Moim zdaniem łatwiej wyjść z dołka z pomocą optymisty niż innego jęczącego. Głupio tak od razu na starcie skazywać się na pesymistyczne życie.

To, co mnie najbardziej razi w Twoich postach, Rudziks, to nastawienie. Jak można pisać w wieku 21 lat, że Ty masz najgorszy okres w życiu a on najlepszy? Skąd możesz wiedzieć co przyniosą kolejne lata? Piszesz, że jeszcze niedawno byłaś finansowo na bardziej zbliżonym poziomie do niego. To wtedy staliście się parą. Dlaczego teraz masz mu za złe, że nie lezie z Tobą na dno tylko sobie nadal pływa po powierzchni?

Złamane obietnice? Wymuszona obietnica nie jest obietnicą. Ty nawet na odległość próbujesz zrobić, żeby on był jak najmniej szczęśliwy. Tylko dlatego, że Ty szczęśliwa nie jesteś. Innego racjonalnego powodu nie ma.

Wydaje mi się, że dziewczyny skupiły się właśnie na pytaniach autorki.

Coś w ten deseń.

Autorka chce chłopakowi zabrać wszystko od życia, ponieważ w REZYGNACJI z czegoś szuka potwierdzenia jego uczuć względem niej. A może potwierdzenia uczuć trzeba poszukać w innych zachowaniach?

Myszeczko, nie spotkałam jeszcze faceta, który by przez lata dał radę wysłuchiwać wszystkich kobiecych żali i cały czas spędzać ze swoją wybranką. W pierwszym okresie zakochania - owszem, wtedy się chce być z drugą osobą 24h/dobę. Ale później każdy facet chciałby trochę pooddychać. I wtedy się okaże, że nie wspiera Rudziks, że go nie ma kiedy ona go potrzebuje, że jak on sobie wyobraża iść bez niej na piwo. Dlatego "najeżdżam" (wg Twoich słów) na autorkę a nie na jej chłopaka. Po prostu wydaje mi się, że ma całkiem ok związek i że następny wcale nie będzie lepszy jeśli dla niej priorytetem będzie to, żeby facet był jej własnością. To takie trochę nieporadne, kiedy do rozwiązania problemów niezbędne jest trzymanie za rączkę. Owszem, to pomaga, ale da się i bez tego. Tym bardziej, ze tutaj chłopak miał naprawdę racjonalny powód, żeby wyjechać i nie było racjonalnego powodu, żeby nie jechał.

Ale ja się z Tobą zgadzam, bo też uważam, że w każdym związku jest czas na związek i czas na spędzenie czasu z przyjaciółmi. Każdy ale to każdy facet potrzebuje wyjść z kumplami na piwo, trochę sobie po przeklinać, po gadać o motoryzacji, o sporcie itd... Ja bym zwariowała gdyby facet się mnie uczepił. Ale są faceci, którzy by nie wyjechali gdyby ukochana miała problemy. Ja nie krytykuje zachowania jej faceta, ale są różni ludzie i myślę że to nie jest tak, że jej by było z każdym źle. Jej jest źle z obecnym, a to czy będzie zawsze niezadowolona to się okaże. Ja uważam, że jeśli ona ma się męczyć w związku to niech z niego zrezygnuje i niech da mu szanse na partnerkę, której nie będzie przeszkadzało to że lubi podróżować.;)

Rudziks, uważam, że Twoje pretensje są zrozumiałe, ale pewnie bardziej wynikają z braku zaufania (gdybyście byli pewni siebie nawzajem, to żadne obietnice nie byłyby konieczne) i ze świadomości, że te podróże będą się powtarzać, niż z zachowania chłopaka. Znam jedną wydawało się udaną parę, która się rozpadła właśnie przez taką wymianę, jednak nie ze strony chłopaka, który wyjechał, a dziewczyny, która w Polsce znalazła sobie innego. Zatem ryzykują obie strony i obie strony powinny się na to godzić. Dlatego skoro nie tak sobie wyobrażasz związek to raczej nic z tego nie będzie, bo on ma prawo spełniać marzenia.
Sama wyjechałam raz zagranicę (co prawda tylko na parę tygodni) z grupą młodych ludzi, nie pytając mojego chłopaka o zdanie i to w czasie kiedy nam się niespecjalnie układało. Jednak mimo to chciałam, żeby wiedział mniej więcej co się ze mną dzieje, a w głowie miałam myśl, że ewentualna krótka wakacyjna znajomość może rozwalić coś, co razem budowaliśmy długi czas.
Według mnie problemem u was jest kwestia relacji jaką macie w związku a nie niespełnianych obietnic...

Ja czytając opowieść Rudziks wcale nie odniosłam wrażenia, że przeszkadza jej pojedyncze wyjście na piwo czy wyjazd od czasu do czasu. Napisała, że godziła się na to, ale wyjazdy zrobiły się częstsze i dłuższe a na dodatek w ostatnim czasie zbiegło się to z jej kłopotami (nie sprecyzowała jakimi) i nie odczuła by jej sytuacja w jakikolwiek sposób wpłynęła na nastawienie jej chłopaka do wyjazdów. Przez to ona czuje brak wsparcia i zrozumienia, czemu się wcale nie dziwię. Myślę, że przesadzasz i niesprawiedliwie oceniasz Rudziks.

Co?! Gdzieś Ty to wyczytał?

Ale przecież on jej nie daje odczuć, że ona jest mu kulą u nogi. Dzwoni do niej, pisze, pisze, że dotarł na dane miejsce i jest cały i zdrowy, czy tak robi ktoś, kto ma uczucia drugiej osoby kompletnie w d??

Ma kłopoty, ale przecież nie z jego winy. I widać, że nie czytałeś dokładnie, ponieważ on nie wyjechał ot tak, tylko na WYMIANĘ STUDENCKĄ pojechał, a to nie są wakacje w Egipcie, które jak nie w ten to w przyszły rok można obskoczyć.
A słynne miasto to o Hong Kong chodziło, ze będą już tam na miejscu pojechał ze znajomymi na zwiedzanie, a Rudziks nie mogła tego pojąć, że on w ogóle coś zwiedzać chce i nie siedzi zamknięty w 4 ścianach.

Czyli ma siedzieć z nią i nic nie robić, na wymianę nie jechać i czekać cierpliwie aż jej się polepszy?

Chłopak ma 21 lat, a piszesz jakby miał 40, żonę i 3 dzieci na utrzymaniu i zamiast tyrać na rodzinę to on sobie poleciał z kumplami na wakacje... Tak, wszystko ma swoje miejsce i swój czas. Człowiek młody to ma korzystać z życia i łapać każdą okazję jaka mu się natrafi, bo potem może jej nie być. I czemu ma mu się w uszy wody nalać? Jakby on coś złego robił.

Problem polega na tym, że on wcale nie prowadzi życia singla, tylko normalnego młodego człowieka.