okazywanie, że wciąż zależy...podejście faceta po kilku latach

Tango, ale to sie można sfrustrowac przy takim. A co z wspolna rozmową, przytulaniem, spedzaniem razem czasu ?

Zgadzam się z Tango, że my samce inaczej na to patrzymy. Facetowi wydaje się, że jak zdobył kobietę, ma z nią dzieci i utrzymuje dom to tak jakby złapał Pana Boga za nogi i zapomina o sferze duchowej, uczuciowej (tak ja właśnie zrobiłem i teraz walczę o poprawę relacji w związku). Kobieta musi być zdobywana przez cały czas, musi być adorowana, musi się czuć porządana etc. Również facet potrzebuje czuć, że kobieta go chce, że jej na nim zależy, że jej się podoba itd. Po latach bycia razem, wspólnych problemów w każdy związek wkrada się rutyna, która go niszczy. Dlatego tylko od inwencji partnerów zależy czy tą rutynę da się pokonać. Pomimo tego, że facet jest gruboskórny to też czuje i myśli

a ile ma lat? moze po prostu jest młodziutki i się jeszcze "nie najadł" tematem?

Z perspektywy prawie trzyletniego związku. Ja okazuję mu uczucia gotując, on -odbierając mnie z pracy. Ja - kupując mu ulubione piwo po ciężkim dniu pracy, on - dając mi prezenty (kwiaty, bieliznę). I tak dalej, i tak dalej...
Każdy okazuje jak umie generalnie staramy się dbać o siebie nawzajem, spełniać swoje nawzajem oczekiwania i doceniać drugą osobę. Co nie znaczy, że się nie kłócimy...

To wcale nie jest normalne. W średniowieczu ludzie mieli wszy i pchły.  Było to powszechne. Ale czy powszechne znaczy normalne? W moim przekonaniu wcale nie. Ex żałował mi wszystkiego - ciepłych słów także. Mówiłam, że mam uczucia, nie jestem robotem, potrzebuję wiedzieć, że coś dla niego znaczy nasze wspólne życie. Pisałam listy, rysowałam obrazki, tłumaczyłam, płakałam, błagałam, groziłam (że też będę wredna). Nic nie działało. Gdy powiedziałam, że odchodzę nagle mu zaczęło zależeć. Nagle zaczął przynosić kwiaty, podawać śniadanie do łóżka, robić drinki. Nagle przestał się czepiać. Wredził subtelniej, ha, myślał że go nei przejrzę. Prawda jest taka: my wyłączamy rozum, przestajemy myśleć racjonalnie, kochamy, oddajemy się i... Nie ma nagrody. Jest kara. Boli. Emocje fajna rzecz. Ale nie mogą rządzić.

To ZA MAŁO. Jeśli od zdrowego trzynastolatka wymagasz tylko żeby samodzielnie zjadł i za to go chwalisz, dajesz mu do zrozumienia, że jest idiotą i na więcej go nie stać. Jeśli od mężczyzny chcesz tylko żeby czasem powiedział jedno zdanie, to za mało. Wymagaj więcej,  dostaniesz więcej. Jak nie od tego, to od innego.

Nie pytaj, nie proś. Jeśli czegoś chcesz, weź to sobie. Śmiało sięgaj.

Cokolwiek to jest, jeśli Ci nie odpowiada, zmień to. Taka kolej rzeczy w związku, w którym kobieta pozwala się nie szanować, nie szanować swoich uczuć.

Artemida, chyba zaczne sledzić Twoje wypowiedzi, bo mądrze piszesz, dziekuję
co do obojętności, o której ktoś powyżej pisał-W moim a raczej naszym przypadku okresy "obojętności" pojawiają sie cyklicznie, rzadziej z mojej strony. Mam mimo młodego wieku dosc duzo newów na głowie, ale mimo to obojętność sięga mnie, gdy mam juz naprawde przez chwilę dośc wszystkiego, ja jestem bardziej "stabilna"  w tej kwestii, bardziej stała, On zaś jest bardzo cykliczny i moje myśli wraz z tym tez sie staja takie. Tłumaczył kiedyś, że jest człowiekiem, który  chodzi własnymi scieżkami, a dokladniej to potrzebuje takich zmian okresowych,zeby czasem samemu pooddychac (chociaz nikt z nas drugiemu na plecach nie siedzi). w okresie "spadku" zastanawiam się, czy  jemu zalezy? czy potrfilby imiekszac ze mną i się nie znudzic? W okresach "wzlotów" jestem cala w skowronkach i takie mysli, zapytania są mi dalekie. Mnie zastanawia tylko to, czy to normalne, czy inni tez tak mają?- bo nie chciałbym , aby okazalo sie kiedys, ze bateria się wyczerpała juz na amen i to koniec, czy Waszym zdaniem moze tak byc do konca ludzkich dni? To normalne, że na poczatku jest euforia i kiedys ona sie konczy i pozosaje codziennośc, czasem szara... ale czy ma tak byc, że to okazywanie ze zalezy (mysle o przykladach, o których tutaj piszecie) nie jest juz tak istotne? Kocham bardzo czlowieka, ktory ma mnóstwo zalet, dogadujemy się, tylko mam gdzies niewielka wewnętrzna wątpliwosc, czy czasami przez te okresy obojetności nie stwierdze, ze jestem samotna pośród tłumu...