Warto walczyć o faceta, któremu nie zależy?

Doskonale rozumiem problem. Moim zdaniem, jeżeli ktoś jest osobą, tak jak Ty określiłaś "mało ekspansywną", nie powinien kreować się na jej przeciwieństwo. Można spróbować, owszem i może okazać się to strzałem w dziesiątkę... Ale można sobie zrobić też krzywdę.

Powiem Ci z własnego doświadczenia. Ja jestem Twoim przeciwieństwem i miałam moment, kiedy zabiegałam o faceta. Po prostu przystałam do reguł jego zabawy. Wykazywałam się inicjatywą, podrywałam... Widziałam, że coś zaczynało działać, że odpowiadał na moje sygnały jednak... Koniec końców, wszystko diabli wzięli. A wzięli, bo stwierdziłam, że zabawa trwała już dostatecznie za długo, a on nic i wycofałam się. Oparłam się wtedy na tradycyjnym myśleniu: "bo to facet powinien zabiegać o kobietę". Słusznie z resztą. Po czasie okazało się, że jest strasznie słaby i niestabilny psychicznie. Facet jest zdobywcą.KROPKA.
Myślę, że można a wręcz trzeba wysyłać pewne sygnały. Nikt nie jest duchem świętym. Ale bez przesady. Jeżeli mężczyzna nie podejmuje konkretnych kroków znaczy, że albo jest d**a, albo po prostu... Nie jest zainteresowany.

Nie da się kogoś skłonić do zainteresowania, miłości, sympatii.  Jak facet wykazuje zainteresowanie, to ze skóry wyjdzie żeby zdobyć kobietę. I należy mu pozwolić by zaczął zdobywać. Jak tego nie robi to nie ma sensu. Już to przerabiałam parę razy.

Jedyna walka w kontekście związku w której widzę sens to wspólna walka przeciw światu. A jeśli druga strona (niezależnie od jej płci) pomimo wyraźnych sygnałów nie przejawia zainteresowania, to szkoda energii. Nie można "wywalczyć" sobie zainteresowania czy sympatii.

Nie rób nic.

Sama napisałaś, że nie warto walczyć z kimś o niego samego.

Mężczyźni są znani ze swojej dumy, ale my kobiety powinnyśmy też ją mieć.
To nie kobieta ma gonić za facetem i walczyć.
Za nic w świecie nie walcz o niego...Jeżeli będzie chciał, to wróci, a jeżeli nie...No cóż, takie życie.

Nie chciałabyś chyba być z kimś, wiedząc że on walczy sam ze sobą, by z Tobą być...

Tak, ja oczywiście spytałam chłopaka, o którego zabiegałam, po co to wszystko było z jego strony, czemu od razu nie powiedział, że nie chce ze mną być, tylko przez prawie rok dawał nadzieję, że już niedługo się zaangażuje.
On odpowiedział, że... nie wie! Nigdy nie był ani na tak, ani na nie, chciał po prostu zobaczyć, jak to się rozwinie. Ręce mi opadły. Zawracanie głowy, nic więcej.
Dziś, po czasie, wiem, że liczył, że spotka lepszą ode mnie. Póki co na horyzoncie się taka nie pojawiała, z wygody korzystał z moich starań. Przy okazji miał powód do chwalenia się kolegom, jak to dziewczyna za nim biega, a on nie robi nic, żeby ją zdobyć. Ale o tym wszystkim dowiedziałam się post factum, po tym, jak odeszłam. A raczej: po tym, jak zrezygnowałam ze starań.
Bo wiesz, jak najlepiej sprawdzić, o co chodzi takiemu mężczyźnie? Przestać się starać. Choćby na dwa tygodnie - i zobaczyć, czy on podejmie kontakt.

Czy miałam sytuację, w której facet na początku nie był zainteresowany, a potem był? WIELE razy. Tylko że zawsze wtedy byłam już w związku z kimś o niebo lepszym, kto od początku widział we mnie "to coś".

Moja Droga, moje doświadczenia są jednoznaczne:
- jeśli facet od początku coś robi, pokazuje, że mu zależy, stara się -> jest związek, i to długi i dobry
- jeśli facet na początku wybrzydza, kluczy, zastanawia się, przedłuża nadmiernie pierwszy etap poznawania się, nie może się zdecydować, raz się kontaktuje, raz nie -> to z czasem jest tylko gorzej. Bo nawet, gdy się reflektuje, to po długim czasie i tylko dlatego, że nie wyszło mu z inną, która podobała mu się wtedy, kiedy się o niego starałyśmy (do czego oni się oczywiście nigdy nie przyznają).

Innymi słowy, ja mam 27 lat, mam myśli, że to już nie pierwsza młodość , chcę związku... ale postanowiłam sobie czekać na miłość. Na to, aż komuś też będzie się chciało "chcieć". Chociaż trochę...

Musisz podać pewne szczegóły, a nie jakieś ogólniki, wtedy chętnie doradzę, pomogę, a może nawet POCIESZĘ, jeśli trzeba i jeśli jesteś ładna.

Być może robisz pewne błędy w kontaktach z tym facetem i dlatego nie jesteś dla niego wyzwaniem, kobietą, celem seksualnym, tylko zwykłą dziewuchą.

Być może po prostu mu się nie podobasz i traktuje Cię jak koleżankę, a być może jest męską cipką i boi się zrobić poważniejszych kroków względem Ciebie. Możliwości jest wiele, dlatego proszę o konkrety.

Pozdrawiam i polecam się na przyszłość.

Droga autorko wątku, popieram Twoje zdanie, też uważam, że facet powinien wychodzić z inicjatywą podrywania, zabiegania na początku, myślę , że jesli Mu zależy i jest dojrzałą emocjonalnie osobą to będzie walczył, z drugiej strony może być tak jak ktoś napisał, że po prostu nie stać takiego faceta na poważne związki, że obwinia dziewczyny , w zasadzie nie wiadomo co Mu w głowie siedzi.  Może być nieśmiały, zakompleksiony, może myśleć że na jakąś dziewczynę nie zasługuje, jednym słowem trochę opcji jest Trudno ocenić jednoznacznie. Też jestem długo sama, jakoś chyba to też zależy od sczzęścia moja Droga. Miałam raz sytuację że bardzo mi się chłopak podobał a ja rzekomo Jemu. Zdobył nu,mer, powolutku się rozkręcało, ale właśnie zbyt wolno, nie rozumiałam Go, wiesz pózniej kontakt się urwał, zdenerwowałam się na Niego, pózniej żałowałam że zle Go oceniłam i postanowiłam odnowić kontakt. Wiesz jak się wtedy wahałam? złamałam po części swoją zasadę, ale nie żałuję Bardziej bym żałowała , gdybym nie spróbowała. I wiesz co? To nic nie dało. Więc jak widać nie ma co na siłę. ja Mu naprawd ę dawałam do zrozumienia, że Go bardzo lubię i mi się podoba , On to samo mówił mnie, ale nic z tym nie robił. Teraz nabrałam dystansu do sprawy, Najwyrazniej nie był dojrzały do związku mimo, że ma sporo po 20. baa niebawem 30.,ale Jego kręcą imprezy, koleżani , szaleje gdzieś po klubach, wiem z facebooka , to dobre zródło informacji. Coś mi się wydaje, że byliśmy z dwóch różnych światów, pozory mnie na początku zmyliły. Pozostaje nam mieć nadzieję,wierzyć, że jednak ktoś nas pokocha ktoś wartościowy i będzie często pisał, zabiegał , życzę Ci tego i sobie. Nie jest łatwo się dobrać jak widać. Jedni mają szczęście, inni muszą na to szczęście poczekać. Czas pokaże , ale nie mamy jeszcze 40. lat żeby się załamywać, choć wiem, że są wieczory i dni kiedy samotność doskwiera i chciałoby się mieć kogoś, ale spokojnie dbaj o siebie, swoje pasje, kochaj świat i ludzi a zobaczysz , że książe się pojawi I tu nie chodzi o niewiadomo jakiego księcia, podejrzewam, że tak jak i ja nie masz zbyt wygórowanych wymagań, ale powinien być porządny, mądry, wartościowy, jak na te czasy widać trudno spotykany okaz, ale wiem, że są tacy i powtarzaj sobie codziennie do lusterka z uśmiechem na buzi, że właśnie na takiego zasługujesz,pozdrawiam cieplutko