Brak przyjaciół.

Aksa nie smutaj. Po prostu musisz siebie polubić. Ja też nie cieszę się sympatią innych ludzi, ale olewam to. Po głębszych przemyśleniach i marudzeniach doszłam do wniosku, że i tak nie trzeba mi ich towarzystwa, taki ze mnie sobek, ale ma to też swoisty urok osobisty A zauważyłam, że dzięki takiemu podejściu może nie mam wielu więcej przyjaciół, ale za to znajomych już tak. Ponadto nie oceniaj siebie tak surowo. Myślisz, że ludzie tylko czekają na jakieś potknięcia drugiego człowieka i od razu myślą sobie "o ta to jest nieśmiała i beznadziejna"? Wyluzuj. Po prostu przełam się i zacznij z innymi gadać nawet o przysłowiowej "dupie marynie", a jeśli uznają Cię za jakaś dziwną/nudną/śmieszną to czy sądzisz, że oni wszyscy są mega fascynujący i odważni? Niektórzy po prostu ładnie ściemniają. Głowa do góry! Wystarczy tylko raz się przełamać. Potem poleci.

Bardzo dobra rada ! Do tego trochę uśmiechu, doceń życie i to co masz, a nie rób problemu z  tego czego nie masz !
Myślisz ,że inni mają tabuny przyjaciół ?Może dzieci w podstawówce, bo w dorosłym życiu 2-3 bliskie zaufane osoby to już coś!

Każdy może znaleźć swoje grono-ludzi którzy myślą i czują podobnie i z którymi można się porozumieć.Trzeba tylko szukać.Jednym jest łatwiej innym nieco trudniej,ale kazdy może mieć przyjaciół.
Może jest ktoś kto chciałby Twojej obecności, dobrego słowa, pomocy .... ? może zacznij od kogoś takiego, zaangażuj się w coś....!

Myślę,że problem znajomości ,przyjaciół powinnaś sobie na początku darować.Jeśli będą mieli się znaleźć ,z pewnością się znajdą.Staraj się odbierać świat nie koniecznie w  szarych barwach ,ciesz się z drobnych rzeczy,jeśli masz jakieś pasje -rozwijaj je ,nie trać czasu na zbędne smutki,uwierz w siebie ,głowa do góry !

Nie martw się ja też mam ten problem tylko że akurat z samooceną u mnie nie jest źle bo myślę że jestem ładna nawet ale gorzej mi idą kontakty z ludźmi bo nie potrafię zatrzymać przy sobie człowieka

Niestety muszę zgodzić się z Claire.

Można oczywiście samemu próbować wyjść "do ludzi", lub udawać kogoś kim się nie jest (jak ktoś napisał w jednym z wątków - doprowadzić nawet to udawanie do perfekcji) tylko wynik jest różny. Wszystko zależy od tego czy mówimy o chorobie czy o niskiej samoocenie wynikającej z kompleksów (np młodości), czy pracoholizmu, czy innych uzależnień.

hm.. z tego co zauważyłam coraz więcej ludzi narzeka na samotność / brak przyjaciół - więc w rzeczywistości wcale nie jesteś sama ze swoim problemem.

Proponuję wiytę u psychologa. Byłam wczoraj po raz trzeci i widzę ogromną poprawę. Moje samopoczucie jest o wiele lepsze. Nie patrzę już na siebie przez pryzmat tego co mówią i myślą inni. Nie wiem jak długo to potrwa, ale już nie zastanawiam się nad tym co mowią inni patrząc na mnie. Diękuję p. Beatce C.

Podbijam... Wie ktoś coś na temat psychologów? Dobrych?