Brak chemii w zwiazku

Jak nic do niego nie czujesz, to nie zawracaj mu dooopy.
I po problemie.
Nie ma za co dziękować :-)

Już śpieszę z wyjaśnieniem: wciskane w obecnych czasach równouprawnienie, feminizm, poprawność polityczna wyprały mózg współczesnym kobietom i te myślą, że ich ideałem jest żywcem wyjęty z komedii romantycznej, piesek latający za swoją wspaniałą kobietą, tą jedyną, wyśnioną, wymarzoną, traktujący ją jak księżniczkę.

Jak takiego znajdują to się dziwią dlaczego nie czuję do niego pożądania. Przecież wszyscy w koło jej powtarzają, że taki mężczyzna to dar z niebios: mama, babcia, przyjaciółka, w dzień dobry tvn tak mówili, na netkobiety, w wizazu, w filmach.

Otóż chemię będziesz miała nie z takim podnóżkiem tylko z mężczyzną, przy którym poczujesz się jak mała dziewczynka, uległa, zdominowana, który da Ci rollercoaster emocjonalny - wzbudzi w Tobie skrajne emocje, potraktuje przedmiotowo.

Taki wiesz - ten o którym dzisiaj się mówi, że jest męska szowinistyczną świnią, mizoginem i wyznawcą patriarchatu.

Logiki w tym nie szukaj. Tak Was natura stworzyła. Liczą się emocje i jeszcze raz emocje, nie jakiś nudny grzeczny miś usługujący i będący na wszystkie zawołania kobiety.

Zmuszanie się do związku z rozsądku prowadzi do wielu frustracji,  przede wszystkim  nie będziesz szczęśliwa.  Chcesz być szczęśliwa?

Wacław666,  ta...  Gdzieś jest teoria  o tym że kobiety tracą  głowę dla niegrzecznych chłopców,  tracą  ją  sfrustrowane mamuśki  i małolaty. Kobieta  mądra,  znająca swoją wartość takiego nie wybierze.  Masz rację,  nie pociąga  nas misio bez jaj,  świnia co najwyżej dostanie  w twarz.  Jak wyżej wspomniala Olinka,  facet  ma być facetem i partnerem, najlepszym przyjacielem  i kochankiem jednocześnie.  Skrajności  w obie strony  nie są dobre,  tak trwałego związku się nie zbuduje

Heh gdyby tylko kobiety kierowały się logiką

Te małolaty tracą głowę dla niegrzecznych chłopców w okresie swojego szczytu fizycznej atrakcyjności, więc jak najbardziej dla mężczyzn opłaca się być tym 'dupkiem'. Tym bardziej, że taki 'dupek' nie jest zainteresowany stałym związkiem tylko tym, żeby korzystać z uroków życia przy jak największej ilości młodych pięknych kobiet, a kobieta co najwyżej desperacko walczy z konkurencją innych kobiet żeby go utrzymać przy sobie. Jak to zrobi jest w siódmym niebie, bo odczuwa przy takim mężczyźnie prawdziwe pożądanie.

'Mądre kobiety', o których piszesz często staja się tymi mamuśkami, które nie dały rady utrzymać w młodości tego niegrzecznego i po latach nudnego związku z grzecznym i miłym chcą jeszcze poczuć te pożądanie.

Myślę że od tego są rozmowy/relacje z kobietami, nie trzeba być kobietą żeby ją zrozumieć. Wszystko sprowadza się do statystyki, oczywiście że są dobre związki gdzie dobiorą się "misie" którym będzie odpowiadało na pozór "nudne" życie. Problemem jest mit który mówi że przeciwieństwa się przyciągają. Związek "matki polki" z draniem który nie szanuje kobiet, albo księżniczek spragnionych wrażeń które nosi na rękach misio. Ludzi powinni dobierać się z podobnymi temperamentami. Biologia nie jest bez znaczenia. Kobiecy gadzi mózg podświadomie poszukuje reproduktora który w drodze rywalizacji będzie w stanie "zneutralizować" pozostałych samców żeby pozostał jak najlepszy materiał genetyczny. Czy jaskiniowiec kupował kwiaty i pytał czy może uprawiać seks? Co by nie mówić, kształtowanie kulturowo-społeczne czasem koliduje z atawistycznymi cechami kobiet i mężczyzn, stąd powstają takie tematy jak ten.

Myślę Autorko, że w OP sama sobie odpowiedziałaś co i jak. Niestety.

Dla mnie to mężczyzna, który ma swoje zdanie i tego zdania nie boi się wyrażać, ale też szanuje moje. Szanuje mnie jako człowieka i kobietę, liczy się z moimi uczuciami i potrzebami, ale też wymaga, by jego były spełniane. Chcę mieć obok siebie kochanka, który mnie pożąda i budzi moje pożądanie, kto wciąż dba o to, by mi się podobać, tak jak i ja o to dbam. To ktoś, kto jest na mnie uważny, z kim można ciekawie spędzić czas, ale też głęboko porozmawiać, na kim mogę polegać i kto jest mi przyjacielem. W partnerstwie to wszystko działa na zasadzie wzajemności.
To symbioza, a nie układ pasożytniczy którejkolwiek ze stron i to zarówno na poziomie emocjonalnym, jak i materialnym.

W końcu miałam opisać partnera przez duże 'P', a nie jego imitację .
Wiesz, zasada, że daję od siebie dużo, ale oczekuję wzajemności, całkiem nieźle mi się w życiu sprawdza. Zresztą moja sygnaturka też nie wzięła się znikąd. Życie mamy tylko jedno i jest zbyt krótkie, aby przeżywać je z byle kim i byle jak.