kogo wybrać? z kim ułożyć sobie życie?

tak, pewnie trochę za bardzo wybiegam w przyszłość. minęło niewiele czasu od kiedy się znamy, ale zadziwiająco świetnie się dogadujemy i wiemy o sobie już dość dużo. piszesz mi o włochu, który teraz faktycznie zaczyna przypominać mi mojego. opowiadał mi o swojej rodzinie, coś w tym jest, ale też nie do końca. wiem, że świetnie gotuje, sprząta po sobie i z szacunkiem odnosi się do matki. również mieszka z rodzicami mimo, że to dorosły facet, który powinien się usamodzielnić. mówi, że chce się wyprowadzić, ale jak narazie to tylko gadanie. no właśnie mam coś takiego, że cholernie ciągnie mnie do latynosów czyt. hiszpanów, włochów. co prawda miewam "romanse" z polakami, ale jestem pewna że nie chciałabym wiązać z żadnym przyszłości. nie, to nie są pojedyńcze słowa, wykupił jakiś pakiet online, ponieważ pracuje długo w ciągu dnia i nie miałby czasu uczyć się w inny sposób, zna już podstawy, a polski jest dość trudny dla obcokrajowców więc nie wymagam za dużo, pomagam mu w tej nauce, często się mnie pyta co i jak wymawiać etc. rozumiem, Twoja koleżanka trafiła na niezbyt ciekawego mężczyznę, ale oczywiście to nie świadczy że każdy taki jest. biorę to do siebie, że on mógłby mnie zdradzać a ja bym wierzyła w jego słówka i chłopak działałby na dwa fronty.....

no rozumiem, ja własnie mam ten problem, że zbyt szybko się angażuje, a co najgorsze, jestem cholernie łatwowierna! postraszyłaś mnie teraz trochę.... nie chce, żeby tak wyglądała moja przyszłość, żeby robił mi przykrości itp. no dziękuję Ci bardzo! racja z tym dystansem, tylko ja najpierw muszę się nauczyć ograniczać moje uczucia. a co mi radzisz w sprawie polaków? mam zachowywać się tak jakbym była w związku czy bardziej na lajcie do tego podejść? tak jak pisałam w poście jest ktoś, ale dla mnie właśnie z nim(polakiem) to była by przygoda bo wiem, że nie chce wiązać się z nim na stałe, ale on też ma uczucia i nie chce go ranić... nie wiem zupełnie na jakim jestem etapie... mój włoch ciągle mi mówi, że nie spotyka się z innymi tam u siebie, bo czuje, że jakoś ciężko jest mi mu zaufać. to prawda, bo ja ciągle boje się, że on może nwm ma ze mnie zwałe z kolegami albo ma kogoś na boku. ale z drugiej str kto by się tak starał robiąc sobie beki? ja ciągle mam takie mieszane myśli... Twoja koleżanka zaufała i to była zła decyzja... teraz to już zupełnie nie wiem co robić, moi znajomi mówią, że to śmieszne, że to się nie uda, że to zbyt duża odległość itp itd. ale oni nie znają tego uczucia i nie rozumieją mnie... a Ty rozumiesz, dziękuję!

Przeczytałam wątek, i nie mam pojęcia co Ci doradzić, pomyślałam więc, że opowiem Ci historię mojej kuzynki, która mieszka we Włoszech i przez jakis czas była żoną włocha. Może coś ci to da jak poznasz jej historię

Moja kuzynka jak już mówiłam od jakis 10 lat mieszka we Włoszech. Tak poznała właśnie Carla (nie jestem pewna czy tak się pisze jego imię ale mniejsza z tym ) oczywiście jak to włoch od razu ją ujął swoim stylem bycia, wiesz o czym mówię zapewne- komplementy, adorowanie i w ogóle kobieta przy włochu może poczuć się jak królowa i szybko zakochać hehe kiedy byłam u niej w odwiedzinach to Carlo zrobił na mnie też piorunujące wrażenie, nie wspominając o jego kumplach włochach, tylu komplementów to nigdy w życiu nie słyszałam hehe ;p oczywiście moja kuzynka się zakochała, nie tak od razu, po jakimś 1,5roku może 2 latach wzięli ślub. Na początku niby było ok, rozkręcali razem biznes, restaurację więc mieli sporo pracy i żyli jakoś. Jednak potem zaczęły się problemy, wydaje mi się że wynikające właśnie z różnic w kulturze, wychowaniu i tak dalej. Moja kuzynka nie dośc że w knajpie pracowała na pełnej parze to jeszcze po powrocie do domu musiała obsłużyć swojego męża, bo przecież po to ma kobietę w domu żeby mu gotowała, prała i tak dalej i nie ważne że ona jest tak samo zmęczona jak on. To jest oczywiście tylko jeden przykład, było ich znacznie więcej, np. ciągłe kłótnie o wyjścia na miasto, odwiedziny rodziny, wyjazd do Polski na święta i inne takie. Kiedy przyjeżdżali na jakiś czas do Polski to Carlo był nie do zniesienia, albo ciągle narzekał i nie dało się go nigdzie zabrać bo po godzinie chciał już iść do domu albo zamykał się w sobie i tylko porównywał Polskę do Włoch, chyba nie muszę dodawać, który kraj wygrywał ;p Kuzynka w swoim domu musiała znosić ciągłe porównywanie do mamy i siostry Carla, które oczywiście były we wszystkim najlepsze. O ile na zewnątrz wydawali się zgodną parą o tyle w zaciszu domowym ciągle sie kłócili. Wiem że się kochali, bo rozmawiałam często ze swoją kuzynką w tamtym czasie, jednak jak widać miłość nie wystarczyła. Skończyło się rozwodem. Na zakończenie dodam tylko że kuzynka nadal mieszka we Włoszech, i jest szczęśliwą żoną polaka i właśnie spodziewają się drugiego dziecka

Nie wiem czy ta historia coś ci pomoże w twojej sytuacji czy nie, ale na pewno nie zaszkodzi jak to przeczytasz od siebie dodam jeszcze że nie ma związków idealnych ani z polakiem, ani z włochem, ani z arabem i tak dalej. Wszystko zależy oczywiście od tego jakim kto jest człowiekiem, jednak każdy został ukształtowany w większym lub mniejszym stopniu przez kraj w którym się wychował. Różnice kulturowe więc zawsze będą, kwestia tylko tego w jaki sposób ludzie będący w takich międzynarodowych związkach będą sobie z tym radzić.

Z doswiadczenia wiem jacy sa włosi potrafią nieźle bajerować, tyle, że zazwyczaj mają kilka panienek na raz na oku..  Zanim zaczniesz snuć poważniejsze plany względem niego radze lepiej go poznać. A jeżeli jest typem przystojniaczka to lepiej bądź ostrożna i nie angazuj się póki co zbyt mocno.
Poza tym, włosi mają troszkę inną kulturę i inaczej traktują kobiety. Owszem, mówią im jakie są cudowne, wspaniałe etc. Komplementowac to potrafią ale to dlatego, że uważają dziewczyny za naiwne idiotki, dlatego ich teksty należy traktowac z przymrużeniem oka.