mąż się zakochał nie wie kogo wybrać

jaaa3

Wiesz co...Jesteś dla niego taką "mamuśką", a on sprawia wrażenie rozpieszczonego głupola: będzie z nią, a jak ona nie odejdzie od męża, to wróci do Ciebie".
A Ty czekaj i obetrzyj łzy bidulkowi.

To TY powinnaś podjąć decyzję!
On Cie zawiódł, traktuje przedmiotowo. Wie, że będziesz, że może wrocić, bo mu przebaczysz i przyjmiesz. Jak mamuśka marnotrawnego synka.

Jeszcze dzisiaj go spakuj i wystaw walizki na korytarz.
Niech uświadomi sobie wreszcie - wóz albo przewóz.

Witaj,
Ja tak jak reszta tutaj wypowiadających się szczerzę Ci radzę, abyś spakowała tego niezdecydowanego faceta za drzwi. Określić się nawet nie potrafi, bo jednego dnia mówi to, następnego tamto, widać, że jest niezdecydowany. W takim razie pomóż mu w podjęciu decyzji i daj ultimatum. Albo ja i dziecko, albo tamta. Wtedy może zrozumie, że jednak rodzina jest ważniejsza i nie posunie się egoistycznym krokiem. Widać, że cierpisz, widać, że go kochasz, bo nadal to znosisz, ale nie daj sobą pomiatać.
To TY podejmij decyzję i bądź górą!

Ty się boisz??
Czego?
Że on odejdzie do tamtej?
Jeżeli masz takie obawy i dlatego odkładasz decyzję, to już jestes przegrana, nawet jeżeli on zostanie.

To on powinien sie bać.

ciekawa jestem co by bylo gdybys zakomunikowala mu, ze nie odezwiesz sie do niego ani slowem az podejmie decyzje... byly juz takie przypadki w literaturze... Uwazam ze stres nie jest dobrym dordca do rozmow na jakikolwiek temat.
Czy potrafilabys wymoc na sobie niemyslenie o nim? albo wyjechac gdzies na dwa tygodnie? Zostawic go z tym calym koksem?

jaaa3 miej szacunek do siebie, niech zobaczy co traci. Wątpię, żeby ten przelotny romans, miał szansę na przetrwanie. Ale co potem? wróci z podkulonym ogonem, a ty go z otwartymi rękoma? Błędne koło, facet może powtórzyć swój wybryk, bo dlaczego nie?
Spakój jego manatki, daj sobie czas i zastanów się, czy byś chciała być z takiem niezdecydowanym człowiekiem, który sam nie wie czego chce. Pokaż mu że decyzja teraz należy do ciebie.

nie jesteś głupia, masz nadzieje a nadzieja zawsze umiera ostatnia, trudno tak nagle przekreślić tyle lat, nie daj się jednak omamić , to do Ciebie teraz ma należeć decyzja
pozdrawiam gorąco i przesyłam moc pozytywnej energii ( masz ja tez w sobie i dlatego wierzę że uda Ci sie wyjść z tego zwycięsko)

Hej co masz zostać kołem zapasowym ? ewentualną deską ratunku?
służy ci to ?

zapomniałaś jesteś kobietą matką istotą odczuwajacą prawda.                                                           
                         Nazwałaś tą sytuację chorą ?  to jest  według mnie zbyt słaba nazwa

Jeżeli ta kobieta od swojego męża nie odejdzie, a on zostanie z Tobą, to nie masz żadnej gwarancji, że tamten romans się skończy.
Powiem więcej: uwazam, że sie nie skończy.

Twój mąż zostanie w domu, no bo gdzie ma pójść, i będą się spotykac potajemnie.
Taka "nieszczęsliwa" miłość będzie jeszcze silniejsza...

Bardzo jestem ciekawa, jak to bedzie wyglądało dalej...

Trzymaj się.

koma5 nie strasz mnie, ja to widziałam inaczej. on postawił wszystko na jedną kartę odchodząc odemnie i tego samego wymaga od niej, odchodzi od męża albo koniec, przynajmniej ja to tak zrozumiałam, ale widzę że scenariuszy może być więcej.
Porąbane te życie. Czasem wydaje mi się że stoję obok i oglądam jakiś kiepski film, czasem nie chce mi się wierzyć że to właśnie mnie spotkało. A jednak....

tak wlasciwie to po co jest ten portal nasza klasa??? Ja tam nie zagladam wcale... ha ha ha
Jesli slysze o nk to tylko z okazji rozbitych malzenstw...

Zdenerwowałam się, oddech...

widzisz wyobraźmy sobie taką sytuację jeden z małżonków- maż zachoruje i od tego uzależnia czy zostanie w domu, czy nie, czy będzie z rodziną , czy nie, bo moze lepiej, ze nie zatruwać komuś zycia, być dla kogoś cieżarem, można czekać, wpłynąć na decyzję, ale nie kiedy on uzależnia bycie z tobą, od tego czy jakaś tam pierwsza miłość, będzie go chciała czy nie.

Jeśli ona się wycofa, .. to on nie bedzie cię szanował, nie zostanie dlatego, ze rodzina jest najważniejsza, że kocha was ciebie i dziecko, a chyba nie o to chodzi, tylko o to, ze on musi zrozumieć że zbłądził, zrobił głupotę i musi walczyć o Twoje zaufanie.

jaaa3 w tej chwili jesteś w zawieszeniu. Dopóki ten czas nie minie niewiele możesz zrobić, szukanie rady co będzie jak wróci nie ma sensu w tej chwili.

teraz jedyne co możesz to zając się sobą. Pokazać mu ze nie jesteś od niego zależna.
Im mniej pewności będzie miał co do ciebie, tym szybciej podejmie mądre decyzje. A jak postanowi wrócić to będzie musiał pokazać że jest tego wart.
Każdą twoją słabość będzie wykorzystywał dla siebie. Om mniej jej okażesz tym mniej pewności siebie mu zostanie.
Gdy mój związek się walił wykorzystywałem to. Zdradzałem bo czułem se bezkarnie żona nie miał gdzie pójść. Ani dachu nad głową ani pieniędzy. Zanim wywalczyła by alimenty nie miała by środków dożycia. Wstydzę się teraz tego, ale w tedy każdą jej słabość wykorzystywałem w perfidny sposób.
Zostałem w domu ale romans trwał nadal. Tylko się kamuflowałem bardzo.
Mimo że zerwałem z kochanką to nadal miałem nadzieję, Mimo ze jej nie było nadal była w mojej głowie sercu. Nie rozstałem se z nią tak do końca do tej pory.

Ale Ty wciągnij wnioski z mojej historii.
Im więcej siły i niezależności pokażesz mężowi tym szybciej zda sobie sprawę jak wiele może stracić. I jeśli zapragnie powrotu to na 100% będzie twój.

Zazdrość na nk i innych portalach społecznościowych chodzi o to samo.
pokazać się z zeprzej strony. Mroczną głęboko chowając.
A łatwo zakochać się w ideale.

Wybacz, ale to kompletnie po...kręcone! To Ty masz czekać, aż on się biedaczek zdecyduje,czy może być z Tobą, a może z kochanką? I denerwuje się, że nie czekasz na niego??? Nóż się w kieszeni otwiera! Co za cholerny bezczelny egoista - rozumiem, żekochasz, że lata, że córka, ale pomyśl wreszcie o sobie, jak on Cię traktuje. Na pewno nie jak żonę - tylko jak zabawkę, którą można odstawić w kąt, bo pojawiła się lepsza, a jak ta lepsza się znudzi, to wróci do starej....Proszę Cię...Wiem, że czasem ciężko będąc w jakiejś sytuacji zobaczyć obiektywnie co się dzieje, po to jest to forum, tyle osób juz napisało, że to nie jest normalne, ja się dołączam - potrząśnij tym pasożytem, grrrrr.....

nie no kochana jaaa3 ty siedź cicho i czekaj aż on w końcu Ci powie
" dziś podjąłem decyzję ,(ona nie odejdzie od męża więc )wracam do Ciebie"
No wiesz z braku laku to i kit dobry tak?

Ja myślę tak ;ona męża nie zostawi bo już dawno by to zrobiła !
A jakim prawem o Twoim życiu ma decydować jakaś niezdecydowana baba ??? I tak ma być za każdym razem???
Posłuchaj morfeusza i tak będzie się z nią spotykał potajemnie, i idź na to piwo niech wie, że nie jest pępkiem świata i poczuje jak to jest ,kiedy Ty świetnie bawisz się bez niego!!!  On Tobie może rogi przyprawiać ale Ty jemu ? absolutnie nie !!! bo jakby to wyglądało w oczach znajomych ???

Ja też byłam taka cierpliwa i wydawało by się,że wygrałam tylko ,że ja też jestem takim kitem - zapchaj dziurą bo tamta go tak wykiwała ,że do tej pory śmiać mi się chce .Tylko ,że przez jej kłamstwa rozleciało się moje małżeństwo ,moje szczęście i wiara w samą siebie.

Kochałam Go tak bardzo ,że gotowa byłam zrobić co tylko chce by wrócił .I wrócił tylko ,że z mojej miłości to zostały pajęczyny i kurz ...

teraz wiem kim jestem bo tak dokładnie jest ze mną

dzieci mają tego swojego ukochanego tatusia a ja nie mam nic nawet obicia w lustrze

kiedyś mnie to zniszczy .

To normalne ,że się boisz  ale ten stan  nie trwa wiecznie .I to są tylko  twoje myśli !

Napisz to sobie na ścianie jak będzie taka potrzeba.

Ty już go straciłaś. Jeśli chcesz mieć cień nadziei, że go odzyskasz to bądź twarda. Pokaż, że umiesz żyć bez niego, że dalej oddychasz, chodzisz, dbasz o dzieci, że nadal żyjesz! A ja trzymam kciuki za to, żeby w momencie jak on będzie chciał wrócić (bo tamta go nie będzie chciała) Ty już będziesz naprawdę żyła.

Nie jest pewien żednej z was. On po prostu próbuje zrzucić na Ciebie część winy. Chciał sobie pójść, ale chciał, żeby to wyszło od Ciebie. Analogiczna sytuacja jak awantura z powodu Twojego wyjścia z kolegą. Wie, że to wszystko jego wina, więc próbuje część winy zrzucić na Ciebie - żeby jemu było lżej. Nie dość, że puszczalski egoista, to jeszcze tchórz.

Będziesz kiedyś szczęśliwa lub przynajmniej masz na to szansę. Z nim już szczęśliwa nie bedziesz. Nawet, jeśli wróci

Przeczytaj to co sama napisałaś (na poczatku mojego posta)

Jeżeli ona odejdzie od męża to będzie dla Ciebie szansa na normalne życie. Jak na razie Twój mąż nie ma szan wyjśc na głupka, bo Ty go od tego uratujesz.

Nie będą szczęśliwi. Inaczej wygląda pielęgnowane przez lata wyobrażenie danej osoby a inaczej ta osoba wygląda w codziennym zyciu. A Twój mąż pokazał, że do wspólnego życia się nie nadaje. A nawet gdyby byli szczęśliwi to Ty też masz szansę na to, zeby być szczęśliwa. Musisz tylko zacząć żyć dla siebie a nie dla niego.

Jutro nadejdzie. I każdy kolejny dzień. A czas leczy rany. Niby oklepane, ale sprawdza się w życiu. Każdy kolejny dzień przybliża Cię do tego, żebyś zaczęła wierzyć w to, że można żyć bez niego. I w dodatku, że to życie jest lepsze niż z nim.

jaaa3, powiem Ci króciutko na podstawie mojej historii z pierwszym mężem, jak może się zdarzyć, niestety...
Poznaliśmy się na studiach i ON to była moja pierwsza prawdziwa miłość ( przedtem były zwykłe zauroczenia i niewinne flirty z kolegami). Byłam w siódmym niebie, on, wydawało mi się, też. Byliśmy parą przed 2 lata, na miesiąc przed datą ślubu, przyszedł do mnie i powiedział mniej więcej tak "Wiesz kocham cię, jesteś taka ciepła, opiekuńcza,dobra...ale 2 dni temu na ślubie przyjaciela spotkałem swoją licealną miłość. Ona jest zupełnie inna niż ty, zimna, niedostępna, tajemnicza. Nigdy nawet nie pozwoliła się pocałować. Kiedy dowiedziała się, że się żenię, chwyciła mnie za rękę, zaczęła całować i powiedziała, że może jednak spróbujemy...i ja zgłupiałem". On zgłupiał a ja myślałam, że mi serce pęknie. Też mu dałam kilka dni do namysłu. Widzieliśmy się codziennie, chodziliśmy razem do jednej grupy na zajęcia i powinnam go być może wtedy zostawić w spokoju- ale tak go kochałam, że pokazywałam jak mi na nim zależy. Po tygodniu zdecydował, potem był nasz ślub. Nigdy już nie było jak dawniej. Wiedząc jak go kocham przez 22 lata naszego małżeństwa czuł się jak Pan i Władca, wiedział, że nie byłabym go w stanie zdradzić, porzucić....i miał rację.Kolegom mówił, że jest mnie tak pewny, aż do znudzenia (!!!). No i najlepsze jest zakończenie tej mojej, pożal się Boże, historii. Po ponad 20 latach zostawił mnie dla młodszej kobiety ( co prawda nie tej poprzedniej, ale jak się dowiedziałam i było to jak deja vu- odszedł, bo wreszcie znalazł fascynującą, tajemniczą, nie dającą się zdobyć kobietę). Ironia losu i moje zmarnowane kilkadziesiąt lat.
Nie chcę dawać Ci żadnej rady, bo nie mam takiego prawa, ale wiem jedno- gdybym miała samej sobie dać radę- tej dziewczynie, którą byłam wtedy bez wahania zawołałabym "UCIEKAJ OD NIEGO"
Pozdrawiam Cię serdecznie!!!

Felina: SZACUNEK
Podpisuję się pod Twoim postem. Obiema rękami.

Jaaa3-pamiętaj, że te ciężkie chwile mijają, że w pewnej chwili wydaje się , że wali nam się świat, że jesteśmy do niczego, że zawsze pozostaniemy same. Ale to nie prawda!!!!!!!!!!!!!! Ten stan, te uczucia mijają, każdy ma indywidualny czas na pozbieranie się, każda łza, każdy stan upadku potrzebny jest po to, żeby w końcu zebrać się na nowo i iść do przodu. Trzymam kciuki!

znowu mętlik, nie wiem co robić
po moim spotkaniu z tym kolegą chyba klapki mu spadły, zaczął zabiegać o mnie, mówił że żałuje wie że głupote zrobił, chce się wycofać z tamtego i zostać ze mna. Stracił grunt pod nogami bo tamta się nie odezwała ani razu, on próbował na wszelkie sposoby, został ze mną przed upływem tych dwóch tygodni. I tu mam problem jest w takim stanie w jakim go w życiu nie widziałam. myślałam że będzie przepraszał, błagał o wybaczenie a tu nic. chodzi jak struty, na moje żale łzy stają mu w oczach, (nigdy w życiu nie płakał) mówi że dotarło do niego jak bardzo mnie zranił, co mi zrobił, jakim padalcem jest, mówi że chciałby umrzeć.  Nie wiem co się dzieje czy może naprawdę zrozumiał czy żal mu tamtego życia z nią, że tamta go olała, czy dlatego że nie wie dlaczego go olała, pytał mnie nawet czy ja w tym palców nie maczalam.
Jak mam sobie z tym radzić, co mam robić? nie chcę być "mamusią" dla wyrodnego synka, ale nie chcę w tym momencie zdołować go bardziej.

Mam poczekać parę dni czy od razu wymagać, chcę dać nam szansę żebym nie żałowała kiedyś że nie próbowalam ale nie wiem jak to zrobić żeby z góry nie być na straconej pozycji.

czy nie jest tak że na straconą miłość najlepsza jest nowa miłość, chciałabym rozkochać w sobie na nowo męża aby zapomniał o tamtej, ale czy to będzie dobre na przyszlość? czy lepiej odrzucić go teraz żeby zobaczył że takim zachowaniem mnie straci, może to bardziej zagwarantuje mi jego wierność na przyszłość. (tylko trochę się boję tego rozwiązania bo sam mówi że nie ma siły walczyć i nie będzie- trochę brzmi to jak szantaż). Na dzień dzisiejszy nie chcę go stracić naprawdę bardzo go kocham, ale nie wiem jak długo to wszystko zniosę, mam dość tego wszystkiego, strasznie boję się też przyszłości, że będzie ze mną ale cały czas kochał tamtą i w końcu jakbym się nie starała i tak odejdzie.
Już nie wiem co robić...

Ze smutkiem przeczytałam ten wątek. JA z doświadczenia życiowego wiem,że im więcej zobaczy w Tobie niepewności, tym bardziej będzie się czuł pewny i będzie Cię ranił. Przecież on się nie liczy z Twoimi uczuciami, myśli tylko o sobie, ta jego niepewność, brak zdecydowania to wykorzystywanie Ciebie.
Sama piszesz, że nawet nie przeprasza, nie prosi o wybaczenia. Czyżby był pewny, że jak mu się nie uda z tamtą miłością to TY go przyjmiesz?
Jesli podejmiesz decyzje o ratowaniu małżeństwa, to powinnaś wyraźnie mu zakomunikować swoje warunki. Gdy tego nie zrobisz nie będzie Cie szanował.Dla mnie podstawowym warunkiem byłaby praca nad sobą Twojego męża , najwyższa pora żeby dorósł do bycia mężem, ojcem, bo jakoś tu nie widzę odpowiedzialnego faceta. Widzę zagubionego chłopaczka, który nie wie co zrobić i swój brak zdecydowania przelewa na Twoje barki. Dokładnie wiem jak się czujesz.

Mój mąż chciał wrócić, ale na swoich warunkach( ja go mam utrzymywać i   nie wnikać co robi i  z kim). Az tak zdesperowana nie jestem.Potem już nie wiedział czego chce, ale chciał furtki na wypadek gdy  się zdecyduje na powrót. Ja miałam grzecznie czekać, kiedy już będzie wiedział i stworzyć mu warunki,żeby miał gdzie wracać.Stoczyłam własną wewnętrzną walkę , czułam się bezsilna, oszukana, zrozpaczona, samotna.Zafundował mi mnóstwo niepewności, bezsennych nocy, poczucia winy.Byłam wykończona psychicznie. Ten czas, który mu dałam jest moim zmarnowanym czasem. Wniosłam pozew o rozwód  i poczułam wielką ulgę.Dziś wiem jedno, jeśli mam być z kimś to ma być to prawdziwy związek, oparty na zaufaniu, miłości i wzajemnej odpowiedzialności. Nie odpowiada mi rola mamuśki, jedną już ma. Wrócił do niej.

Twój mąż musi widzieć silną kobietę, która nie da się manipulować. Musi wiedzieć, że ma dużo do stracenia, dobrze to ujął Morfeusz.

Witaj jaaa,
bardzo mi przykro, że przechodzisz przez ten koszmar, który ja osobiście też przeżyłam. Wiem, co czujesz, bo ja doswiadczylam tego samego i gdy mąż wyraził skruchę i chciał wrócić, to  przyjęłam go bez zastanowienia. Po krótkim czasie okazalo się, że z kochanką wcale kontaktu nie zerwał, więc kazałam mu się wynieść. Znów prosił i przepraszał, ja mu pozwalałam zostać i po jakimś czasie historia się powtarzała. Jak zrywal z kochanką to ona wydzwaniała do mnie, pisała w sms o szczegółach ich spotkań, probowała popełnic samobójstwo, robiła wszystko, żeby go zatrzymać, a on biedny czuł się zobowiązany, opowiadał mi jak bardzo sie o nią martwi itp. A ja myślałam, że zwariuję. tez nie mógł się zdecydować, odchodził i wracał wiele razy. W końcu, po 1,5roku powiedziałam dość, on złożył pozew. Zdziwił się, że po takiej walce o małżeństwo łatwo zgodziłam się na rozwód i na kilka dni przed rozprawą błagał na kolanach o kolejną szansę, groził samobójstwem. Nie byłam w stanie już go przyjąć, wiedzialam, że nie mogę mu już zaufać, nie myliłam się, bo znów do niej wrócił. Dzis jestem juz po rozwodzie i choć jest mi ciężko, to i tak o niebo lepiej, niż wtedy, kiedy po raz kolejny zastanawiałam się, czy mnie znów oszukuje i zdradza. O dziwo nawet po rozwodzie (2 miesiące) znów przyszedł i oznajmił, że teraz to już na 100% zostawił tamtą - wyśmiałam go, więc.... wrócił do kochanki. Ale cyrk! Dziś żałuję tylko, że dałam mu tyle szans, bo kosztowało mnie to wiele zdrowia. Jaaa Ty znasz najlepiej swojego męża i tylko Ty wiesz, czy warto mu dać szansę, ale myśl teraz przede wszystkim o sobie, o tym, czego Ty chcesz i nie pozwól się krzywdzić. Życzę Ci wiele siły, bo obojętnie, co postanowisz siła będzie Ci bardzo potrzebna.

witam,
w Twoim związku z tym mężczyzną i tak już nie będzie zaufania. Nie pozwól aby Cię tak traktował. Na Twoim miejscu wykopałabym takiego faceta. Masz dziecko nie jesteś sama, poradzisz sobie!

tak jak piszesz smutna nadia, jest mi cholernie ciężko wyrzucić go za drzwi, a czemu? bo przez wszystkie te lata był naprawdę dobrym człowiekiem, zawsze na pierwszym miejscu byłam ja i dziecko, moje zdanie było zawsze ważniejsze choć często mieliśmy odmienne zdanie, nie pił, nie bił, nawet nie krzyczał, okazywał miłość. Nie chcę się obwiniać, wina leży po obu stronach,bo to ja zawsze ja byłam górą, a on na to pozwalał, nigdy nie mówił o swoich problemach, czego mu potrzeba, jakie są jego wymagania, zawsze mówił że nie będzie mnie obarczać swoimi problemami. Wyglądał na szczęśliwego i ja też tak uważałam, że mimo wszystko on mnie taką kocha i zawsze będzie z moimi wadami i zaletami.
czasem wydaje mi się że sam z siebie zrobił pantoflarza a ja z siebie zołze.
Uważam że oboje pogubiliśmy się w tym związku, dlatego ciężko mi nie dać mu szansy. Wiem on zdradził i upokorzyl, on zranił tak bardzo, że brak mi sił do życia, ale.... jest to "ale" z którym nie mogę sobie poradzić.
Psycholog powiedziała mi że każdy w życiu popełnia błędy, że każdy ma prawo pęknąć w pewnym momencie, ważne teraz czy ma chęć naprawy tego co zrobił, czy naprawdę żałuje, ale to okarze się z czasem. Tylko czy ten czas mnie nie zabije?
Ile ludzi tyle opini, a ja się w nich gubię. Kolega w pracy powiedział mi ostatnio, że warto dać szansę, bo czy mając kiedyś nowego partnera czy obecnego nigdy nie będę w 100% pewna żadnego i jeden i drugi może mnie jeszcze zranić, tyle że po obecnym wiem już czego się spodziewać a nowy to jedna wielka niewiadoma. Dziwna teza ale zastanawiająca.

Wszędzie szukam pomocy, łudząc się że ktoś powie jak mam żyć ale nikt nie podejmie za mnie tej decyzji jest tylko moja, a naprawde nie wiem co robić, serce bije się z rozumem.
Rozum karze mi odejść, a serce chce zostać.

Witam,jestem tutaj można by powiedzieć z przypadku...opowiem ci Jaaa moją historię, ...no więc ,też mnie szanowny kopnął w 4 litery....i nigdy bym się nie spodziewała ,moje dzieci miały wtedy 9 i 2 lata...córka już wcześniej mówiła mama a tata pokazywał koleżance nasz dom...hmm,nie wzięlam sobie tego do serca mieliśmy mnóstwo znajomych ,zazwyczaj same małżeństwa;)a że nowe lokum to pewnie któraś kumpela wpadła na wizytę..ale się myliłam...któregoś pieknego ranka(mam pracę trzy zmianową),wracam z trzeciej zmiany,z zakupkami ,świeżym pieczywem na śniadanko,itd...lecę obudzić szanownego,a tu suprajsik,butelka szampana na stole i dwa kieliszki,pamiętam dokładnie,widzę szanownego w łóżku,ale coś się zawierciło za jego plecami...i wstała...też się borykam z paroma kilogramami...ale jak wstała to oniemiałam...(wiem,wiem,teraz po czasie mogę w ten sposób o tym pisać)...wstała ...no tyle "baby" w moim łóżku!!!to po co ja zarzynam się wszelkimi dietami???a potem to już była czysta histeria,nawet nie pamiętam za bardzo co się działo ,widziałam tylko panów z karetki i policjantów,jakiś zastrzyk,ponoć moja córka poleciała do sasiadki i powiedziała że tata coś mamie robi,podobno dostałam takiej furii,nie wiedziałam co robie,ponoć dostał ode mnie w pysk,jej wyrzuciłam majty na zewnatrz,chwycił mnie za ręce i zaczął lac,tyle wiem od córki...no właśnie dzieci były w domu gdy szanowny sobie używał....a potem,byłam u mamy z tydzień dla ochłonięcia,on powtarzał żę mnie kocha,i co się okazało za bardzo się odchudziłam:)cholera,a on lubił takie fajne mięciusie...wróciłam do domu z dziećmi na jakieś pół roku,to była męka ,non stop przed oczami ten widok,ten wstręt do niego i tak dalej,byliśmy małżeństwem z 10 letnim stażem...wróciłam znowu do mamy,on cały czas zapewniał o swej miłości do mnie,ale jak tylko wróciłam do mamy ta pani od razu się zadomowiła na moim miejscu...po jakiś 7 miesiącach rodzicielka powiedziała dość(chyba nas już miała pełna d....)i na chamca wprowadziła mnie do swojego domu,pani szanownego w pełni oburzona ,krzyczała do mamy pani M....jak tak można!!i sie wprowadziłam,ona sie wyprowadzila,po miesiacu szanowny znow mnie zaczal kochac...żałosne....wniosłam o rozwód ,na sprawach na początku mówił że mnie kocha,dzieci...potem zmienił taktykę ,ze chce rozwodu,jego trzy argumenty:że za chuda jestem,że czasami nie ugotowałam obiadu ,i że się go nie słuchałam....Dostałam rozwód...potem przyszła niestety bieda,bo mimo że pracowałam i dzieci miały alimenty na siebie ,nie stać nas było utrzymać domu,nie mówiąc o życiu,nawet takim skromnym...poza tym bałam się zostać sama,w chwili orzekania rozwodu miałam 34 lata....trochę to trwało:(ale dałam radę,znalazłam drugą pracę,wiem,kosztem dzieci,ale za to szybko się usamodzielniły,dziś jest nie chwaląc tak sobie,nie chcę przechwalić ...troszku zabobonna jestem;)
Więc Jaaa co chcę Ci powiedzieć ,dobrze w takim trudnym okresie mieć przy sobie osobę ,która przedewszystkim Cię wesprze,pocieszy,typu"jutro będzie lepszy dzień",moją taką osobą była moja mama,uwierz mi osoba o swoich zasadach,twardych zasadach...nie przyjmująca do swej wiadomości że w jej rodzinie może być rozwód,obojętnie u której z córek...mimo że po pobycie u niej gdy nas że tak powiem wyrzuciła bo stwierdziła że mamy swój dom,pokazała mi coś,i to już parę osób tu to napisało...jesteśmy wartościowymi ludzmi,nie dajmy się poniżać,bo nikt na to nie zasługuje i nikt nie ma prawa z nami czegoś takiego robić...wiem u mnie była inna sytuacja zdrady,bo ja widziałam,ale czytając to co piszesz o swoim mężu ...hmmm sama  podejmij decyzję,czy chcesz mieć prawdziwego faceta,konkretnego czy gówniarza typu nie ta zabawka mi się nie podoba,ta inna,a może ta pierwsza.....nie bój się swoich decyzji,zrób tak aby było dobrze Tobie,przede wszystkim Tobie.Pozdrawiam,i sorki za chaotyczne pisanie;)Trzymam kciuki

jaaa - nie wmawiaj sobie, że jego zdrada była wynikiem tego, że masz dominujący charakter. Twój mąż nie ma 10 lat, żeby nie umieć powiedzieć, że mysli inaczej, przez tyle lat małżeństwa nie umiał porozmawiać z tobą, że on też chce mieć własne zdanie, żeby czasem było tak jak on chce? Nie tłumacz go... na to zeby z tobą porozmawiać jakoś nie miał czasu/ odwagi, ale żeby wskoczyć do łóżka jakieś pani to już tak? Takim tokiem myslenia, to zaraz dojdziesz do tego, że sama go do ich łoża wepchałaś. Twój maż wszystko z tego co piszesz, zostawił na twoich barkach, najtrudniejsze decyzje podejmujesz ty, on cię zdradza(ł) ale to ty masz to wszystko rozwiązać. Mi się wydaje, że mu po prostu całe życie było na rękę, że ma przy sobie kobietę która będzie prowadzić go za rączkę. a że teraz może wszedł w okres "drugiego buntu", nagle przestało mu się podobać, że żona o wszystkim decyduje i znalazł sobie panią, która pewnie połechtała jego ego tym jaki on jest męski, wspaniały i że ona bez niego to jak bez nogi, oka i ucha. Przecież każda kobieta na początku znajomości łechta tak ego faceta, zeby poczuł się 100% facetem, a my lubimy gdy oni rosną w oczach po takich słowach. Tylko to gra- nie powiedziane że tamta po czasie okazałaby sie totalną zołzą, która faceta trzyma pod kloszem.

Ja tam miałam styczność z paroma psychologami w swoim życiu i wiem jedno- każdy mówi i doradza wedle swojego światopoglądu- trafisz na zagorzała katoliczkę to będzie ci mówić, że masz zostać przy mężu bo pożałujesz, a jak na feministkę to od razu ci będzie kazała pokazać mu drzwi. Mało który, doradza obiektywnie, chce zagłebić sie w to całe bagienko.

Zresztą kochana zauważ- pisałaś, że on nie przeprosił cię, nie błaga o wybaczenie, zrzucił wszystko znów na ciebie, to TY chodzisz do psychologa po radę a nie on... nie wydaje ci sie to dziwne? Facet cię zdradzał a teraz zachowuje się jakby nic sie w sumie nie stało? Dla mnie powinien rzucać sie na kolana i na boso iść na pielgrzymkę do Rzymu. Pokazać ci ze mu zależy, a nie taki olewek, bo moze liczy, ze jakos tam to bedzie, wsmyknie się pokątnie do waszego łóżka na nowo.

Słuchajcie pomóżcie, od kilku dni cholernie mi ciężko emocje tak mną targają że sobie nie radzę. kilka godzin się śmieję jestem szczęśliwa potem parę godzin wyję z bezsilności.
Parę dni temu pozwoliłam mężowi wrócić, dałam mu szansę, ale chyba za szybko:(  ciężko mi cholernie, przeprasza za to wszystko ale chyba do końca nie jest świadomy tego co zrobił, bo prosi mnie znowu o czas żeby zapomnieć i się odkochać. Zamiast on o mnie to ja zaczęłam się starać o jego uczucia. Boże jak ja mam żyć???? Na cholerę wracał??? Myślałam że dostanie kosza otrząśnie się i będzie dobrze a tu proszę, chłopczyk dalej cierpi. Co ja mam z nim zrobić, jak nim potrząsnąć żeby się ocknął

nie jest do końca ze mną duszą, przeprasza, mówi że kocha, śmiejemy się robimy plany na przyszłość jest ok, ale kiedy mam momenty żalu i złości  wybucham, wścieka się wtedy na mnie że ciągle mu przypominam o tamtym a on chce zapomnieć, mówi że cierpi patrząc jak ja się męczę i płaczę i nie wytrzyma tego i w końcu sam odejdzie. Myślicie że nie powinnam do tego wracać? Nie rozdrapywać? Czy może jest to jakiś szantaż? Naprawdę nie wiem co w tej jego głowie siedzi.

Kocham go tak bardzo. Zupełnie nie wiem co robić. W jednej chwili mówię sobie dam radę odkocha się i znowu będzie dobrze, w nastepnej chwili myślę jak ja mam żyć w świadomości że on chciał mnie zostawić, byłam takie nieważne nic, a oprócz mnie kocha jeszcze ją

ciągle o tym myślę, w głowie pojawiają się obrazy ich razem, zastanawiam się czy on o niej myśli, czy kocha ją bardziej, cholernie cierpię, chcę spróbować na nowo ułożyć nasze życie, ciągle mam nadzieję że będzie dobrze, czas pomoże ale przerażają mnie momenty kiedy nie daję rady, kiedy żałuję że dałam tą szansę, że tak szybko przygarnęłam, mam wtedy ochotę powiedzieć dość, ale wiem że za chwilę będę żałować,
czy jest wogóle możliwe że kochając nadal tamtą, obudzi na nowo uczucie do mnie?

I ja się dołączę-Twój Mąż po prostu nie zasługuje na takża żonę jak Ty, jesteś aż nazbyt wyrozumiała, starasz się zrozumieć jego postępowanie, próbujesz rozmawiać, mimo że on ciągle tak bardzo Cie rani...

Myślę że powinnaś rzucić drania w cholere, zobacz jak życie smakuje bez niego.Synkowi najlepiej nie wyjaśniaj za dokładnie co zaszło, żeby nie popsuć mu relacji z ojcem. Mając taką wspaniałą Mame na pewno zrozumie i bedzie równie szczęśliwy

To dobrze, ze widzisz jaka jest prawda. Kto tych uczuc nie ma i kto musi sie starac.

Cudownie, ze tak to napisalas. Gdzies po drodze gubimy w malzenstwie jego sens.. On staje sie chlopczykiem a ona matka. Ten stan istnieje latami az do momentu kiedy on spotka KOBIETE. Matka to niby tez kobieta... ale... wykluczona raczej z bardziej emocjonalno-erotycznego zapatrzenia. Masz zatem syna. Pytasz o porady wychowawcze "Jak nim potrzasnac aby sie ocknal"?
Troche Cie zaskocze, ale Twoj syn jest juz dorosly, baaardzo dorosly. Byl gotowy zostawic Ci wszystko i zaczac zycie od zera. Ma w sobie sile do samodzielnego zycia. Nie potrzebuje juz matki. Nie wychowywuj go wiecej. On stal sie mezczyzna. Zaakceptuj to.

taaa... jak z matka. On Cie kocha bo matke kocha sie zawsze. Czasem jest irytujaca, meczaca ale matka to matka.

O! to on teraz postawil mamie ultimatum. A to urwisek. Droga mamo badz pocieszycielka syna w jego trudnym okresie zycia.

Chyba pytasz czy powinnas udawac dla jego dobra, ze o tym nie myslisz, nie rozdrapujesz.... bo Ty dziewczyno nie masz na to wplywu. To Cie zjada czy chcesz czy nie. To Ci sie przypomina bez udzialu Twojej woli. Przezywasz dramat, cierpisz, zycie stracilo sens, boisz sie jutra... i PYTASZ CZY TO PRZED NIM UKRYC dla jego dobra?, dla zatrzymania go?
Boisz sie oddychac, mowic myslec, okazywac emocje bo nawet zbyt glebokim oddechem mozesz go sploszyc... Pytasz czy wstrzymac oddech.... by go zatrzymac

Jaki by ten Twoj zwiazek nie byl cudowny...on sie skonczyl.
Nic juz nie wroci i nic nie bedzie takie samo.
Czym szybciej sobie to uswiadomisz tym szybciej przestaniesz cierpiec.

Czy mozna zyc szczesliwie z tym czlowiekiem od nowa. MOZNA. Ale to bedzie calkiem nowy zwiazek.
Dobry jest dystans conajmniej roczny... wyprowadzka, odbudowanie siebie, terapia i usamodzielnianie. Jak dzieci ktore opuscily dom rodzinny. Bez tego nie uda sie. I Ty i on musicie poczuc niezwaislosc, niezaleznosc i samodzielnosc decyzji dla Waszego dobra. Ty musisz sobie przypomniec jak to jest byc KOBIETA... On juz sobie przypomnial jak to jest byc mezczyzna..
Musisz polubic siebie, nauczyc sie byc ze soba sama i nabrac pewnosci siebie. Potem zobaczycie czy Ty jako samodzielna i w pelni czujaca swa wartosc kobieta pokocha tamtego calkiem innego nowego mezczyzne. Jesli tak...zapewniam, ze zapomnisz o koszmarze i wspomnienia nie beda Cie dreczyc.
Moim zdaniem powinnas zaczac nianczyc siebie.. pokochac sie, zadbac o swoje potrzeby, poczuc samodzielnosc i wiatr w skrzydlach. To da sie zrobic ale musialabys miec mocny fokus na SIEBIE. Dasz rade?

... bo alternatywa zycia na wstrzymanym oddechu nie jest chyba warta walki

P.S. Czy ktos zauwazyl pewna zaleznosc... w zwiazkach, ktore sa szczesliwe kobieta nie jest matka dla swego partnera. (a przy okazji ma dobre relacje z tesciowa bo nie ma walki o prawa rodzicielskie )
Byl czas gdy uwazalam, ze jestem mu najlepsza matka