Związek bez miłości

Dawno temu młoda kobieta, tuż przed swym ślubem, miała olbrzymi dylemat.
Czy wyjść za mąż za człowieka dobrego, szlachetnego, ale którego nie kochała?
Zdecydowała się go poślubić. Żyli razem sporo lat, zbudowali swój dom, urodziły im się dzieci. Niedawno mąż zmarł. I kobieta, teraz już pod sześćdziesiątkę, była w rozpaczy, bo cytując jej słowa: "zmarł najbardziej przeze mnie kochany człowiek".

Można żyć bez miłości, pewnie. Tylko nie wiadomo czy Ty jako bardzo młoda osoba to zniesiesz i zamiast mądrze i spokojnie poznawać tego człowieka Ty go zwyczajnie znienawidzisz bo go nie kochasz.

Absolutnie nie, jezeli nie czujesz ,ze kochasz to chocby wybudowal apartament pod Wieza Eiffla nie pokochasz Go za nic na sile!! No cos Ty?? Potem zacznie draznic Cie Jego zachowanie, Jego proby zblizenia sie , dotyku, bo przeciez On kocha to tez tego potrzebuje, Ty natomiast bedziesz sie zmuszala. Wlasciwie unieszczesliwisz dwie osoby na dluzsza mete..On pozniej bedzie czul sie niekochany, ignorowany,a Ty mimo,ze nie bedziesz chciala zrobic Mu przykrosci bedziesz robila nieswiadomie,a On bedzie wyczulony na to wszystko i jeszcze bardziej bedzie sie pograzal. Jezeli nie ma ISKRY nie bedzie ogniska , chyba ,ze na sile uzywajac sztucznie wyprodukowanej "rozpalki".

Dlatego raczej sie nie zdecyduję i po prostu zostaniemy na stonie przyjacielskiej. Wiem, że co bym  nie wybrała to i tak sprawię mu przykrość. Jak z nim będę to unieszczęśliwię i siebie i jego i moje dzieci. Miałabym z nim wygodne życie to fakt ale pieniądze to nie wszystko. OSEMKA masz absolutną rację. Dziękuję. I, że musiałam tutaj trafić żeby podjąć jak dla mnie jedyną słuszną decyzję. ;-)

Nie wiem, ale wydaje mi sie, ze jest to kwestia rownowagi. Motylki w brzuszku wazne, jednak wspolne zainteresowania, cele i podobne charaktery wazniejsze.

Kiedy poznalam mojego chlopaka wcale ZADNYCH romantycznych uczuc do niego nie mialam. Dla mnie on wygladal jak zwykly facet w srednim wieku, siwiejacy, taki troche przygarbiony. Ale byl inteligentny, czarujacy, interesujacy i po pewnym czasie sie w nim zakochalam bez pamieci. Teraz biedny czlowiek spodni nie moze zdjac bez bycia obiektem westchnien i pozadania Moge sie godzinami na niego patrzec i nie wyobrazam sobie zycia bez niego.

Zgadzam sie zupelnie. Jezeli kobieta i mezczyzna nie sa przyjaciolmi, nie szanuja sie, nie maja wspolnych celow, to ze zwiazku sa nici albo konczy sie to toksycznym bagnem. Motylki sa w sumie dla nastolatkow.

na podstawie swojego doświadczenia powiem jedno- drugi raz w życiu nie zdobyłabym się na bycie z kimś bez miłości z mojej strony.  Dałam radę 2,5 roku. O 2,5 roku za długo.
Za parę dni minie 10 lat odkąd poznałam mojego męża. Może zabrzmi to banalnie, ale dzięki naszemu uczuciu daliśmy radę w wielu kryzysowych sytuacjach   Bez miłości nie chciałoby się tak walczyć.

Zgadzam sie. Wybieram faceta jakbym wybierala przyjaciela. Kogos, ktorego rozumiem i z ktorym duzo mam wspolnego.

Zapytałam kiedyś mojej babci, która ma w chwili obecnej  ma 82 lata:
- Jak myślisz lepiej być z kimś z miłości czy z rozsądku?
- A skąd to pytanie? Przecież odpowiedź jest prosta... Ale podam Ci przykład żebyś mnie lepiej zrozumiała. Jesteś z facetem, którego kochasz nad życie... Ale jest jeden szkopuł... On Cię bije... A dobrze wiemy, że jeśli ktoś podniesie raz rękę, będzie robił to już zawsze. Z mojej perspektywy to niepojęte. Jest miłość, ale rozumu brak! - odpowiedziała.

Miała rację! Trafiła w sedno sprawy. Może domyślała się, że mam taki problem. Bo tak naprawdę to mnie dotyczyło... Kocham i co z tego mam? Uważasz, że jestem szczęśliwa? Nie... Ale nie potrafię odejść...

Na dobrą sprawę masz dwoje dzieci, a samej będzie Ci ciężko. Przecież dogadujecie się, macie wiele wspólnych tematów, on chcę stworzyć Wam rodzinę. Ja uważam, że miłość przyjdzie sama... Może nawet się nie spodziewasz kiedy... Daj Wam szansę, myślę, że nie pożałujesz. Pamiętaj, że miłość to nie tylko kocham Cię... Tutaj ważny jest szacunek, zaufanie, tolerancja, troska, bezpieczeństwo i że on jest w stanie to zapewnić Tobie i Twoim dzieciom.

Nie sugeruj się też tymi postami, ponieważ to tylko nasza obiektywna ocena. Nie jesteśmy na Twoim miejscu, nie wiem co naprawdę czujesz... Decyzja należy do Ciebie Moja Droga. Zastanów się co jest ważne dla Ciebie i Twojej rodziny, czego im brak...

Powodzenia!

Hmm, ja też jestem młoda osobą, mam chłopaka, z którym jestem od trzech lat i napisze Ci szczerze...miłość przyszła z czasem. Zanim go poznałam, moje doświadczenia z chłopakami polegały na tym, że poznawałam ich przez internet, czy też komórkę, fajnie się pisało, rozmawiało i przychodził moment pierwszego spotkania i zawsze mi coś w nich nie odpowiadało, a to za niski, a to miał rude włosy,a to coś tam innego. Mojego M. poznałam też przez komórkę, wysyłałam niby pomyłkowe smsy i trafiło na niego, z tym że tu był inny problem- dzieli nas 500 km. Korespondowaliśmy z przerwą ok. roku, on naciskał na spotkanie, bardzo chciał mnie poznać osobiście. Po spotkaniu było to samo, co po tych poprzednich z tym, że pomyślałam sobie,że skoro chłopak przemierzył całą Polskę, żeby mnie zobaczyć, to warto jest spróbować. Mieliśmy przerwę, ja z nim zerwałam, a potem żałowałam. Odezwałam się po trzech miesiącach i wróciliśmy do siebie. Teraz nie wyobrażam sobie życia bez niego
   Więc jeżeli piszesz, że On jest dobry dla Twoich dzieci i naprawdę mu zależy na Was, to dlaczego masz nie spróbować? Pomyśl, że nie jesteś sama, masz dzieci. Naprawdę trudno jest znaleźć wartościowego człowieka, który pokocha nie tylko Ciebie, ale również Twoje pociechy. Gdybyś była sama, to bym może inaczej na to spojrzała, ale są dzieci. I wierz mi, że miłość na pewno przyjdzie.

Moim zdaniem mozesz byc z takim czlowiek bardziej szczesliwa niz  kims w kim jestes zakochana on moze ci zapewnic wszystko bo zaakceptowal cie taka jaka jestes a moze z czasem go pokochasz.. ansz mamy w wiekszosci przypadkow tak robily... ja bym sprobowala.

I zgadzam się z Undique. Zakochanie to uczucie euforii, ale po nim następuje rzeczywistość. I jeszcze przytoczę zdanie mojej babci, która widziała, że szukam swojego ideału, którego nie ma. Po spotkaniu z M. opowiadam jej, że znowu coś mi nie odpowiada, że to nie mój typ, że jest dobry, czuły, widać,że mnie kocha,ale to nie to,a na to moja ukochana babcia- "Nie przebieraj dziewczę, żebyś nie przebrała. Żebyś za kanarka wróbla nie dostała."

I jeszcze ma jedno pytanie- czy z mężem od razu wiedziałaś, że chcesz stworzyć dom? Zakochałaś się w nim? Naprawdę, życzę Ci, żebyś wybrała dobrze. Powodzenia.