Za dużo jego miłości

to sie nazywa zaglaskac kota na smierc. Kazda skrajnosc jest nie do zniesienia. Chociaz niektore kobiety uwielbiaja takich mezczyzn...
Szkoda, ze do nich nie nalezysz, bylabys szczesliwa.
Ale... jestescie dopiero swieza para, wiec moze jest szansa, ze mu przejdzie z czasem. Poczatki czesto bywaja takie intensywne w okazywaniu uczuc.

zaraz niektórzy będą mnie chcieli spalić na stosie, zwłaszcza po burzliwej dyskusji w innym temacie...

moje pytanie: czy Ty jesteś jego pierwszą kobietą? bo tak mi z tego obrazu wychodzi, że facet jest jeszcze mentalnym chłopcem, którego jedyną kobietą w życiu do tej pory była mama.
wydaje się, że nie rozumie jeszcze czym jest miłość, związek kobiety i mężczyzny. na czym to ma polegać. czym jest zaufanie, bezpieczeństwo, PRZESTRZEŃ, etc. on roztacza nad Tobą całego siebie, zamyka w złotej klatce, abyś mu nie uciekła. bo się tego boi najbardziej na świecie. facet ma kompleksy, może miał jakieś niepowodzenia w kontaktach z kobietami i to się na nim odbiło.
mogę się oczywiście mylić, ale stawiam, że jest jak napisałem.

Moim zdaniem to sie nie zmieni. Masz wylewnego faceta z ktorym jestez z rozsadlu, a nie z milosci.

Final bedzie taki, ze pewnego dnia spotkasz faceta, przy ktorym krew zacznie ci wreszcie krazyc w zylach i dotychczasowy rozsadek legnie w gruzach.

Problemem bedzie jezeli bedziesz juz wtedy zona i matka od wielu lat. Zastanow sie ile jestes aklonna poswiecic dla rozsadku

Z Twojej strony to czysty rozsądek. Słabo to wróży po roku.

Z tego co opisałaś facetowi zależy na związku, jego zachowanie na to jasno od początku wskazuje.
Ale sposób w jaki to robi pokazuje też, że chyba w pewnym momencie tak skupił się na chęci zamknięcia was w 'ramy związku', że umknęło mu, że powinien w międzyczasie też zadbać o jakieś emocje dla Ciebie , takie bardziej z gatunku kobieta - mężczyzna niż tylko przytulanki i całowanie w czółko, jak ukochana siostrę

A wiem o czym mówisz, bo z tego samego powodu nie potrafiłam się zakochać w ostatnim panu, który wykazywał starania w kierunku związku, zanim ja w ogóle zdążyłam się w nim zakochać i zachowywał się bardzo podobnie, jakby z góry zadecydował za mnie jak ta relacja będzie wyglądać, bo ON potrzebuje być w związku przez co momentami miałam wątpliwości czy w związku ze mną, czy tak ogólnie

Ja tez Cię rozumiem byłam w związku z taką "ciepła klucha", z wygody, z braku laku. Wyszłam za mąż za zupełnie inny typ faceta.
Jak ktoś na gorze napisał, pojawi się ktoś za może 10 lat, ktoś na kogo widok bedzie ci gorąco itp i co wtedy? Zastanów się czy na pewno chcesz z nim być

Tak Elle. Ja jestem od Autorki sporo starsza, jednak, niestety, mam ten sam problem.
Facet jest przystojny, ciekawy, super się ubiera, seks-mega, w dodatku młodszy ode mnie... czego mi brakuje, prawda?
No niczego... wręcz przeciwnie... przytłacza mnie nadmiar, qurcze, nooooo....
On już po dwóch miesiącach znajomości zapytał o małżeństwo (w przyszłości, oczywiście)... najchętniej już by się do mnie wprowadził... zaadoptował moje dzieci ...
cały czas wymusza na mnie deklaracje... co do których ja jeszcze nie jestem za ch... gotowa...
I weź tu dogódź kobiecie

Autorko, znam ten ból. Mój też mnie irytuje i drażni. Tym swoim nadmiernym "zakochaniem".
Im więcej okazuje mi czułości, głaska, całuje, dotyka, patrzy w oczy......... tym ja jestem bardziej rozdrażniona...
Boję się, że kiedyś wybuchnę... przyładuję mu z jakiegoś gównianego, banalnego powodu... tylko po to, żeby się rozładować... a on przecież sobie na to nie zasłużył... bo czym?

Może rację mają dziewczyny, że to tylko podejście racjonalne, a nie miłość...
ale ja chyba nie dostałam szansy, bo się "normalnie" zakochać...
i chyba już nie zakocham... na razie rozgrywam to w miarę uczciwie i jednocześnie asertywnie... czyli pewnie skończy się rozstaniem

taa, jak gremliny.

a potem trzeba się bujać z zielonym stworkiem

ale co kto lubi. wiele pań tak wybiera, no bo misio zrobi słodkie oczka, albo zagrozi, że rzuci się pod pociąg, podetnie żyły, łyknie dragi. i to działa. i siedzi taka z emocjonalnym szantażystą, niczym z wkur***cym podstarzałym bachorem.

Mają rację Elle i Clint...
niestety, taka nadmierna miłość to często jednocześnie zaborcza miłość...
Stąd np. takie mocne parcie na związek - szybko i pewnie Potem już będzie spokój... nie wywiniesz się tak łatwo

niby dlaczego? bo przyzwyczai się to jego patologicznej miłości?
będzie wręcz przeciwnie. nigdy nie będzie spokoju. jak już wpadnie w sidła jego chorego związku, to będzie ją 'oplatał' coraz mocniej. żeby na pewno nie uciekła, nie spotkała innego potencjalnie 'niebezpiecznego' faceta.
facet w takim związku musi dorosnąć, albo mieć wyłożone w postaci traumatycznego dla niego przeżycia - ona odchodzi - co w tej jego wizji związku było nie tak. ale to i tak nie zawsze skutkuje, jak się okazuje z przeżyć Elle.

Skoro mnie uprzedziłeś i napisałeś już, że sytuacja Sagi jest "deczko" inna to mam to z głowy.
Choć szczerze nie miałam zamiaru komentować

Co zrobiłam facetom z Forum?

To chyba pytanie nie do mnie..
Mogę tylko powiedzieć, to co zwykle, a czego zdarzyło mi się doświadczyć też poza Forum, gdzie pewna grupa panów, którzy na początku byli powiedzmy , że moimi sympatykami, 'fanami' , po pewnym czasie przechodzili na.."ciemną stronę mocy"

To jest tak, że ja jestem dość bezpośrednią osoba, żeby nie powiedzieć nieskorą do kompromisów, tam gdzie nie widzę takiej potrzeby. A nie widzę prawie nigdy, gdy rzecz nie dotyczy osób mi bliskich emocjonalnie.
W związku z tym, zdarza się, że ktoś bierze zbyt osobiście pewne moje reakcje, słowa, zachowania, etc.
Wtedy żądają zazwyczaj mojego 'pokajania się' , co jak się pewnie domyślasz - nie następuje.
I wtedy zaczyna się sajgon i..gównoburza.

Ale mnie to nie dotyka, bo jak mówię - traktuję pobyt na Forum, jak i osoby, które nie są mi bliskie tak samo, niczym 'transakcje biznesową': tutaj nie ma miejsca na emocje, sympatie (choć te się owszem zdarzają, ale to bardziej daje wyraz poza Forum) i antypatie.
Choć pozornie może się wydawać, że się z kim kłócę czy na kogoś "krzyczę"

Ujmę to tak: Jestem tu, ale mnie tutaj nie ma.  (jeśli wiesz, co mam na myśli )

Napisałam z sarkazmem - będzie spokój dla niego, bo dostanie to co chciał... swoją WŁASNOŚĆ... a z własnością, wiadomo jak się postępuje...

....

Nie chodzi o to, że ktoś jest przytulaskiem czy osobą bardziej wylewną...
chodzi o przylepienie się... które nie pozwala złapać oddechu...
zwykłe prawo fizyki - zbyt duży nacisk powoduje odsunięcie

W takim "nadmiernym" układzie nie ma szans na budowanie związku... docieranie się, dopasowywanie...
które oznacza także ścieranie się za sobą... kompromisy... spory... bo to jest poznawanie się... poznawanie swoich potrzeb...
A już najmniejszych szans na to, że może coś nie wyjść... taka osoba zakłada z góry, że będziemy już zawsze razem, i na zawsze, po wsze czasy i po grób... i najlepiej zacznijmy od razu, od dziś i od teraz!
to przytłacza...
mnie w każdym razie przytłoczyło

Jestem kobietą i potrzebuję męskiej energii... (nie tylko seksu )... dotyku, zaangażowania, rozmów... spędzania ze sobą (nawet mnóstwa) czasu...
ale jednocześnie chcę być wolna... nie mogę do nikogo "należeć"..., być "czyjaś"... i nigdy się tak nie poświęcę... nawet dla "tak wielkiej" miłości...

Logika kobiet, dwa tematy praktycznie obok siebie na głównej "problem z okazywaniem uczuć" "za dużo jego miłości" Prawda jest taka, że nigdy nie dogodzisz. Czekamy na "jest za idealnie, co ze mną nie tak?" haha

Sagi, nie chodzi o dramat
Niestety, tak już z nami jest, że potrzebujemy ciągłych wyzwań. Tak jesteśmy skonstruowani.
Wyzwania, przeszkody w związkach - to trochę tak jak wiatr dla ognia ---> za duży, gasi... ale taki "odpowiedni, w sam raz" - rozpala, wznieca żar
No co Ci poradzę (Sagi i Brzydki), że tak mamy

Mechanizm psychologiczny (poczytałam na ten temat, hehehe... bo i mnie dotyczy) jest taki, że np. -->>stałe wyświadczanie sobie dobra, sprawianie przyjemności, dawanie nagród - powoduje, że zaczynamy odczuwać spadek ich wartości.
To samo z wyznaniami... zbyt często powtarzane, dostępne na wyciągnięcie ręki, a nawet wcześniej, zanim jeszcze poczuję potrzebę ich usłyszenia - po pewnym czasie będzie skutkowało tym, że wyznania te przestaną dla nas tyle znaczyć, co kiedyś... a jeszcze dalej, w konsekwencji, mogą drażnić...

Jeśli partner Autorki będzie jej codziennie kupował kwiaty, codziennie robił jej masaż stóp, codziennie, wielokrotnie wyznawał jej wielką miłość, każdego dnia mówił jej jaka jest piękna i cudowna -->> to za pół roku jedyną jej reakcją na te, wielkie przecież i znaczące, wyznania - będzie jej ziewnięcie
Zwyczajnie - te rzeczy stracą już swoją moc.
Przestaną być wyjątkowe.

Wg mnie to jest tak - że na początku trzeba się "zdobywać"... to jest ta adrenalina... i niepewność... i ciągła walka, żeby wyszło...
Potem przychodzi czas na spokojne, normalne życie, w którym tego typu "wyznań" nie ma już tak często - a jak są, jak już przyjdzie "ta chwila" - romantyczna kolacja, wspólny wieczór, wyjazd we dwoje - to te chwile są właśnie cenne z tego powodu, że jeszcze się nam nie znudziły, że jeszcze tak wiele dla nas znaczą. Bo nie są właśnie rutyną i codziennością!

edit: dla mnie przez pierwsze dwa miesiące codzienny poranny sms z tekstem "dzień dobry Kochanie" był super przyjemnością i niesamowitym początkiem dnia...
Ale po dwóch miesiącach - po pierwsze, już wiedziałam co tam będzie, nie musiałam nawet odbierać... po drugie - nie chciałam być niegrzeczna i odpisywałam od razu, chociaż przecież tak naprawdę to musiałam robić śniadanie dzieciakom, odwieźć je do szkoły, wyszykować się do pracy... przestało to dla mnie być czymś fajnym (bo spowszechniało), za to zaczęło być czymś męczącym, przepraszam - zawracaniem dupy z rana...
Nie wyobrażam sobie pisania takich sms-ów przez rok... chyba bym zaczęła wysyłać odpowiedzi z automatu - wcześniej napisałabym sobie w telefonie ze 3 wersje... potem losowo klikała w jedną i wysyłała...

Wybacz Sagi ale mysle ze nie bardzo masz kompetencje by wypowiadac sie o zwiazkach z jakims tam juz stazem sam bedac w pierwszym" powaznym", trwajacym z tego co wnioskuje pare mscy max
Tu nie chodzi o to ze Autorka odkryla ze nie lubi przytulania i calowania tylko o to ze kazdy zwiazek ktory trwa ciut dluzej niz faze " motylkow w brzuchu " ewoluuje a przynajmniej powinien ewoluowac  a tymczasem partner Autorki zatrzymal sie na etapie "mysi pysi". Oczywiscie czulosc i bliskosc powinna byc i jest wazna zawsze gdy w gre wchodzi prawdziwe uczucie ale come on sam chyba nie wierzysz w to ze zwiazek bedzie na wieki polegal na tym by spijac sobie z dziubkow i zapewniac o dozgonnej milosci w 100 smsach dziennie. Poczekaj przezyj i wtedy wydawaj opinie. Narazie to sa rady "teoretyka" tak naprawde

Ja bym tak zaraz nie skreślała nikogo, tylko dlatego, że ma jakiś mały szkopuł.

A co będzie, jak Twoja dziewczyna, później żona, urodzi dziecko? Zostaną jej kilogramy, rozstępy, będzie zmęczona i niewyspana?

feniks, Zgadzam się, że nie można poddawać się i "w długą" przy każdej różnicy oczekiwań, jednak żeby się chciało tłumaczyć to musi być chociaż malutka iskierka entuzjazmu by nie zmuszać się do tego.

Ja od początku nie czułam żadnej fascynacji w moim przypadku, dlatego, że on mi się podał na tacy "bierz i rób ze mną co chcesz, a ja będę zadowolony..tylko rób".
Czyli niby w teorii super, bo mogę faceta rzeźbić pod siebie jak plastelinę, ale ja chciałam żeby on też mnie czymś od czasu do czasu zaskoczył. Nie wiem czy u autorki do tego stopnia jest ta potrzeba czułości u gościa, ale u mnie to się przenosiło również na seks i brakowało mi trochę mocniejszych wrażeń, przyznaję. Tzn. namiętności i zdecydowania po prostu.

Autorko, innymi słowy: Czujesz, że masz jeszcze ciągle mężczyznę u boku, pomimo tego jego lekkiego rozmemłania powiedzmy ?
Czy ochota na seks Ci powoli odchodzi albo w ogóle jej nie ma? (podejrzewam, że to poszło w tym kierunku albo idzie galopem, a narastało przez cały ten czas)
Tu jest źródło tego zimnego rozsądku zamiast jakichś emocji i odrobiny ognia.

Jak seks do bani to nie ma sensu tego na siłę sklejać, bo nie udźwigniecie tego.

Nie no, jasne. Rozmowa na pewno powinna się odbyć, tak żeby chłopina wiedział w razie czego co w kolejnym związku poprawić.

A serio, to jeśli to jego pierwszy związek to stety niestety - na niej spoczywa większa część 'pracy' by pewne rzeczy jakoś poszły i gościa nakierować, tylko pytanie czy ma entuzjazm, czy jej się chce. Bo mam wątpliwości jak czytam, że gość ją wnerwia, więc odrazu pomyślałam jak seks z takim nastawieniem musi wyglądać ale może się mylę.

Inna sprawa, że czasem taka 'nieopierzona' osoba nie da sobie nic przetłumaczyć, bo z  brakiem doświadczenia związany jest zazwyczaj kompletny brak kontroli nad emocjami, a wiadomo jak reaguje na sugestie większej przestrzeni i 'wyluzowania z czułościami' człowiek mocno emocjonalnie zaangażowany.. Czasami tylko radykalne zmiany potrafią skłonić do zmiany myślenia takiego.

To już autorka musi ocenić, ale zdaje się czegoś zapomniała, bo długo jej nie ma

Feniks, ale tu autorka pisze o odsuwaniu się po dwóch miesiącach, i ciągnięciu tego do półtora roku, poprzez niechęć aż do agresji. Porażka. Sagi pisze o rezygnacji na początku związku,  i to jest najrozsadniejsza chwila. Zakładam, że ślub i dziecko byłyby juz jednak trochę później i po pełnej akceptacji na początku.
A co do "zmęczona,  zrzędzaca i czasem nieznośna, z brakiem chęci  do igraszek i wesołości"...ja wiem, że drażni to kobiety, ale dopóki z takim zachowaniem idzie w parze czułość i bliskość, żaden normalny facet nie "porzuci bez mrugniecia okiem". Jednak gdy jest olewany, odsuwany, zaniedbywany emocjonalnie, i dodatkowo jeszcze fizycznie,  kurde, to też człowiek,  nie jest fair oczekiwać, że zniesie wszelkie ciosy w imię macierzyństwa. Obie strony powinny się starać,  by się nie ranić i żeby miłość nie wygasła.

Eh! Autorko, skąd ja to znam. Partner wyniósł Cię na piedestał. Uzależnił swoje szczęście od Ciebie. Swojego świata (jeśli w ogóle miał swój świat, jakieś hobby itd.) już nie ma. Jeśli wcześniej nie miał żadnych doświadczeń z kobietami, to się nie zmieni.

Moim zdaniem nie pomogą też rozmowy, które miałyby zmienić jego postępowanie. Partner Cię przytłacza sobą, swoimi uczuciami, a Ty najzwyczajniej się dusisz. Marzysz, by wyszło z niego choć trochę samca, by walnął ręką w stół i zaczął krzyczeć. Jeśli nie chcesz "cierpieć", to po prostu mu to powiedz albo zakończ związek. Nie licz na to, że on ma "domyśl się", bo się nie domyśli. To byłaby dla niego lekcja życia, wierz mi. Jeśli jest silny, to pozbierałby się i dopiero wtedy zacząłby się rozwijać.

Moja rada: Wyjaśnij mu wszystko szczerze, co jest nie tak. Jeśli to nic nie zmieni, to po prostu to zakończ, bo będzie gorzej.

Ja już o tym pisałem, że tak właśnie jesteśmy wychowywani, że z dziewczynkami trzeba postępować tak i tak, ale to tak nie działa. Potem tylko obie strony cierpią i są narzekania, że: "Gdzie ci mężczyźni, prawdziwi tacy...".

Serio?
A to nie doczytałam (?)
Myślałam, że później trochę zaczęło się sypać , bo autorka wspominała o cudownym seksie.. a to zawsze coś, nie oszukujmy się

True.

True true.

Ale gdzie tu o macierzyństwie kto pisał? Czy ja już faktycznie słabiej kontaktuje po 'zranieniach' odniesionych w zwycięskich walkach z niektórymi panami z Forum?

Kolejny byk..kolezanko
A co do wypowiedzi gagatki... Po dwóch mscach padło wyznanie miłości a duszenie się chyba z czasem nie od tego momentu. Ale każdy może rozumieć to po swojemu. Autorka niestety jest chyba poza sieciunia by to uscislic

Elle, fakt, mój błąd, poprawiam, nie odsuwac,  tylko dusić.
A macierzyństwo to taki offtop a'propos Sagiego
EDIT: "kiedy powiedzieć <kocham>"...po dwóch miesiącach to chyba już można wspomnieć, większy myk chyba w częstotliwości: nie za często,  najlepiej po równo z partnerką/-em.

Czesc patrząc na historię twojego związku z facetem mozna stwierdzić ze chłopak zrobił z Ciebie centrum swojego życia.Zeby mieć dobre relacje, związki ,trzeba tez samemu się rozwijać ,mieć swoje pasje ,znajomych,jezeli ty jesteś oparciem dla niego i on w 100 procentach jest od Ciebie uzalezniony  to nie jest to dobra sytuacja.Ty stajesz się dla niego  jedynym warunkiem jego szcześcia ,to po jakimś czasie jest nie do zniesienia.Jezeli chodzi o wyzwanie i tajemniczość w stosunku do kobiet ,to jest to jeden z większych afrodyzjaków zeby rozkochać w sobie kobiete,pisze to facet który był w związku 10 miesięcych ,teraz na etapie rozwoju osobistego i poszerzania swoich relacji .Myśle ze twój facet za szybko powiedział Ci ze Cię kocha , zbyt duzo spędzaliście ze sobą czasu i był zbyt dostępny ,myśłe zeby rozwinąć romantyczne zainteresowanie potrzeba budować relacje pomału ,nawet spotkania raz na tydzień w początkowych fazach znajomości.Jezeli chodzi o twój związek to myśle ze najważniejszą rzeczą jest rozmowa z chłopakiem ,moze zaproponuj mu zeby wyszedł na siłownie ,spotkał się z znajomymi , zeby stworzył sobie zycie w którym on ma chwile dla siebie i daje Ci odpocząć i pomyśleć.

Byłem w związku półtora roku, i mi nie przeszło zakochanie ani trochę.
Przeczytałem jeszcze raz wypowiedzi autorki, i zastanawiam się czy głównym problemem nie jest to, że jej facet nie ma znajomych? Tzn ma za dużo wolnego czasu, którego nie ma z kim/jak spędzić?

Miałam dokładnie to samo. Wprawdzie byliśmy dzieciakami, gdy zaczęliśmy się spotykać, ale faza motylków trwała dobre 4 lata i pierwsze sprzeczki pojawiły się dopiero po tak długim czasie, a to, paradoksalnie, wzmocniło podstawy naszego związku, przez co potrafimy wyważyć "dni słodkości" z "dniami nerwów i ciskania gromów".

Rozumiem jednak, że typowe "zagłaskiwanie się" może zacząć irytować. Problem autorki i jej partnera polega na tym, że on daje więcej, niż wymaga, a w związku powinna zostać zachowana równowaga, ażeby obie strony były usatysfakcjonowane.
Wszystko jest kwestią dopasowania, a w tym związku ewidentnie widać, że dziewczę potrzebuje więcej wolnego czasu i przestrzeni tylko dla siebie po to, by ZATĘSKNIĆ za swoim facetem, on z kolei z chęcią podporządkowuje swój wolny czas pod dyktando czasu dziewczyny (czyli za wszelką cenę chce spędzać z nią czas).

Moja rada - powiedz mu wprost, że potrzebujesz trochę więcej wolnej przestrzeni tylko dla siebie. Zapowiedz, że następnym razem spotkacie się za np. 5 dni i pojedziecie tam i tam (albo zrobicie to i to) - chodzi o to, byś odpoczęła, zatęskniła, ale i pokazała mu, że potrafisz przejąć inicjatywę i też spróbować dać coś od siebie. To bardzo ważne, bo właśnie te gesty mogą uświadomić Ci, czy robiąc coś dla tego związku cieszysz się i sprawia Ci to radość, czy może będzie to męczarnia i poczucie cholernego obowiązku.
Jeśli to drugie - zerwij z nim czym prędzej, bo to oznaka, że już jest "po jabłkach".