Mój mąż wyjechał 6 lat temu. Wiadomo po co ..po dobrobyt. Gdy wyjeżdżał mieliśmy długi i widmo bezdomności.
Nie mam nikogo na kogo mogłabym liczyć. Z resztą jedyną osobą którą kochałam i mogłam bezgranicznie ufać była mama.
Boję się czy przetrwamy tą rozłąkę. Ja siedzę w domu zajmuję się córką i prowadzę budowę wymarzonego domu.
Ale coś się we mnie wypaliło. Zamiast się cieszyć że nasze marzenia się spełniają ja tracę radość z życia.
Pierwszy kubeł zimnej wody poczułam jak mąż mi oznajmił że zamierza pracować za granicą do emerytury.
Pomyślałam w pierwszej chwili że tak tylko sobie powiedział żeby zrobić wrażenie na teściach.
To biedni ludzie i im się wydaje że tylko pieniądze dają szczęście.
Poniekąd to prawda, ale pieniądze cieszą tych najbardziej, którzy ich nie mają.
Ludzie kłócą się jak brak na podstawowe potrzeby - wiem bo kiedyś moim dobytkiem było 2 zł w portfelu i dylemat czy kupić bilet na autobus czy chleb.
Teraz moje problemy są inne. Zapytałam męża ile zamierza jeszcze tam pracować wstępnie zakładaliśmy, że ma zarobić na dom.
Więc powinnam mu dać jeszcze troszkę czasu.
W międzyczasie zmarli nasi ojcowie i dostaliśmy po nich spadek w postaci kredytów o których nie wiedzieliśmy.
Więc pula się uszczupla ze wzgl na wydatki na prawników , sprawy w sądzie i jakbyśmy ew. przegrali uszczupli się jeszcze bardziej.
Próbowałam przed śmiercią teścia wymóc na moim męźu powrót, ale po śmierci teścia tylko powiedział - i jak ty sobie wyobrażasz to spłacić za polskie zarobki?
Rozumiem go i nie mogę krytykować.Całe życie byliśmy biedni jak myszy kościelne na żadną rodzinę nie mogliśmy liczyć - nawet na jakąś mądrą radę.
Męża wyśmiewali w szkole koledzy że jego rodzice nie potrafią domu dokończyć, że w ziemiance mieszka.
I wiem że on tą krzywdę w sobie nosi.
A ja w tym wszystkim się gubię . Czuję że mąż się zmienił to w końcu 6 lat, stał się pewny siebie czuje swoją wartość .
A ja wręcz przeciwnie zaniedbałam się, przytyłam za dużo i czuję się do bani. Już nawet nie wychodzę też ze wzgl na pewne dolegliwości.
Nie zależy mi na znajomych wszystkich od siebie odsuwam.
Miałam dobre? zaprzyjaźnione małżeństwo, ale niestety koleżanka i mój mąż tak zaczęli być pochłonięci sobą że ja i jej mąż czuliśmy się jak piąte koło u wozu.
Kategorycznie zerwałam znajomość i teraz wszyscy robią ze mnie głupią - że niby nic się nie stało, że to były niby żarty.
A ja nie mam poczucia humoru.
Straciłam zaufanie do koleżanki -ona miała taką głupią schizę, że zawsze gdy się pojawił jakikolwiek facet to sie do niego mizdrzyła.
I szczerze mi to nie przeszkadzało ...póki nie zaczęło dotyczyć mojego męża.
A mój mąż w takich sytuacjach zachowuje się jak ...dupa.
Wiem bo kiedyś na wakacjach pewna turystka zaczęła go kopać pod stołem i serwować teksty typu - Ja chcęęęęę (niby drinka)
Nie zrażała jej nawet obecność mnie i jej męża i naszych znajomych przy stoliku.
Mąż był zakłopotany ale..nie potrafił zareagować. Za to ja zareagowałam zabrałam się z towarzystwa i męża też i poszliśmy do pokoju.
I tak samo było z moją koleżanką.No może nie tak samo...
Przyjechali do nas na sylwestra.
Koleżanka bluzka typu - mam mały biust ale jak go podniose to całe miasto go zobaczy
Ależ jestem złośliwa choć to dość dziwny ubiór zważywszy na fakt że byliśmy tylko my i oni.
Ale może się czepiam to w końcu był sylwester.
No i się stało to, że cały wieczór oglądałam plecy męża, bo tyłem do mnie, a przodem do koleżanki.
ech zrobiłam z siebie idiotkę przebierając się co rusz w coś innego i tak nie zwracał na mnie uwagi.
Jak poprosił do tańca to po kilku dosłownie sekundach klasnął w ręce i zrobił odbijany.
Nie cierpię tańczyć z mężem koleżanki bo on w ogóle nie umie tańczyć.
To się zaczęli -koleżanka i mąż z nas wyśmiewać - że co tak tańczymy jak kukły że blizej itd
Prowokatorką całego upokarzania nas była koleżanka, a mąż uznał to za dobrą zabawę.
Może jestem za grzeczna może trzeba było wyjść i trzasnąć drzwiami i nie dać się obrażać.
Ale się bałam że zrobią ze mnie idotkę .
W każdym razie zarówno jej mąż jak i ja nie mieliśmy dobrego nastroju tego dnia.
Później znów się podobna ich adoracja przytrafiła , gdzie jej mąż nie wytrzymał i się popłakał i poszedł do domu.
Jak próbowałam go zatrzymać to wypłakał tylko - Znów nam to robią...
A później znalazłam w tel męża sms-a gdzie się umawiali na tenisa -z nami, choć wpierw uzgadniali ze sobą.
Wkurzyłam się i powiedziałam mężowi ze jesli chce gdzieś jechać to w pierwszej kolejności powinien zapytać mnie czy mam na to ochotę.
Mąż stwierdził że chciał pożyczyć od nich rakiety do gry i jakoś tak wyszło.
Natomiast jej odpowiedziedź na sms-a znów zawierała teksty na jej męża i mnie typu "te nasze gbury"
Powiedziałam meżowi, że jeśli jej mąż się godzi na jego upadlanie to jego sprawa, ale ja sobie takiego traktowania nie życzę.
Potem pojechaliśmy po stroje na zabawę i oczywiście wmontowali nam sie do auta, żeby nie jeżdzić dwoma samochodami.
Po drodze do wypożyczalni się z mężem pokłóciłam o jakieś bzdety drogę czy mapę już nie pamiętam
No i jak dojechaliśmy do wypożyczalni to koleżanka tak się wczuła w rolę pomocnicy że nie pytając mnie o zdanie wybrała mojemu mężowi strój.
Jej mąż szukał sobie sam stroju- ot zatroszczyła się o biednego kolegę.
A na zabawie no cóż od początku sztywno a później oczywiście po alkoholu w mojej obecnosci i jej męża ..mój mąż klęczał przed nią mimo że stałam kilka kroków obok by mu koleżanka chustkę na głowie poprawiła. Było to dla mnie przykre że nie przyszedł do mnie.
Po zabawie powiedziałam mężowi, że mam tego dość i że rezygnuje z tej znajomości i mam do niego żal, że nie potrafi zareagować jak mąż a reaguje jak szczeniak co mu ktoś kiełbasę rzuci.
Znajomi nie wiedzieli dlaczego się od nich odsunęłam. Zaczęli mnie atakować tel itp ale ja byłam nieugięta nie chciałam z nimi rozmawiać.
Mój mąż mi wpierał zarówno po sylwestrze jak i zabawie- że przesadzam.
A teraz nawet jej mąż zarzuca mi brak szczerości - bo nie chciałam z nią rozmawiać.
Zajechała mi drogę autem dość gwałtownie aż się idąc chodnikiem przeraziłam bo myślałam że mi po nogach przejedzie.
Powiedziałam mężowi że ona jest chyba niezrównoważona i że mnie wystraszyła a mąż z głupim uśmiechem i lekceważeniem powiedział że mogłam zadzwonić na policję.
Wściekła się bo przez otwarte okno mi powiedziała- może porozmawiamy? a ja jej odparłam równie słodkim głosikiem -nie i bez słowa ominęłam samochód i odeszłam.
Prychała jak kot.. to słyszałam .
Usunęłam ją ze skypa - bo mi wciąż jakieś głupie opisy wpisywała na temat szczerości.
A jak ona mnie usunęła z NK to odetchnęłam że się skończyło wreszcie.
Niestety teraz się przerzuciła na konto jej męża -mam go w znajomych i codziennie jakieś głupie opisy wpisuje że jestem taka i owaka że życia realnego nie mam.
Mąż mi zarzuca że za dużo siedzę przy komp.
I pewnie jej coś tam musiał powiedzieć.
Internet jest jedyną moją rozrywką i faktycznie codziennie siedzę, ale wolę to niż kokietować innych facetów.
Czuję się rozczarowana ludżmi z którymi sie spotykałam może jestem tchórzem i w obawie przed wyśmianiem nie powiedziałam koleżance co mnie boli w jej zachowaniu.
Z resztą nie tylko z tego powodu z nią nie porozmawiałam - mam wrazenie że ona się dowartościowuje jak jest lepsza od innej kobiety.
I nie chciałam dawać jej satysfakcji.
A mężowi zaś powiedziałam że jak mu się ona tak podoba to proszę bardzo ..wydrukowałam pozew o rozwód i mu rzuciłam że jak chce to niech sobie złoży wniosek ja mu drogi do szczęścia blokować nie będe.
Póżniej pojawiła się również propozycja męża by zatrudnić przy budowie jej męża.
Zrobiłam straszną awanturę i powiedziałam mężowi, że jeśli go zatrudni to sobie może ich tam nawet zameldować,
bo ja już tam nie pójdę i niech koleżanka prowadzi budowę, bo moja noga tam nie postanie.
Wystraszyłam się że ona mi tam bedzie przyjedżać np pod pretekstem przywiezienia mężowi kanapek.
Jesteśmy ze sobą 16 lat a ja przestaje panować nad wszystkim.
Czy to ja mam jakieś fobie? Czy coś sie tak psuje?
Nie mam już takiego zaufania do męża, a jak słyszę o koleżance to normalnie mnie telepie.
Nie wiem co by się stało gdyby zostali sami i nie chcę wiedzieć.
Tyle piszecie o intuicji - myśle że zachowali by się jak psy na trawniku
Co ja tu robię???
Przy tych psach? Co ja jestem od tego by ich pilnować dorosłych osób? to chore jest
Czuję sie rozgoryczona zawiedziona nie chce mi się dbać o siebie, palę dużo za dużo , a przyjazdy męża już mnie nie cieszą
Jedyne z czego się cieszyłam to świadectwo córki po za tym nie cieszy mnie już nic . Nawet mi sie sprzątać nie chce.
Co zrobiłam źle że straciłam radość? gdzie tkwi błąd? Może powinnam iść do pracy by wyrwać się z domu?
Kiedyś mąż był dumny że wolę kupić wiertarkę niż perfumy a teraz ma do mnie pretensje, że nie jestem kobietą. Ze nie lubię kupować ciuchów.
Ech mam totalny haos w głowie.
Nie wiem czy oni utrzymują ze sobą kontakt.
ktoś przy jakimś wątku wpisał ze zakompleksione kobiety trzymią męża na smyczy ...to co mam zrobić? nie zwacać uwagi... udawać że nie boli jak boli?
Trzymie go na smyczy bo się boję że utracę połowę swojego życia.Choć nie wiem czy to w czymkolwiek pomoże .
Wiem tylko to że nie chcę widzieć już na oczy koleżanki która tak postępuje . Bo mi się w głowie nie mieści by się podpinać do męża koleżanki.
Po co ona to robi? Po co kokietuje każdego faceta? Po to by poczuć się że mogłaby z łatwością zająć moje miejsce? Że byłaby lepsza?
I co mam myśleć o moim mężu też się dowartościowuje??
Jestem taka zagubiona nie wiem nawet co mam myśleć.
Starałam się opisać sytuację nie przesadzając , opisując tylko własne odczucia.