wiecznie sama

Wszystkiego najlepszego!:D Głowa do góry, nie daj sobą pomiatać. Na pytanie czy ratować ten związek i czy warto jest tylko jedna odpowiedź - jeżeli kochasz to tak. Porozmawiaj z mężem, wyłóż kawę na ławę. Nie dopuść do emocjonalnego oddalenia, bo wtedy będzie już za późno. A tak wogóle rozmawiałaś z mężem na temat tego, jak Ty się czujesz w Waszym związku?

Nie jesteś jedyną osobą samotną w związku. Poczytaj to forum - dowiesz się że jest wiele kobiet w takiej sytuacji, jak również i mężczyzn ...

Jak z tym walczyć? można tylko rozmawiać ze swoimi połówkami, samemu bardziej zacząć się starać o związek, który się sypie. Ja wiem, że nasi partnerzy często są ślepi i nawet nie zdają sobie sprawy/ nie chcą widzieć, że coś ważnego umiera śmiercią naturalną... uświadom mu co czujesz, zanim będzie za późno.

mam 29 lat czuję się jak staruszka której nic dobrego w życiu nie spotka ,wszelkie próby rozmowy z mężem kończą się fiaskiem jeżeli chodzi o wyjścia do ludzi to na takiej wiosce jak ja mieszkam to niezbyt możliwe.jedyną nadzieją dla mnie to iść do pracy ale dopiero gdy synek pójdzie do przedszkola,coraz bardziej utwierdzam się że powinnam odejść od mężą jego nie obchodzi co czuję,jest człowiekiem apodyktycznym mam wrażenie że nikogo nie lubi oprócz samego siebie.prawdę mówiąc to sama nie wiem czy go jeszcze kocham coraz więcej złych chwil i emocji między nami.niewiem dlaczego wcześniej nie dostrzegałam wielu rzeczy ,może miłość naprawde jest ślepa ?oczy zaczeły mi się otwierać gdy mnie uderzył to był 1 rz ale od tego czasu nic nie jest takie samo.

na razie nie uderzył 2 raz choć grozi.czuję się taka zaszczuta nic nie warta nie wiem czy go kocham ale potrafi mnie zranić,oderwanie choć na kilka godzin to dla mnie wybawienie.dziś uświadomiłam sobie że nie lubię gdy jest w domu,radzicie szczerą rozmowę kolejny raz próbowałam ale nic z tego nie wyszło.zasłania się pracą że dla nas tak haruje ale pieniędzy z tego nie ma ,nawet nie wiem ile zarabia na dom daje niewiele nawet nie połowę pensji.mam oszczędzać tylko jak utrzymać 4 osoby za 1000zł?

lilek83577 - miałem podobną sytuację w domu. Tylko to ja byłem tym który zaiwaniał w pracy od rana do wieczora i wymagał od żony. Psuło się w naszym małżeństwie a ja tego nie widziałem. Byłem po prostu tak pochłonięty pracą że nie zwracałem na dom uwagi. Opamiętanie przyszło mam nadzieję że w sam raz (myślę że znowu w życiu mi się upiekło). Obarczałem żonę obowiązkami a sam "UCIEKAŁEM" do pracy. I myślę że on też UCIEKA do pracy. Widocznie tam ma wszystko pod nos podane, poukładane, pracuje schematami i nie musi rozwiązywać problemów dnia powszedniego. Tak mu wygodniej.
Jeśli chodzi o kasę to, otwarcie powiedz że chcesz zobaczyć jego pasek z wypłaty. Postaw argument że jesteście rodziną i wszystkim się dzielicie. On chce wiedzieć co ty robisz jak jest w pracy, na co wydajesz, to ty chcesz wiedzieć ile on zarabia żeby podzielić sensownie dochody na potrzebne wydatki. W rodzinie jest zaufanie i uczciwość. Pamiętaj, zawsze mów pewnym głosem ale miłym, nie spuszczaj wzroku jak patrzy na ciebie. Nie unoś się tylko spokojnie tak żeby nie czuł że go atakujesz bo skutek będzie odwrotny. Z drugiej strony nie przymilaj się za bardzo. Przyłbica otwarta, głowa do góry i dalej do przodu. Musi poczuć (tu z facetami jest problem) że jesteście na równi praw w rodzinie, choć może lepiej to wyartykułować. Nie napisałaś czy pracujesz ale wnioskuję że siedzisz z dziećmi w domu. Możesz mu wspomnieć że jeżeli nie uzna cię za równoprawną w rodzinie to idziesz szukać pracy i tak jak on będziesz pracować od rana do wieczora. Bo to co ci daje nie wystarcza na dzieci a ty nie pozwolisz dzieci krzywdzić. Nawet za marne grosze, ("ale ważne żeby się wyrwać z domu" - tego mu nie mów). A dzieci przed pracą odstawisz mu do firmy i niech się martwi co z nimi zrobić. Presja otoczenia "może" go zmieni i zrozumie jaki ma skarb w domu. Ja zrozumiałem dużo za późno, ale mam nadzieję że jeszcze nie tak późno, żeby wszystkiego nie naprawić.