Wiecznie spóźniajacy się facet.

On pozwala sobie na tyle, na ile Ty mu pozwalasz.
Nie jesteś dla niego na tyle ważna, żeby uszanował Ciebie i Twój czas. Wydaje się, że jesteś też na kolejnym miejscu w "rankingu ważności" 1. kolega 2. koleżanka 3. Ty?
Przećwicz go trochę, zamiast wydzwaniać do niego i dopytywać się, czy już idzie, a następnie czekać w nieskończoność, po prostu wyjdź z domu i nie czekaj na niego.
Gdy zacznie wydzwaniać, wtedy, gdy w końcu do Ciebie zawita i pocałuje klamkę, poinformuj go sms-em, że już sobie zorganizowałaś czas.
Zrób tak kilka razy, no chyba, że boisz się, że jak się postawisz, to on Cię zostawi.

Czyżbyś spotykała się z moim byłym?
Wiesz jak ja zrobiłam? On miał do mnie 50km. ZAWSZE był spóźniony minimum 40 minut, nie pamiętam czy zawsze przepraszał. W każdym razie miał to gdzieś i robił to z premedytacją, tak jak Twój facet. Umówiłam się z nim blisko mojego domu, ale nie bezpośrednio u mnie. Poczekałam na niego do umówionej godziny+ 10 minut, a potem poszłam do domu. Gdy później do mnie zadzwonił z pytaniem gdzie jestem i dlaczego na niego nie poczekałam tę godzinę, zwyczajnie powiedziałam, że chyba nie myślał, że będę czas marnować, gdy on nie raczy przyjechać na czas. Żałuję, że wgl ruszałam wtedy tyłek z domu.
Powinnaś zrobić podobnie, ale umówić się z nim tak, żeby musiał ruszyć się gdzieś dalej, wysilić się trochę. Ty oczywiście zostajesz u siebie/ robisz sobie tam co chcesz (spotkanie z koleżanką?), a jego masz w 4 literach. Jak wreszcie zadzwoni z pytaniem gdzie jesteś powiedz mu, że teraz wie jak Ty się czułaś za każdym razem gdy Cię wystawiał i po prostu pożegnaj go środkowym palcem. Szkoda na niego czasu. On się dla Ciebie nie stara. Jesteś na ostatnim miejscu.

Nienawidzę ludzi spóźniających się. Nie ma znaczenia czy to osoba z rodziny, współpracownik itd. Ale słuchajcie tego. Miała przyjść dziewczyna do pracy. 7:30 jestem normalnie w pracy, a jej nie ma. 7:45 nie ma. 8:00 nie ma. 8:30 pojawiła się! Godzina spóźnienia. Na moje pytanie dlaczego przyszła godzinę później zrobiła zdziwioną minę, że się czepiam "bo przecież tak ładnie słońce świeci, że zrobiła sobie dłuższy spacer!". Masakra:D Spóźnianie się to brak szacunku do osoby z którą się umawiasz.

To był dzień pierwszy i ostatni;)

Mnie strasznie wkurza spoznianie się - jest po prostu oznaką braku szacunku. Mielismy takich znajomych, którzy kompletnie nie trzymali się umówionej godziny - zjawiali się spóźnieni notorycznie, i traktowali to jak cos normalnego - ktoregos razu, 3 min po czasie, stwierdziliśmy, - jedziemy sami (wybieraliśmy się na wspólny wyjazd) i kropka. Od tej pory jakos przychodzą na czas - czyli - dalo się.

Natomaist - jeśli chodzi o damsko-meskie kontakty to czasem jest element przeciągania liny - niektórzy się w tym lubuja, - miałam koleżankę, która na randkę po prostu MUSIALA się spoznic, inaczej by się wydawalo(wg niej), ze jej za mocno zależy ...

Ja też sądzę, że on pozwala sobie na tyle, na ile Ty mu pozwolisz. Moja przyjaciółka zawsze się spóźnia, bo taka już jest. Nie wiem dlaczego to robi i nie wiem czy ona to w ogóle wie. Na początku to znosiłam, a potem po 10 minutach spóźnienia szłam do domu. Byłam w tym bardzo konsekwentna, więc jeśli chciała utrzymywać tę znajomość, to musiała się dostosować. No i dostosowała się, choć we wszelkie inne miejsca nadal się spóźnia. Mój przyszły teść też się spóźnia. A moja przyjaciółka i on są bardzo fajnymi ludźmi i naprawdę można na nich liczyć w każdej sytuacji. Dlatego nie definiowałabym danej osoby tylko przez pryzmat spóźniania się. Nie wiem dlaczego oni to robią, ale nie wierzę, że to zawsze manifestowanie braku szacunku (choć z naszej strony to faktycznie tak wygląda). Może to już takie głęboko zakorzenione przyzwyczajenia z którymi nie chce im się walczyć. Nie zrywałabym z chłopakiem od razu, tylko najpierw wypróbowałabym taką metodę. Chociaż muszę przyznać, że facet nie rokuje dobrze.

Ja nienawidzę się spóźniać i zawsze staram się być o czasie co przeważnie sie udaje.
Ty uważasz że samo spóźnienie to brak szacunku i to twoje zdanie. Ja natomiast uważam że spóźnić zawsze się można. Często nie mamy wpływu na to co się stanie po drodze - autobus nie przyjedzie, popsuje się. Korek bo wypadek i droga przyblokowana albo jakiś nygus trzyma ponad standard zamknięty przejazd kolejowy .
Inną kwestią  natomiast jest  to jak się z tego usprawiedliwimy osobie z którą byliśmy umówieni. W twoim przypadku jak i autorki to usprawiedliwienie to jakaś masakra i autentyczny brak szacunku nie dlatego że się ktoś spóźnił albo nie przyszedł ale ważny jest powód dlaczego tak wyszło.

W obu przypadkach chyba tylko jedna możliwość jest dostępna - >wyebać na zbity pysk i niech idą dalej sami swoją drogą

Również nie akceptuję spóźniania się. Sam zawsze jestem przed czasem.
Na szczęście nie mam w swoim gronie takich ludzi więc i problemu nie mam. W pracy jednak jest taka jedna laska, co wiecznie przychodzi spóźniona, wiecznie! Jakbym był jej szefem to już dawno by tam nie pracowała.
A co do chłopaka autorki to jakaś kpina, niezbyt rozumiem jak można przedkładać jedną osobę nad drugą - bez znaczenia kto by to był. Zdarzało mi się czasem, że taki jeden kumpel odwoływał spotkanie, bo nagle jacyś znajomi powiedzieli, że wpadną, a on nie potrafił im odmówić. Dla mnie to oczywiste, że jak się ktoś z kimś umówi to jest to świętość.

hardlove nie powinnaś robić priorytetu z kogoś kto ma Ciebie tylko za jedną z opcji..Podziwiam Twoją cierpliwość. W życiu nie czekałabym na kogoś dłużej niż 30 minut (chyba, że powód spóźnienia byłby naprawdę istotny...a nie spotkanie z kolegą czy papieros z koleżanką). Sama sobie odpowiedz, jak czujesz się na randce z nim po takim masakrycznie długim czekaniu. Ja niezbyt miałabym ochotę na miłe spotkanie po godzinnym lub dłuższym czekaniu.

To nie jest tak, że umawiamy się na mieście i ja na niego tyle czekam, tak to zwykle on jest przed czasem. Ale kiedy ma do mnie przyjść to wtedy się spóźnia tyle czasu