Chcę umrzeć

Terapii jako takiej nie miałam. Trafiłam do wspaniałego specjalisty. Przepisała mi Setaloft, doraźnie Afobam i na kłopoty ze snem Estazolam. Po dwóch tygodniach byłam w stanie normalnie funkcjonować, tzn: jeść, myć się, dbać o dziecko. W styczniu stwierdziłam, że wszystko jest ok, uśmiecham się, żyję, odstawiłam leki. Wystarczył miesiąc, i znowu się stoczyłam: samookaleczenie się i próba samobójcza. Mój obecny partner (który i tak długo ze mną nie wytrzyma) "zasugerował", że potrzebuję pomocy. Kolejna wizyta u mojej lekarki (stwierdziła wizualnie poprawę, przytyłam, i nawet potrafiłam się uśmiechnąć), przepisała mi XETANOR, oj to dało mi kopa, przez pierwsze dwa dni byłam na haju. Dobrze na nim funkcjonowałam aż znowu przyszedł czas, że stwierdziłam, że już sobie sama poradzę. Teraz jestem w punkcie wyjścia. Źle mi, do tego mam problem z alkoholem.

Alkohol pomaga na chwile
Najlepiej abyś miała z kim pogadać,z kimś kto wysłucha pocieszy i zrozumie.
Pisz tutaj!!! Poznawaj nowych ludzi, poczytaj jak wielu z nich ma również pogmatwane życie...choć to żadne pocieszenie ale jednak, nie jesteś jedyną która utkwiła w punkcie martwym swego życia.

Doskonale zdaję sobie z tego sprawę ale jednak sięgam po ten niby pocieszacz. Zawsze obiecuję sobie, tylko jedna lampka wina, tylko jeden drink, a kończy się na całej butelce, i jeśli wtedy jeszcze potrafię chodzić, to chcę więcej. Już tyle razy zasypiałam na podłodze przy pustej butelce. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że po alkoholu nie potrafię się kontrolować, moje emocje szaleją, cała złość i żal, który mam w sobie rośnie i wypływa ze mnie. Wtedy wszystko traci dla mnie sens, po co się starać skoro i tak się nie uda.

morte81, dlaczego sama odstawiasz sobie leki? leczenie trwa miesiacami,tabletki musisz brac przynajmniej pól roku,nawet gdybys np.po miesiacu juz czula sie lepiej.

Maleńka to co napisałaś, to jestem ja. Twoja historia jest moją. Musisz być silną Kobietą, tak długo chorujesz a jednak walczysz z tym. Podziwiam Cię.

Morte Więc wez przykład ze mnie i choć nie jest łatwo,wiem że nie jest to warto,bo gdy po kilku latach spojrzysz do tyłu stwierdzisz ,że walczyłaś i wygrałaś.
Proszę jeszcze raz,zostaw alkohol,i wróć do lekarza.
W takim dołku wystarczy jedno piwo i chcesz więcej i więcej.
Ja tu jestem ,staram się często, choć nie zawsze mogę.Ale jestem i czekam na wiadomości od Ciebie.
Ściskam Cię bardzo mocno,i teraz już wiesz ,że naprawdę nie jesteś sama.

Manda Przecież można iść normalnie do psychologa,ze skierowaniem od lekarza pierwszego  kontaktu albo od psychiatry.Najczęściej lekarze mają swoje gabinety przy szpitalach.

Morte Po pierwsze popłakałam się gdy nazwałaś mnie silną kobietą.I powiem Ci jeszcze jedno,ja dawniej nie byłam taka silna.Po prostu z czasem nabrałam siły w sobie,uwierzyłam.A poza tym tłumaczyłam sobie "No i co,dziś sie poddam ,upiję ,zasnę z pustą butelką na kolanach ,a jutro i tak wstanie dzień i tak muszę żyć i funkcjonować,więc nic mi nie da  poddawanie się "
Czułam się bezradna w strasznej sytuacji i potwornym bólu,który  był gdzieś ukryty głęboko i czasami wydobywał się przerażającym  płaczem i krzykiem,coś po prostu w środku prosiło o pomoc i krzyczało ,że jest mi żle.
A teraz gdy wyjdę na spacer,gdzieś, gdzie nie ma ludzi ,nie ma tłumów,aut,gdzieś na polanę,do parku,do lasu,
stoję ,patrzę przed siebie i uśmiecham się szeroko,myśląc  "jak tu pięknie,kocham życie",więc choć nieczęsto mam takie chwile kiedy jestem szczęśliwa to jednak je mam.Mam plany na przyszłość i powtarzam sobie że się nie poddam.
Uwierz mi i spróbuj od nowa.
Całuję

Kobietki najlepiej udać się do Klubu Abstynenta > Najzwyczajniej w świecie jest to problem alkoholowy  .
Kluby na całym świecie są idealne dla osób które nadużywają alkoholu .Prawdopodobnie nie jest to choroba depresyjna ( choć może mieć takie symptomy ) Lekarze zbyt łatwo przepisują leki przeciwdepresyjne . Kiedy człek ma depresję to nie interesuje go nawet pójście po alkohol .A czy mówisz lekarzowi ze pijesz ? A może tylko symptomy opisujesz ....

Psychiatra, do której chodziłam, już na wstępie tłumaczyła mi, że od antydepresantów nie mam co oczekiwać szybkiego działania. Optymistyczna wersja była taka, że miało mnie czekać wiele miesięcy brania leków. I że jakkolwiek pomogą mi one doraźnie, to i tak bez solidnej terapii i rozprawienia się z tym co mam w środku - po przerwaniu leczenia farmakologicznego mogę się spodziewać nawrotów. Więc leczyłam się dwutorowo.
Jeszcze żadnych leków w życiu nie brałam tak skrupulatnie jak tych antydepresantów. Skończyłam je brać dopiero, jak się dowiedziałam, że jestem w ciąży i to też za aprobatą lekarza. Farmację więc odstawiłam, a na terapię biegam nadal - kiepsko by było bez tego.

Wróć do lekarza po leki. I nie odstawiaj ich sama. Daj sobie czas. Początkowa euforia, bo zaczynają działać, bo "już jest dobrze" - podziel się tym z lekarzem. Niech specjalista obiektywnie oceni, czy to pora na zmniejszenie dawki, czy po prostu taki ... weselszy etap leczenia.

Rozdrapywanie ,wywalanie goryczy ,smutku ,a przedewszystkim przyznanie się i jak to piszesz rozdrapywanie ran jest pierwszym i najważniejszym krokiem do uzdrowienia .Kiedy z czymś walczysz ,umacniasz to ,dajesz temu siłę i wręcz nie ma  możliwości na wyleczenie .
Strach przed bólem ,którego boisz sie na nowo przeżyć ,jest normalną rzeczą i naturalnie boimy się przezywać powtórnie traumę .Jednak kiedy dusimy ja w swoim wnętrzu i jest ona przykrywana lekami to nie ma możliwości wywalić ją na zewnątrz .To bedzie TAM przykryte i kiedyś predzej czy później da o sobie znać w innej postaci .Ja zalecam klub AA , tam w śród ludzi sobie podobnych dochodzisz do stanu równowagi ,bo nie ma możliwości ukrywania przed sobie podobnym niczego co jest takie samo dla takich samych .Piszecie tu że jedna tak samo przezyła życie jak druga ,ze jest to jak by taki sam życiorys obydwu z was .Tak wszyscy którzy maja problem ,maja podobne życia ,jak by sklonowane .I tak jest w AA ,wszyscy są tacy sami ,wszyscy mają podobne życia .Tam jest przyjaźń ale i nadzieja .Ale nade wszystko zrozumienie .Nigdy nie zrozumie Ciebie ,psychiatra ,psycholog czy ktoś temu podobny .To jest wiedza książkowa .A w AA są ludzie którzy znają siebie i chorobę z życia swojego ....pomogą (jeśli będziesz sama gotowa ).Bądź sobą nie udawaj że ciebie nie ma w twoim życiu ....Pozdrawiam ciepło

Żaden psychiatra  ci nie pomoże a na pewno nie w państwowej służbie zdrowia ,ja już byłam raz i mi wystarczy.Trafiłam na starszą panią spod znaku radia Maryja,powiedziała mi że wymyślam sobie problemy,zniechęciła mnie skutecznie do wszystkich takich wizyt.Może w większych miastach jest inaczej,ale w mniejszych ośrodkach jest tak albo samem weżmiesz się w garść albo się powiesisz.Dlatego śmieszą mnie wszystkie wpisy  o chodzeniu na terapię,jak nie masz kasy  i nie mieszkasz w większym mieście to nie ma czegoś takiego.

Maleńka Kiepsko łzy płyną, pożegnałam, tego, którego pokochałam po śmierci mojego męża. Źle się czuję, ale będę twarda, nie napiszę do niego już nigdy.

Maleńka mój e-mail sylwiak.k4@gmail.com chętnie z Tobą porozmawiam. Potrzebuję tego.

To już pewne, sama sobie z potrzebą picia nie poradzę. Od czerwca zaczynam terapię od uzależnienia. Depresję zastąpił alkoholizm (chociaż mam nadzieję, że to jeszcze nie to stadium), a może po prostu wszystko jest ze sobą powiązane, pogubiłam się w tym wszystkim. Nie wiem czy dam radę, czy starczy mi sił.

Jest tylko jedno wyjście. Siądź przed komputer, zlokalizuj najbliższego psychiatrę/psychologa, przeczytaj opinie o nim, zadzwoń i umów się na wizytę. Nie musisz iść z kimś na wizytę, wierzę, że poradzisz sobie sama. Wierzę w Ciebie. Czekam na relację. Zrób to.

Może telefon zaufania? Ale wizyta u specjalisty Cię nie ominie. Zrób termin, tam gdzie najkrócej musisz czekać. Zrób! Nie szukaj usprawiedliwienia, po prostu się umów. A do czasu wizyty, dzwoń na telefon zaufania i pisz tutaj, pomożemy Ci to przetrwać. Trzymam kciuki.

No wizyta umowiona,wkoncu sie udalo po tych wszystkich poszukiwaniach,ale boje sie strasznie,conajmniej jakby ten lekarz mial mnie pocwiartowac.telefon zaufania odpada,bo strach mi z kimkolwiek porozmawiac przez tel, a srodki finansowe tez na to nie pozwalaja.ale dziekuje morte za chec i wsparcie.i tobie nieznajoma takze!!

Udalo sie wkoncu zapisac po tylu poszukiwaniach.ale jak ja przetrwam ta wizyte to niemam pojecia.nie umiem opowiadac na zywo o tym co czuje,to samo jest z rozmowa przez tel.wiec telefon zaufania odpada.wole tutaj pisac bo jest mniej stresujaco.dziekuje za wsparcie

Czytajac wypowiedzi tutaj,widze ze kazda z nas ma bardzo pogmatwane zycie,ale tez kazda z nas szuka pomocy mimo silnego pragnienia smierci.to chyba wielki krok,skoro wciaz probujemy.bo przeciez wciaz zyjemy.podziwiam was za to ze jestescie juz na dobrej drodze i juz tak daleko(po wizycie u lekarza,chodzicie na psychoterapie itd).ja dopiero jestem przed tym wszystkim,i nawet niewiem czy dam rade ruszyc z miejsca przez te swoje leki.takze szczerze was wszystkie podziwiam i trzymam kciuki zeby wam sie udalo!!

Ja w tej chwili jestem na rozdrożu i tylko ode mnie zależy, którą drogę wybiorę. Albo się stoczę, albo odzyskam siebie z powrotem. Tęsknię za sobą.

Pamietam moja pierwsza wizyte u psychoterapeuty jakby to bylo wczoraj.Teraz sama nie moge uwierzyc,ze moglam byc w takim stanie;bylam totalnie rozsypana wewnetrznie.Tez mialam problem ze zwierzaniem sie,bardzo ciezko mi bylo sie otworzyc i zastanawialam sie jak opowiedziec mu co czuje i jak sie czuje.Okazalo sie jednak ze on rozumial mnie wpół slowa.Jest wspaniala osoba i zycze wszystkim,aby wlasnie na takich terapeutow trafiali.

Witam .Jest takie cos jak Pomoc rodzinie .A w Twoim przypadku piszesz o współuzaleznieniu i masz prawo udać się do takiego ośrodka .Tam udzielą Tobie różnych informacji ,nie musisz czekać na termin psychologa  czy psychiatry prywatnego .Oni biorą mnóstwo pieniedzy a i tak efekt nie jest murowany .W każdym mieście sa takie ośrodki ,bądź w pobliżu .
Samotna w swiecie ,nie jesteś taka samotna ,wszędzie jest mnóstwo takich ludzi a zwłaszcza kobiet ,więc nie ma mowy o samotności .Z tym że sama musisz i tak uporać się z tym problemem .Ktoś na zewnątrz może Tobie podac tylko wskazówki jak masz to zrobić .Strach przed tym wszystkim umacnia tylko to co czujesz .
Ja miałam życie paskudnie straszne Czułam strach przed wszystkim .Pół roku leżałam w depresji nigdzie nie wychodząc .Potem wstałam otrzepałam piórka i wyszłam zawalczyć o swoje dobro .Lęk i poczucie strachu powoli ustępowało poczuciu coraz bliższej wolności .Nie dzieje się to szybko to jest powolny proces leczenia .Ale daje satysfakcję i spokój ducha .
samotna w świecie ,nigdy tak naprawde nie jesteś samotna .Postaw na siebie ,nie zważaj na ludzi co oni powiedzą . TY JESTEŚ NAJWAŻNIEJSZA !!!! zawalcz o swoje dobro . Zrób jakiś mały kroczek żeby poprawić sobie nastrój ,a ten mały kroczek zaprowadzi Ciebie do poważnego kroku w przód ,,,,Z całego serca życzę Tobie mądrego prowadzenia .Pozdrawiam

prosze,wroc do leczenia i do przyjmowania lekow,chodz tez na psychoterapie,to pomoze,moze nie odrazu ale warto probowac

samotna w świecie, ja też się boje.. ale może warto zaryzykować? skąd jesteś?:>

jezeli ci psycholog nie odpowiada mozesz zmienic super ze podjelas wlasciwe kroki i wiedz ze nie mozesz sie teraz poddac bo masz dziecko i dla niego musisz zyc.

Już prawie zapomniałam o tym temacie Dziękuję wszystkim, którzy się wtedy udzielali. Minęło dopiero kilka miesięcy, a wszystko już jest dla mnie tylko złym snem, do którego nie chcę wracać. Wiem, że można odbić się od dna, wystarczy tylko chcieć, okazać cierpliwość i powalczyć o siebie. Powodzenia wszystkim zagubionym. Pamiętajcie, jesteśmy tylko my, tylko "ja" się liczy, reszta osób to dodatek do naszego życia, i dlatego musimy zadbac o siebie samych, nikt inny tego nie zrobi.

Witajcie.
W koncu sie rozsypalam. Od dzisiaj jestem bezrobotna. Nie mam kasy na oplaty,na zycie.  Moj byly narzeczony,z ktorym po rozstaniu bylismy przyjaciolmi,powiedzial mi ze zrywamy kontakt zupelnie bo poznal kogos. A ja kocham go nade wszystko. A do tego dostalam od ojca mojej corki pozew o opieke nad małą.
Nie mam juz sily zyc,walczyc o siebie. Nie widze sensu. Jestem sama, synowie mieszkaja z babcia,corke mi odbioqa bo nie mam srodkow na zycie. No i stracilam jedyna osoae ktorej moglam sie zwierzyc.
Przyznam szczerze  ze juz szukam sposobu w jaki moge odejsc. Nie chce psychiatry,juz kiedys bylam i nie pomaga. Chce tylko umrzec, uwolnic sie od bolu. Bo juz jest nie do wytrzymania

Claudine,
problem, wybacz, stary jak świat.
Problem, czyli myśli "jestem do niczego", "znajdzie lepszą", "nie zasługuję na...", "te dobre chwile miną szybko". Zwykle, u podłoża takich myśli jest kiepskie myślenie o sobie wynikające (znowu zwykle) z kiepskich wcześniejszych swych doświadczeń.

MOŻNA takie myślenie zmienić.
Można to zrobić albo samemu, albo przy pomocy specjalisty i terapii. Każda z tych dróg ma swoje plusy i minusy. Każdy też decyduje  o wyborze swej drogi, bo istnieje też trzecia droga - tkwienie z takim systemem myślenia aż do śmierci.

To, co najbardziej uderzyło mnie w Twym poście, to język. Używasz słów, które osłabiają, są efektem myślenia negatywnego oraz bezsilności, bezradności, braku wiary i niepewności. Te słowa to: powinnam, boję się. To słowa, których tutaj nie użyłaś, ale podejrzewam, że masz je w swoim repertuarze. To: muszę, trzeba.

Proponuję:
1. zacznij zauważać swe zalety i je doceniać
2. zaufaj chłopakowi, że wie, co robi i nie poświęca się dla Ciebie
3. zacznij lubić siebie
4. używaj słów: chcę, wybieram, decyduję, mogę
5. przestań koncentrować się na sobie i skieruj swój wzrok na innych (ale nie w kontekście swej osoby)
6. uwierz, że myślenie o śmierci jest rzeczą naturalną, powszechną, zwyczajną

czytajac watek, bardziej skupilam sie na Tobie Morte. na poczatku zastanawialam sie, jak sobie poradzisz. czy wyjdziesz z tego "bagna psychicznego". byly minuty, kiedy myslalam" boze, moze sobie nie poradzic" , ale jednak w srodku ciagle wierzylam,  ze bedziesz silna. i moje wnetrze mnie nie zawiodlo;) bardzo sie ciesze z Twojego sukcesu i oby tak dalej!!
pamietam jak ja mialam taki okres, moze i jakas czesc tej mojej dawnej depresji jest we mnie, ale samej sobie nie pozwalam myslec o smierci, o tym, ze jest zle. nie jest zle! mam wspaniala mamusie i brata, ktorzy mnie kochaja, ktorych ja kocham nad zycie, i dla nich zyje. mimo, ze sa daleko..
wiecie co mnie "uzdrowilo"? moj dziadek zmarl 3lata temu. jak na wakacje rok temu bylam u mojej mamy, przysnil mi sie. siedzielismy na lawce na dzialce, i dziadek mi powiedzial "Niunia, nie moge sie doczekac kiedy tu do mnie dolaczysz(poklepal mnie po policzku jak zawsze) a teraz idz, bo chce sie z kolegami napic piwa". jak wstalam plakalam jak dziecko przez godzine. zastanawialam sie czy to jest znak od dziadka, ze mam sie zabic? ze to juz moj koniec? po czym po godzinie powiedzialam NIE! DOSC! wzielam swoje zycie we wlasne rece. i staram sie jakos realizowac to co zawsze bylo dla mnie nie do wykonania. wrocilam do polski, zaczelam szkole(przez swoj stan nie skonczylam liceum), zapisalam sie na prawo jazdy(zdalam za pierwszym razem! w koncu cos co bylo dla mnie nie do osiagniecia, mam to i to duzo szybciej niz myslalam!) teraz bede sie starala zakladac cos swojego. budze sie codziennie rano, wiadomo, roznie bywa z humorem, ale conajmniej raz dziennie mowie do siebie"Mariolka, zycie jest piekne, nie zatrac tego" i ide przez to moje zycie z usmiechem na twarzy, biore to co jest mi dane, akceptuje rzeczywistosc i doceniam to co mam;)

Załóż swój wątek. W tym już śmierci zbyt dużo.