Zostawił mnie po 6 latach. Dlaczego? wejdzcie

napiszcie cos do mnie kochani
pocieszcie mnie ze bedzie dobrze, ze dam rade, bardzo potrzebuje wsparcia, dobrego słowa

Moim zdaniem słusznie zrobiłaś - nic na siłę - droga wolna skoro mu źle to po co ma się męczyć ? Po przeczytaniu całości to tak dochodzę do wniosku, że był z Tobą bo mu było tak wygodnie - miał mieszkanie z dala od rodziny, (nie wiem jaki prowadziliście podział obowiązków, ale pewnie...) nie miał tylko na swojej głowie obowiązków związanych z prowadzeniem domu, miał kobietę na wyłączność - seks pewnie wtedy kiedy tylko chciał... miał wolną rękę i mógł się realizować tak jak było mu wygodnie - ale do czasu...
Człowiek, który kocha - nie szuka wrażeń na boku, a już na pewno nie popełnia tego samego błędu tyle razy. Twierdzi, ze utrzymywał tylko kontakt SMSowy? i Ty w to wierzysz? Dałaś się zwyczajnie wykorzystać - ale o nic nie miej pretensji do siebie - o to jaka byłaś - w moich oczach miałaś zupełne prawo do tego.
Jak sobie poradzisz sama? Nie wiem ale będziesz musiała - masz znajomych? przyjaciół - korzystaj z nich

Teraz jestem silniejsza niz rok temu, wiem ze sobie poradze, ze to bedzie tak na prawde juz koniec. on i podzial obowiazkow, wiecznie byla o to jakas sprzeczka bo u niego w domu mamusia robila wszytsko i wszytskim uslugiwala, nie miala swojego zdania bo nie moga- takiego ma meza. on chyba  tez by tak chcial, ale niestety ...
mam nadzieje ze kiedys bedzie szczerze zalowal, bo mial wszytsko.
wiem to ze nigdy juz do niego nie wroce, czy bedzie chcial czy nie. on zniszczyl wszystko i probje mnie obwiniac. jest tchorzem i tyle. musze poczekac tylko do srody, wtedy bede migla rozpoczac po nim "zalobe"

żałobę? Daj spokój - nikt nie umarł - zresztą nie ma po "czym" rozpaczać, Ja bym się cieszył na Twoim miejscu. Wyzwolisz się od "pasożyta" który żerował na Tobie - więc nabierz głęboko powietrza - zachłyśnij się wolnością i zacznij budować swój świat od nowa - ale tym razem po swojemu
w końcu jak to mawiają - nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło i na pewno się o tym przekonasz

o kasę się nie martw - zawsze mieszkanie możesz sprzedać i kopic mniejsze, czasowo coś wynająć, albo zwyczajnie sprzedać to co Ci zostanie jako wkład własny i po kredyt na nowe

a czego Twojemu byłemu partnerowi brakowało? Chyba tylko odwagi i charakteru - gdy już długo wcześniej wiedział, że to nie to ale Cie zwodził - bo tak mu było wygodnie. Nie daj sobie wmówić, ze byłaś taka, smaka czy owaka - nobody's perfect - to samo możesz zarzucić swojemu bylem

WLASNIE SIE PRZED CHWILKE POPLAKALAM W PRACY, ehh masakra , czemu ja jestem az taka uczuciowa, czemu tak strasznie to przezywam... 

smutnaONA masz prawo do łez, do żałoby też, ale za tymi utraconymi latami wolności, bo straciłaś na frajera 6 lat. Teraz czas sie otrząsnąć. DObrze że zamknęłaś dla niego drzwi do swojego serca- nie był jego wart. Dorsłe dziecko, bo inaczej go określić nie można. Jeśli raz zawiół Twoje zaufanie i je straciłaś, powinien zrobić wszystko byś je odzyskała. Taka prawda... A co zrobił? NIc poza oskarzaniem Ciebie. Uszy do góry;)

wiecie jak ja sie strasznie boje tego co bedzie, tej pustki w domu (chociaz pies zostaje ze mna )

A kiedy przyjdą dni deszczowe nauczę się przechodzić pomiędzy kroplami...

Takie dni na pewno jeszcze przyjdą, ale mają prawo przyjść... mimo, że nie widzę w Tobie winy!!!

Musisz być dzielna i silna - dla samej siebie. Niech Twój były partner wie kogo stracił!!
A na pytanie czy warto o kogoś takiego walczyć, zdecydowanie nie!!!... nie w tym przypadku... bo wybaczyć można raz zbłąkanej owieczce, ale jak owieczka pobłądzi kolejny raz to już nie owca tylko BARAN!!
Napiszę Ci coś co kiedyś ktoś napisał mi na tym forum... uważasz zapewne, że on dawał Ci szczęście, że bez niego nie odzyskasz już tej radości życia... błąd!!... on nie dał Ci szczęścia, szczęście to wymysł naszego umysłu. Twój były partner co najwyżej w tym szczęśćiu uczestniczył, ale nie on dawał Ci szczęście. Zrzuć go z piedestału i pokochaj siebie. A gdy już to zrobisz jestem niemal pewien, że pokochasz kogoś cudowną miłością!!!

Dużo siły życzę
K.

Witajcie kochanie
dziękuje za odzew.

K.28 - to co niespisanie, o szczęściu że ja myślałam że on dawał mi szczęście to jest najprawdziwsza prawda. Wczoraj dużo rozmawiałam z mamą, o tym jak było, dobre jest to że ja sobie zdaję z tego sprawę że ten związek nie był związkiem przyszłościowym. Już nawet pomijając te kłamstwa, my nie mieliśmy wspólnych zainteresować, czego co wspólnie by nas łączyło. On niestety myślał bardzo prostolinijnie, dla niego najważniejsze było przyjść do pracy zjeść coś i obejrzeć tv. Nigdy nie pomyślał w ten sposób chodź kochanie pojedziemy gdzieś, pójdziemy gdzieś, zjedzmy romantyczna kolacje nic. Niestety on inaczej został wychowany i takie relacji jakie były między nami, wyniósł z domu. Niestety nie był i nie jest taką osoba która sama wyciąga wnioski ze swojego zachowania, swoich błędów. On nawet nie widział nic w tym złego. Ile razy mu tłumaczyłam, nie oszukuj mnie pisz sobie z koleżankami ja  Ci nie zabraniam, tylko nie kłam - to on nie widział tego ze mnie to boli bo kłamie, tylko to że ja jestem zazdrosna, a mnie chodziło zupełnie o cos innego. Być może mnie nie zdradzał jestem w stanie w to uwierzyć, ale kłamał i oszukiwał w oczy, przez co ja stałam się jednym chodzącym niepewnym kłębkiem nerwów i stąd moje wybuchy złości. Do tego on na moją zlość odpowiadal swoją zlością, a tak się nie rozwiązuje problemów. Dzisiaj w miare spalam.. nad ranem sie przebudzilam i lapaly mnie sentymenty.. i przez te sentymenty przez to co mój umysl mi wymyśla się lamie. Ide szykowac sie do pracy
odezwe sie pozniej

Głowa do góry. Widać, że jesteś silna. Pustka będzie tylko przez moment, zobaczysz. Potem będzie nowe życie, lepsze. Zawsze po burzy wschodzi słońce

Witajcie
wczorajszy dzien byl okropny, jego pakowanie sie wynoszenie rzeczy, jego złość na to wszytsko, obojętnośc wobec mnie. ja wiem że z niego jest kawal chama po tym jak mnie traktował, ale ja niestety mam uczucia i mimo wszytsko nie potrafie tak zapomniec o wszytskim co było, co nas łączyło... poprostu nie potrafie. nie potrafie też odczywatc jego emocji poza tą złością właśnie. nawet nie potrafił powiedziec nic na odchodne..tylko żebym nie beczała, czuje się strasznie pusta, oszukana, w jakis sposób wykorzystana i poniżona. on chyba się cieszy że to juz koniec, być może ma już kogoś kto go pociesza i to co tu razem osiągnelismy jest mu strasznie obojętne. nie wiem.... okropnie mi cięzko

Wiem, teraz nie będe raczej przebywać sama ze sobą, bo nie wiem jak by to wyglądało. dzisiaj ide do psychologa pierwszy raz, może taka rozmowa z zupełnie obcą osobą doda mi jakos sił nie wiem. ale za poradą koleżanki pójdę. boje sie najbliższej przyszłości. i powiem wam że nię bedę ukrywała, ale chciałabym żeby nadszedł taki dzień żeby on żałował wszytskiego i cierpiał tak jak ja. ale nie wiem czy on jest zdolny do głębszych przemyśleń, czy tylko teraz zgrywa takiego twardziela.

ale ja mu nie zycze zle, naprawde,  kocham go i pomimo ze serce mnie boli zecze mu dobrze. ale chcialabym jak juz emocje opadna minie złośc, zeby przemyslalm sobie wszytsko nie tylko dla mnie ale i głownie dla siebie.

czułam sie w miare ok teraz w pacy.. do momentu az puścili w radiu piosnke w tłumaczenieu nawiązująca dop  mojej sytuacji i uczuc... i jeszcze wczoraj przy tej piosence był dla mnie oschły. musialam wstac  i wyłączyc te pie.... radio. bo znowow złapal mnie smutek. Jeszcze stali klienci widzą że ze mna coś nie tak i pytają Pani Agnieszko co Pani taka smutna? ehh i jeszcze gorzej mi sie robi...musze sobie  jakkos chyba mozg zresetowac...
poki co nie wiem co bym mogla robic, tak zeby odciagnać myśli.

biegałam 3 razy w tygodniu z psem az do czasu gdy mój świat się zachwiał, teraz nie mam sily na to

Tutaj też się zgodzę z Mrokiem - ja też trochę zmian wprowadziłem w mieszkaniu. Myślę, że to może działać na facetów. Kobiety może powinny wyskoczyć na zakupy z koleżankami i troszkę ciuszków kupić, jakieś buciki Zjedz sobie coś słodkiego deserek ... zrób coś z innymi.

Heh widzę, że mamy podobne sposoby rozładowywania napięcia Ja jeszcze terapeutycznie zdecydowałem się na zrobienie kilku szaleństw - jak skok spadochronowy, kurs wspinaczki, zapisanie się do ligi bilardowej - w sumie jest tyle pięknych i ciekawych zajęć, i bardzo się sobie dziwie że odkryłem je tak późno .

Smutna głowa do góry, będzie tylko coraz lepiej, przyjdzie czas jak z radością zaczniesz słuchać takich kawałków ;-)

http://www.youtube.com/watch?v=Boyl6Iaw2Y4

1. Odcinasz sie od niego całkowicie.
2. Organizujesz sobie wolny czas jak tylko się da, chocbys miala wracac do domu pasc na łóżko i następnego dnia od nowa.
masz nie mieć czasu chocby pomyslec o tym dlaczego sie tak katujesz.
3. Odnowić kontakty z tymi wszystkimi których zagubiłaś po drodze podczas związku.
4. Zmienić coś w wyglądzie, kupic ciuchy, iść do fryzjera, kosmetyczki, spa.
5. Słuchac żywej wesołej muzyki.
Gwarantuje 100% skuteczności

Witam wszystkich
Dawno nic nie pisałam
wiele rzeczy się wydarzyło, wiele rzeczy się dowiedziałam.
Czas jakoś leci, mijają dni, z nim nie mam kontaktu żadnego od 1,5 tyg. Jak się okazało mój eks zostawił mnie bo postanowił być ze swoja nowo poznaną koleżanką z pracy.. heh mogłam się tego spodziewać. oczywiście do niczego się nie przyznawał, tchórz. Kłamał do samego końca. Ostatnio miałam okazje porozmawiać z dziewczyna z którą, jak mówił spotykał się po koleżeńsku jak mnie rok temu zostawił. To wszystko co mi mówi,ł jak łaskawie do mnie wrócił było kłamstwem. Byli normalnie parą, ona załatwiła mu mieszkanie, pomieszkiwała u niego. Spali ze sobą. Po 2 tygodniach, zaczęły się kłótnie bo nagle nie odpowiadały mu niektóre cechy tej dziewczyny. Proponował jej wyjazd do swojego rodzinnego miasta, bo tu mu nagle przestało odpowiadać. Zaczynał rozmowy o dziecku.... Ich związek skończył się po miesiącu, wtedy postanowił do mnie jak gdyby nigdy nic wrócić. Tak jak pisałam zaprzeczał, że cokolwiek go z tą dziewczyną łączyło bliższego.
ahh bym zapomniała, ona powiedziała też mi, że mój eks próbował zrobić z niej kurę domową
To co ona powiedziała mi o nim w jakimś stopniu pomogło mi go znienawidzić.
Po co do mnie wracał???
jak tak można, mówić nowej dziewczynie że się ja kocha, snuć po 2 tyg jakieś plany, a później wrócić do byłej i udawać wielka miłość.
Już nie wiem czy on jest toksycznym człowiekiem, czy to ze mną coś nie tak, że aż tak mnie kłamał i traktował.
Czasami mi jest smutno, ale nie dlatego że nie ma go przy mnie a raczej dlatego że dałam się tak omotać. Już nie wspomnę, że jak do niego dzwoniłam jakiś czas temu, chciałam się coś spytać o rzeczy jego które u nie były, nawet nie potrafił odebrać telefonu tylko dał go koledze który mnie wyzywał,rozłączyłam się bo z prymitywem nie będę prowadziła dyskusji. A po tygodniu potrafił do mnie zadzwonić, i pytać się jakie zusy ma płacić i inne rzeczy o których nie  miał i nie ma pojęcia.
A teraz ja próbuje jakoś układać sobie życie na nowo, a on przeżywa kolejną miłość. Niby nie powinno mnie to interesować, ale mimo wszystko jest mi jeszcze przykro.

musiałam się wygadać, jeśli napisałam chaotycznie, przepraszam ale mam tysiąc myśli w jednej chwili.

powiedz mi jak czuje sie kobieta ktora zostaje zostawiona przez swojego faceta dla innej?

jak się czuje?
on już drugi raz zostawił mnie dla innej, oczywiście pretekst rozstania ten prawdziwy nie był mi znany. Jest gnojem i tchórzem. Czuje się beznadziejnie, nic nie warta, jak bym była tylko zapchaj dziurą do momentu, aż pojawi się ta nowa fajniejsza. Czuje się poniżona, oszukana, jak ktoś gorszy Oczywiście za wszystko winą obarczył mnie. To że mnie okłamywał, to że mnie zostawił to jest moja wina. On nie widzi absolutnie żadnej winy w sobie. Rok temu było tak samo, wina moja. Słuchajcie czy to ze 5 razy z rzędu chodził do sąsiadów, na imprezki aż  w końcu ja się upomniałam, bo też jeszcze żyłam i chciałam jakiejś uwagi to traktowałam go jak w więzieniu????
Boli mnie to że ja przejmuje się tym wszystkim, analizuje dlaczego to a dlaczego tamto, a on sobie świetnie spędza weekendy ze swoją nową miłością.

Nie nie chciałabym z takim człowiekiem spędzić życia, i nie chodzi tu tylko o niedziele przed tv, a o całokształt. On mnie dręczył psychicznie, nie angażował się w domu, wszystko miał w dup.... Lepszą rozrywką byli koledzy bo nie truli, że ma sprzątać itp. Nigdy nie potrafił ze mną usiąść i rozmawiać, tak po prostu pogadać o czymś innym niż tylko praca, kasa. Nie wspomnę już o tym, że o jakichkolwiek problemach też nie potrafił rozmawiać. Problemy rozwiązywał krzykiem i ubliżaniem mi. A to chyba nie tak powinno wyglądać. Nie wiem czemu ja to wszystko, tolerowałam, znosiłam Doszłam do wniosku, że dla niego ważniejsze było ukrywanie kontaktów z koleżaneczkami, wmawiania mi że jestem poje....., niż mój spokój i zaufanie Ohh jeszcze lubił chodzić i obgadywać tyłek tym z którymi pił sobie w piątki ;] heh takie zamiłowanie do ploteczek. Jak przeanalizowałam sobie cały mój związek, wiem że byłam nieszczęśliwa, jego osoba a raczej zachowanie mnie drażniło. Wracał z trasy w piątek myślałam że fajnie spędzimy wieczór i oczywiście musiał mi ubliżyć czymś, wydrzeć się na mnie i już miałam go dosyć. I tak było często.. te jego teksty na poziomi gimnazjalnym... porażka ;/
czemu nie zakończyłam tego ja sama dużo wcześniej??
nie wiem...:(

nie wiem wiem czy tacy ludzie sie zmieniają. sama się nad tym zastanawiał. Jeśli chodzi o mojego byłego to dla niego każda kolejna jest wielką miłością heh.. ale o prawdziwej miłości to on chyba nie ma pojęcia.

SmutnaONA, nie wiem co Ci napisać... Tak chyba miało się stać. Może tak się zakochali, że nie chcą tracić czasu.
W moim otoczeniu też była podobna sytuacja. Dziewczyna była w długoletnim związku i zerwali ze sobą (nie znam dokładnie szczegółów). Kilka miesięcy była sama, jeszcze ją pocieszałam, że tamten na pewno przemyśli i wróci. Ona zapewniała, że nie, że to koniec. Na imprezie andrzejkowej poznałam jej nowego faceta (raczej znali się od niedawna), a na Święta Bożego Narodzenia miała już pierścionek zaręczynowy. Mieli po 29 lat. Pobrali się w czerwcu, z tego co wiem są szczęśliwi. Jej rodzice mieli tylko lekkie obawy.
I tak najlepszy był w tym wszystkim mój ex Jak kiedyś go pytałam ile jego zdaniem powinni się znać narzeczeni/para przed ślubem to odpowiedział: "od 5 do 7 lat". Zamurowało mnie trochę, bo pomyślałam, to tyle mi każesz czekać...! Natomiast gdy ja przedstawiłam mu sytuację tej dziewczyny i jej ślubu, powiedział, że bardzo dobrze robią, że po co czekać i wpędzać w lata... Weź tu zrozum mężczyznę. Dziś już wiem, nie kochał i stąd te słowa.

witam,
ja również jestem w podobnej sytuacji i nie mogę się pozbierać, czytam fora na necie to mi jakoś pomaga, że nie jestem sama, że taki jest ten świat.
Już 5 miesięcy minęło od rozstania.
Było to tak, poznaliśmy się na portalu katolickim, ja mam 31 a on będzie miał 35 lat, po pierwszym spotkaniu powiedział że fajnie mam się rozmawia i że warto by było kontynuować tą znajomość pomimo dzielącej nas odległości - 70 km. Zaznaczył że nie szuka przygód. Spotykaliśmy się w niedziele czasem święta. Było extra jak się spotykaliśmy i tak mijały tygodnie. Problem polegał na tym, że mimo że przyjeżdżał, pisał sms-y, dzwonił, logował się też na tych portalach. Więc zaczęłam go podpytywać jak to z nami jest. On unikał odpowiedzi. Przyjeżdżał, wiadomo pocałunki z czasem kontakty fizyczne ale bez stosunków. A ja ciągle nie wiedziałam jak to z nami jest. Nie wiedziałam czy za tydzień przyjedzie czy nie, niepewność, kiedy się spóźniał od razu dopadały mnie myśli że pojechał spotkać się z kimś, może się spotykał na stałe ale jestem przekonana że w międzyczasie na kawę na pewno się spotykał. Po 5 m-cach stwierdził że jest miło i przyjemnie i że to nie wszystko. Stwierdził że on sobie nie wyobraża aby to on miał się przenieś do mnie albo do pobliskiego mi miasta gdzie kręci się cało moje życie. Jemu rodzice przepisali gospodarstwo, dom itp. Prowadził 20 ha gospodarstwo i jeszcze pracował na zmiany. Ja mam bardzo dobrą stałą pracę, a gdybym przeniosła się do niego zostałabym kurą domową i rolniczką bo do większego miasta miał ponad 30 km a wiadomo jak to teraz jest z pracą. Ja szukałam kompromisu, rozwiązania aby to wszystko pogodzić. On stał twardo przy swoim starał się mnie przekonać. Ja wychodziłam z założenia ze najpierw chłopak powinien się oświadczyć dziewczynie a potem powinniśmy razem zdecydować co dalej. Poza tym twierdził że traktuje mnie poważnie a ciągle sie logował. I tak święta sylwester, on zaprosił mnie na uroczystość do swojej rodziny, jeździliśmy po mojej. Znaliśmy się 8 m-cy zaczął sie spóźniać, raz, drugi, więc powiedziałam aby się określił bo już dłużej tak nie mogłam. były jakieś sms-y, chował telefon, czułam się niepewnie, ja dawałam, dawałam , dawałam o on nic poza tym że przyjechał. Nigdy nie dostałam nic od niego. Jak kazałam mu się określić to u mnie się określił powiedział że jeszcze musi porozmawiać z rodzicami ale że niby oni i tak nie mają nic do powiedzenia. Przyjechał, niby zgodził się na kompromis abyśmy zamieszkali po środku każde z nas mogło by pracować i on mógłby dojeżdżać do gospodarstwa. Ale w następną niedzielę zadzwonił aby na niego nie czekała bo ma to czy tamto. Więc ja zaproponowałam że przyjadę do niego. On stwierdził że już w grudniu chciał sie rozstać tylko tu święta, tu Sylwester i tak przyjeżdżał do prawie marca. Owszem byłam zazdrosna, raz mu sie popłakałam do telefonu, powiedzmy że wybuchłam ale  nie krzyczałam tylko płakałam, nie chciałam go stracić, nadawaliśmy na tych samych falach. To jego logowanie doprowadziło do tak negatywnych zachowań i emocji z mojej strony. Myślę o nim codziennie, biję się z myślami, gdybym się zgodziła do niego przeprowadzić to pewnie bylibyśmy razem. co sądzicie o tej sytuacji. Ps dodam że na tej stornie można zmienić profili na np spotykam sie z osobą z portalu itp. On będąc tego ze mną nie zrobił, a teraz 5 m-cy od naszego rozstania owszem. Ma już inną dziewczynę ale ostatnio też wchodził na mój profil.
czy moja zazdrość, zaborczość, kontrola, doprowadziły do tego że miał mnie dość? Wiem że to niszczy związek ale gdyby był wobec mnie fair to ja byłabym pewna i spokojna, a tak....