Zostawił mnie po 20 latach małżeństwa,jak go odzyskać?

cześć,
a ja Ci mówię nie rób nic. Wiem co czujesz wiem jak to boli i wiem też że w fazie "euforii zakochania" do Twojego małżonka nic nie dotrze. Zaciśnij zęby i idź godnie przez życie, nie płacz przy nim, nie błagaj. Powiedz co czujesz, że go kochasz, ale nie błagaj o to żeby z Tobą był. Jak bedziecie mieli być razem to będziecie, czas pokarze, nic na siłę nie poradzisz. To duży chłopiec jest, w pełni świadomy. Zobaczysz, Ty bedziesz z siebie dumna, on niestety okazał się zwykłym siusiakiem. Ten świat spada na psy...
wypłacz się i wygadaj - tego teraz potrzebujesz, ale on ma tego nie widzieć

ściskam Cię mocno

Wiem co czujesz, bo sama przeżywam to samo.Mój mąż odszedł do dużo starszej kobiety od siebie, bo ona mu się podoba a ja zostałam z dwójką dzieci, tyle że jeszcze z nami mieszka i widzę jak się szykuje do niej a to strasznie boli.Nie warto czekać na niego bo zostaniesz wrakiem człowieka, ja już wyglądam jak cień własnej osoby, dużo schudłam nie mogę jeść ani spać, nie licz że on się obudzi i wróci do ciebie bo tak się nie stanie.Nie chcę cię straszyć ale facet zakochany nie myśli o rodzinie tylko o sobie i jeszcze nie raz będziesz przez niego płakać bo powie ci wiele słów które cie zranią.poszukaj oparcia w rodzinie, przyjaciółce której możesz się wygadać a jak to nie pomoże skorzystaj z porady psychologa.Ja z moim mężem przeżyłam 15 lat i od 9 miesięcy jesteśmy sobie zupełnie obcy, też prosiłam żeby to sobie przemyślał to kazał mi się odkochać.Najważniejsze w tym wszystkim to zadbać o siebie i dzieci nie patrząc na niego, wiem że nie jest to łatwe ale możliwe, jeszcze nie raz będziesz mieć doła, ale głowa do góry masz dla kogo żyć -dzieci będą twoją podporą i nadzieją na lepsze jutro.

Mam dzieci, fakt, 2 nastolatki. Ale one są przeciwko mnie. Tatuś usrósł w ich oczach do bohatera rodziny.
Powiedziały że rozumieją jego wybór i powinnam mu pozwolić być sobą i robić tak żeby był szczęśliwy. Na dodatek dzwonią do siebie jakby nigdy nic.

Przede wszystkim, zacznij myśleć o sobie i tylko o sobie. Nie trać wiary w siebie !! Uwierz mi, przeszłam przez coś o wiele gorszego od ciebie, był płacz, rozpacz i łzy. Nie licz na to, że on wróci. Jeśli nawet, to dopiero po dłuższym czasie, gdy jego uczucie się wypali. U mojego trwało to prawie trzy lata. A ja przez dwa czekałam. Byłam idiotką.Teraz, za wszelką cenę chce do nas wrócić. Już za późno. Nie warto czekać, co "jaśnie pan" zdecyduje. Walcz o siebie i o swoje. Zacznij wierzyć w to, że jeszcze dużo dobrego cię czeka, Nie tylko to, co teraz czujesz- szok, złość, niedowierzanie i brak wiary w siebie. Ja to przeszłam, wiem, jakie to trudne. Boli tak bardzo, że chciałoby się zasnąć i już nie obudzić. Albo cofnąć czas. A to niemożliwe.
Dzieci wcześniej czy później, zrozumieją, przecież nie są obojętne. Na razie tylko chcą za wszelką cenę znaleźć winnego. Widocznie twój mąż ma siłę przekonywania. Jednak to się zmieni, uwierz mi.
A teraz bierz się za robotę i ruszaj do pracy. Przecież ją masz. Więc skoncentruj się na niej. Przynajmniej oderwiesz myśli od niego. MYŚL O SOBIE.

Samotność jest straszna, dzieci wyjechały na długi weekend, rodzice też. Zostałam sama ,snuję sie po domu jak cień.Wyciszyłam telefon żeby się zresetować. Widziałam że dzieci dzwoniły kilka razy ,dziś oddzwoniłam -martwiły się że może coś się stało. Dzwoniły tez do niego ale on "zlał cienkim sikiem" tą sytuację. Nie obeszło go to wcale.
Chyba czas na inną strategię, może czas ubrać maskę i z zewnątrz wyglądać dobrze?  Na razie miotam się jak pies w ciasnej klatce, panikuję ,histeryzuję , czuję się oszołomiona, wczoraj koleżanka mi powiedziała że już czas kopać pod tą klatką....

Dziwne to zachowanie dzieci.
Może ten kochany tatuś buntuje je przeciw Tobie?.Pracując za granicą ma większe finansowe możliwości "wywierania wpływu"na nie.To źle by świadczyło nie tylko o nim ale też o dzieciach.
Może powinnaś częściej nie odbierać telefonów od dzieci?.Może jak trochę się pomartwią to zrozumieją gdzie ich postępowanie nie jest właściwe.

Zacznij myśleć o sobie! Czy na to zasłużyłaś? NIE. Nikt nie zasługuje na takie traktowanie, zarówno ze strony męża, jak i dzieci. Weź się w garść i wyjdź z domu na słoneczko. Nawet na lody lub kawę w kawiarni. I co z tego, że sama ? To ty masz na coś ochotę.
Z tym nie odbieraniem telefonów od dzieci, to nie tak. Jeśli zadzwonią - odbierz, przecież to znaczy, że się martwią. Po co przysparzać im i sobie kłopotu? Od padalca radziłabym nie dobierać, lepiej nie załamywać się po każdym telefonie, a to bardzo prawdopodobne.
A teraz wyjdź z domu, komórkę zostaw i myśl tylko o sobie.

A kto powiedział, że dzieci wzięły stronę ojca? Dzieci wyglądają mi na inteligentne istoty, które słusznie poradziły mamie aby zamiast wyć i wypatrywać męża zajęła się sobą a jemu dała żyć. To chyba najzdrowsze rozwiązanie, nieprawdaż?

never, przeżywasz żałobę. Musisz dać sobie czas. Może będzie to miesiąc, może pół roku - a może nawet i pięć lat. Niezależnie od wszystkiego masz jeszcze dużo więcej przed sobą i myśl o tym. Ciesz się, że to koniec walki i użerania się. Ile lat poświęciłaś na NIEGO, a ile na SIEBIE? Zajmowanie się jego terapią, wysyłanie go na siłę, donoszenie mu fantów aby przypadkiem chłopczyk się nie zmęczył. Super, kochana z Ciebie babka - więc może czas na kogoś kto będzie takim samym kochanym facetem dla Ciebie?