"Przed" i "po" Twojego życia

U mnie podobnie.
Zycie przed i po.
PRZED czyli życie w małżeństwie,pełnym zakłamania,alkoholu,problemów finansowych(eks to hazardzista),niepewnosci.
i PO czyli po rozwodzie-od 2 lat jestem wolna od wszystkiego tego co było przed.
Jestem w nowym związku, mam nadzieję ,że dużo lepszym niż ten "małżeński".

przed sami idioci ;p
po ten jedyny :*

Tak samo jak Beautiful Nightmare

Przed Polska- problemy w domu, studia, byle jaka praca (w tamtymc czasie cieszylam sie ze jakakolwiek mialam), treningi i zjazdy ze sztuk walki, znajomi i przyjaciele, z ktorymi siwetnie spedzalo sie czas. Jednoczesnie poczatki zastanawiania sie "dokad zmierzam?" "co chce robic w przyszlosci?" "ma to sens?" "jak tu choroba zarobic na zycie?"

Po Anglia- ciezka harowka od samego poczatku, koniec treningow, mniej znajomych za to innego rodzaju, wlasny dom, samochod, wybor zyciowej kariery i mozliwosc jej realizowania. Sky is the limit

U mnie było trochę inaczej, niż koleżanki napisały wyżej. Chociaż z perspektywy 24 lat jeszcze ciężko ocenić.
"Przed" było dużo lepsze niż "po".

Przed- liceum, zgrana klasa, częste imprezy, matura. Wyjazd do Anglii, powrót rozpoczęcie studiów na politechnice. Spotkania z chłopakiem.

Moment przełomowy - diagnoza:guz mózgu

po - objazd po Polsce w poszukiwaniu neurochirurga, częste pobyty w szpitalu, dwie operacje. Rozstanie z chłopakiem, rehabilitacja, epilepsja, pogorszenie wzroku. W międzyczasie powrót na studia. Później praca, nadal studiowałam na politechnice. Częste wizyty u lekarzy, niestety głównie prywatne

Życie zrobiło się takie puste po operacjach. Chociaż dużo się słyszy o osobach, które po ciężkiej chorobie dostają wiatr w żagle. W moim przypadku było inaczej, być może dlatego że miałam wtedy dopiero 21 lat.. Moje życie toczyło się pełną parą, a teraz niby studia, praca. Wszystko jest takie beznadziejne, nie wiadomo dokąd zmierza. Chociaż za wszelką cenę staram się wiedzą, doświadczeniem, nauką nowych umiejętności zakryć niedoskonałości powstałe w wyniku choroby. Na każdym kroku udowadniam sobie, że jestem w stanie nauczyć się więcej, lepiej, że choroba nie zrobiła spustoszenia w moim mózgu. Nie wystarcza, to że mam drugą średnią na roku i tak czuję że przez te operacje mam mniejsze szanse na normalne życie, pracę, studia.
Wydaje mi się, że gdy tylko pracodawca dowie sie o mojej przeszłości to mnie zwolni, chociaż na zewnątrz zupełnie nie widać że trzy lata temu miałam takie operacje.

Zdecydowanie wolę moje życie przed.