nie lubię życia rodzinnego

hej jest wiele osób które tak jak ty nie lubią takiego typu spotkań rodzinnych pierdołek wszystkich ciotek itp.Niestety nieraz trzeba się przełamać zacisnąć żeby i iść.Wiele z nas ma takie chwile że zamknęło by się w domu na 4 spusty i najchętniej z niego nie wychodziło ale to niemożliwe .Nie martw się na zapas na pewno spotkasz nie długo kogoś wyjątkowego zakochasz się a wtedy już nic nie będzie takie ważne.Masz o co się martwic o obiady też mi rzecz coś tam zawsze zmajstrujesz jak kocha to zje wszystko nie żartuje a tak na poważnie ja taż nie umiałam gotować a teraz świetnie mi idzie.Dasz radę tylko musisz wyjść w końcu z tej swojej skarupy,którą się otaczasz

Moim zdaniem powinnaś więc to zaakceptować a nie "kłócić" się z tym.Jeśli uważasz że nie chcesz być żoną to przecież nikt Cie do tego nie zmusi,tak samo do uczestniczenia w imprezach rodzinnych.Nie mówię byś się od rodziny odwracała ale np.spotykała się bardziej indywidualnie z osobami które cenisz.

każdy jest indywidualistą i robi co chce,jeśli nie masz na coś ochoty to olej to nierób po prostu tego ,rób to co lubisz i umiesz najlepiej,życie to nie bajka po co je sobie komplikować trzeba  je sobie uprzyjemniać jak tylko się da.żyj chwila tak jakby każdy dzień był tym ostatnim

Nimfa a dlaczego Cię to nudzi?Nudzi Cie Twoja rodzina,czy poruszane tematy,czy moze uwazasz,ze nie masz nic z nimi wspolnego?Też zawsze miałam z tym problem.Jak przychodzili goście to albo wychodzilam,albo siedziałam w swoim pokoju.Ale z czasem mi przeszło.Spróbowałam i przekonałam się,ze moja rodzina ma wiele ciekawych tematów i dobrze się bawię w ich towarzystwie.Szczerze mówiac przyządzanie potraw dla kogos kogo się lubi jest bardzo przyjemne.Ale jest teraz tyle mozliwości,ze mozna kupić wszystko gotowe.Takze główka do góry nie ma nic niemozliwego.

W sumie ja też nie lubię spotkań rodzinnych. Tzn mogę  posiedzieć w gronie najbliższej rodziny, tj rodziców i dziadków...
Ale jeśli chodzi o wigilie, czy wielkanoc albo czyjeś imieniny to nie lubię. To jest jedno wielkie udawanie. Ten udaje, że lubi tego,  a ten, że tamtego... I tak jak Zoska też bardzo nie lubię składania życzeń..., więc  rozumiem Cię Nimfo

Ja tez nie przepadam za zyciem rodzinnym. Kocham swoich rodzicow, rodzenstwo, ale wystarczy jak widze ich przez kilka dni, raz na jakis czas, a potem wole szybciutko wrocic  do swojego odrebnego swiata. Ciesze sie, ze zycie zmusilo mnie do wyprowadzenia sie z domu.
A o swojej rodzinie tez nie bardzo marze. Dreszcz mnie przechodzi, jak widze znajome w moim wieku, majace w zasiegu zainteresowan przede wszystkim meza i dzieci i czesto nic wiecej. Nie krytykuje ich, kazdy ma swoj wybor, ale mnie to zupelnie nie pociaga, a wrecz przeciwnie, przeraza. Maz i dzieci kojarza mi sie przede wszystkim z jednym wielkim obowiazkiem i poswieceniem. Nie widze siebie w roli pani domu, rowniez nie umiem i nie lubie gotowac. Sama na co dzien radze sobie dobrze. Ale nie sadze, bym byla dobrym materialem na troskliwa zone i matke. Teoretycznie chcialabym kochac i byc kochana, ale zastanawiam sie, czy z moim nastawieniem warto szukac partnera...

Nimfo droga, ja nie umien ugotować nawet jajka, a na rodzinnej imprezie nie byłam od dobrych dwóch lat. I, Boże mój, jakże mi z tym  świetnie! Żadnych śpiewów w imieniny, ani jednego fałszywego zachwytu nad tym, jak ciocia schudła, zero zaracania sobie głowy tym, czy niunu spodoba się prezent! Moja siostra twierdzi, że jestem aspołeczna, ale ja dla mnie życie społeczne kończy się często na samotnej kawce ze śmietanką. Inna sprawa, że mężatką w istocie nie jestem. Może w przyszłym roku...

judyta33 mamy więc podobnie i bardzo się cieszę z tego, że tak to postrzegasz. Faktycznie nie można się tym przejmować, takie jesteśmy i dobrze nam z tym, a imprez rodzinnych można po prostu unikać lub ograniczać do minimum

No a tak najzupełniej poważnie - uważam, że sprowadzanie życia rodzinnego do powtarzalnych sekwencji rytuałów i stereotypów powoduje nieuchronne spłycenie relacji międzyludzkich. Nigdy nie dam się przekonać, że o wartości więzi rodzinnych stanowi to, jak długo jesteś w stanie opowiadać o tym, co zrobiłaś na obiad. Płycizna i nuda, w jaką nieuchronnie staczają się nasiadówki familijne to istny fenomen wstecznej ewolucji.

Otóż to.

Dlaczego masz sie zmuszać do czegos czego nie chcesz robić? spotkania rodzinne rzadko bywają udane więc nie ma obowiązku brać w nich udziału, a za mąż wyjdziesz też nie dlatego że tak inni robią ale dlatego że sama tego zechcesz, rozglądaj się za dobrym kucharzem, często bywa w pracy a w domu mialabyś ugotowane jedzonko . Powodzenia i żyj jak lubisz a nie owczym pędem.

Serio ktoś tu lubi spotkania rodzinne? Myślałam, że raczej większość młodych od nich ucieka, zwłaszcza faceci. Ale autorko wątku zabiłaś mnie zdaniem, że nie nadajesz się na żonę, bo nie umiesz gotować. Ja rozumiem, gdybyś napisała, że nie nadajesz się do szkoły gastronomicznej, bo nie umiesz gotować ale tak... Mrożonkę sobie odgrzej czy coś.....

Tak sobie czytam i rozwazam...
1. Gotowanie nie jest warunkiem koniecznym i niezbednym do wyjscia za maz. Moja kuzynka jest mezatka juz 4 lata i nie gotuje. Da sie? Da!
2. Zawsze wydawalo mi sie ze wychodzi sie za maz bo sie chce. A jak sie nie chce to nie Wiec czym sie tu martwic?
3. Malzenstwo to nie niewolnictwo XXI wieku. Nie ma powinnosci ze to kobieta ma sie wszystkim zajmowac, nigdzie nie napisano ze to na jej barkach ma spoczywac caly ciezar codziennego zycia.

Majac 21 lat sama twierdzilam ze sie nie nadaje do zamazpojscia Z gotowania moglam zrobic jajko ale mozna juz bylo robic zaklady o to czy wyjdzie na twardo czy na miekko. Sprzatanie wywolywalo u mnie wymioty, pralka przedstawiala soba zagadke na miare trojkata bermudzkiego (slowo daje ze majac 21 lat nie umialam wlaczyc pralki), od zmywania mnie odrzucalo a w prasowaniu nie widzialam sensu. W domu siedzialam tylko wtedy kiedy spalam, zmienialam zainteresowania jak szalona i nigdzie nie chodzilam. Ja wszedzie bieglam! Myslalam ze chlop u nogi mi jest zbedny niczym 5 kolko od BMX i ja generalnie to nie wyjde za maz bo nie i po co i w ogole...:D

Stalo sie jednak inaczej, za maz wyszlam i zauwazylam ze ten mezczyzna-truten moze byc w domu calkiem przydatny Nie dosc ze nie domaga sie 24g/dobe serwisu i obslugi to jeszcze sam jest w stanie wlaczyc ta pralke, zrobic obiad (zakres niewielki ale postep jest) i odkurzyc na tyle dobrze ze ja nie musze poprawiac. Klucz do sukcesu? Wymagac!! I nie ogladac sie na swoje braki ale zwracac uwage na swoje zalety. Bo skoro my sie nie pokochamy to jak inni maja nas kochac?

W związkach ważny jest dialog i posiadanie własnego zdania, zarówno przez Ciebie jak i przez Twojego partnera:) trzeba się tego nauczyć.

Nie, to wcale nie jest śmieszne, jak napisałaś, to bardzo smutne i przerażające, jak dla mnie, jednocześnie pokazuje jak wrażliwą i wartościową osobą jesteś.:)

Fakt życie rodzinne nie jest dla każdego, bo po prostu nie każdy jest powołany do życia rodzinnego:) Natomiast czy to na pewno jesteś ty? Czy nie jest pisana Tobie rodzina? Nie byłabym tego pewna. Sama musisz sobie odpowiedzieć na to pytanie, a myślę, ze w Twoim wypadku to będzie długa droga, ale jeżeli zakończy się upragnionym szczęściem warto ją chyba przejść?;))

Postarałabym się na Twoim miejscu o spróbowanie chociaż o budowę relacji z rodzicami, rodzeństwem, co może być trudne, bo ludzie zwłaszcza w starszym wieku niechętnie się zmieniają, dobrze im żyć, jak żyją, wielka szkoda, ale nie masz na to niestety wpływu. Przynajmniej na tę chwilę, może coś im się kiedyś odmieni, wierzyć w to trzeba!

Jeżeli nic z tego, to trudno, zawsze warto spróbować, a nic przecież nie stracisz.
Po drugie-zapisałabym się do psychologa, on już Ci powie, co i jak-tylko do dobrego psychologa!
Po trzecie, spróbuj od zaakceptowania siebie, odkryj swoją wartość! Na pewno wspaniała z Ciebie Kobieta? Dziewczyna?;)), musisz zacząć od siebie, bo jak inni mają zaakceptować Ciebie, jeżeli Ty sama tego nie potrafisz:) Staraj się mieć własne zdanie, bronić go, ale nie narzucać innym:)
I po 3:) zacznij od zbudowania prawdziwej więzi z jakimiś przyjaciółmi:) To chyba sama wyczujesz, kto jest wartościowy i kim warto zawracać sobie głowę;) ja już z przyjaciółmi wyjdzie wtedy może pora na to, aby wyszło...z Facetem?;)

Pozdrawiam Cię bardzo ciepło, mam nadzieję, że odnajdziesz się na tej Ziemi, trzymam za Ciebie mocno kciuki i pamiętaj! O swojej wartości:) o tym że jesteś jedyna w swoim rodzaju i wyjątkowa:), bo tak jest, nie znam Cię, ale z pewnością to musi być prawda:) jakbyś chciała pogadać, cokolwiek, to odezwij się, jestem do dyspozycji:)

Dla mnie w życiu rodzinnym było zawsze coś sztucznego. Rozumiem z rodzicami, z mężem z ludźmi, z którymi mam jakąś więź bardzo chętnie spędzam czas. Ale ta cała reszta... Ciotki, wujkowie, z którymi nie mam kompletnie nic wspólnego poza tymi więzami krwi. Przecież to chyba normalne, że nie mam z nimi o czym rozmawiać, gdyby byli obcymi osobami też bym nie miała, tylko że wtedy bym nie musiała.

Z życzliwością to bywa różnie, czasem mam wrażenie, że członkowie dalszej rodziny myślą, że są życzliwi, a tak naprawdę są wścibscy. Kompletnie różna wrażliwość.

tak z pewnością jest   I to jest fajne gdy człowiekowi zalezy by utrzymywać kontakt z rodziną... nie jestem osobą rodzinną, ale  jestem za. Bo gdy jest inna sytuacja...to potem np. w dniu ślubu człowiek się głowi czy zapraszać ciocię Jadzię, której sie nie widziało od komunii czy nie.....

Spotkania w gronie rodzinnym są dla mnie męczarnią. Te ich rozmowy o niczym, ograniczone poglądy powodują, że czuję się źle. Wesela to już dawno sobie odpuściłam. Ciągłe pytania życzliwych o moje życie prywatne były nie do zniesienia, jakby  nie było innych tematów do rozmowy
A co do gotowania to dobra żona musi umieć gotować czyli siedzi w kuchni cały czas