odległość

dokładnie...
oboje musicie chcieć być ze sobą i brać pod uwagę ewentualna przeprowadzkę jednego lub obojga z Was.

czytając początek to jakbym czytała siebie. też poznałam faceta końcem roku, spotkaliśmy się, zaiskrzyło. po miesiącu wyjechał mi za granicę i teraz na niego czekam, więc wiem co przeżywasz nie widując się z nim na co dzień. jednak Ty masz telefon, ja mam dużo gorszy kontakt, bo on tam nie ma Internetu a rozmowy nie należą do tanich.
więc nie załamuj się, bo inni mają gorzej

jeśli czujecie, że to jest właśnie to, to może warto na początek troszkę pocierpieć, żeby potem mogło być już tylko lepiej?

Boisz się, że się zaangażujesz i nic z tego nie będzie, ale weź pod uwagę to, że jeśli nie spróbujesz to nigdy się nie przekonasz i tylko będziesz się kiedyś zastanawiać jakby wyglądało dziś moje życie, gdybym jednak dała nam szansę. Poza tym nie zakładaj z góry, że Wam nie wyjdzie, w życiu są też przecież pozytywne zakończenia

Dziękuję Wam za słowa otuchy
Macie rację, trzeba spróbować, w końcu to może być "Ten właściwy" Ale tego się nie dowiem jak nie spróbuję

Zawsze uważałam, że lepiej spróbować, być szczęśliwą chociaż przez chwilę, bo nawet jeśli potem przychodzi ból, to dla szczęścia warto zaryzykować. Z drugiej strony, jeśli masz dziecko i dzieli Was taka odległość powinnaś się przede wszystkim zastanowić, czy jest to mężczyzna, który da Ci poczucie bezpieczeństwa. Pewnie, że ciężko to stwierdzić, gdy widujecie się tak rzadko, ale myślę, że w odpowiednim momencie znajdziesz w sobie odpowiedź

Trzymam kciuki i życzę wszystkiego, co najlepsze!

Dlatego mam te rozterki, ponieważ jest córka. Nie jestem osobą co rzuca się na głęboką wodę, nie wiedząc jaka jest jej temperatura.
Ten mężczyzna nic mi nie obiecuje, chyba tym mnie ujął, żadnego czczego gadania obietnic nie do spełnienia. Po prostu jest jaki jest i albo go zaakceptuję takim jaki jest, albo nie. Dla niego najważniejsza jest szczerość i nawet jeśli mi coś nie pasuje, to i tak mówi mi, że to robił. Mam więc podstawy aby w miarę być przekonana o jego szczerości. Inaczej nie odsłaniałby mi swoich wad, tylko je skrywał. No nic zostawiam to własnemu biegowi, zobaczymy co będzie. W tym momencie jestem u niego, i nie planuję, nie rozważam, żyję Tą chwilą, a jaka będzie następna to się okaże

Pewnie, że należy dać sobie szansę, mam nadzieję, że trafiłaś na odpowiedzialnego mężczyznę. Powodzenia

Myślę,że warto próbować! Masz jedno życie...tutaj pojawiła się szansa na coś fajnego.
Jak wyjdzie to będzie wspaniale, jak się nie uda będziesz przynajmniej miała świadomość,że spróbowałaś.

Joanno78, tak sobie myślę, że jesteś na tyle dojrzałą i odpowiedzialną kobietą, by podejmować słuszne decyzje. Fakt, kiedy ma się dziecko odpowiedzialność jest podwójna, bo musisz myśleć i o sobie, i o dziecku, ale dlaczego nie miałabyś zaryzykować. Lęk jest w każdym z nas, w dobie rozwodów, częstych rozstań, rewolucji seksualnej trudno jest zaufać drugiemu człowiekowi, ale z drugiej strony potrzebujemy drugiej połówki. Na pewno nie zgodzę się z tym, że można być szczęśliwym żyjąc samotnie, zawsze potrzebujemy bliskości drugiego człowieka. Powiem tak, miej oczy szeroko otwarte, ale kochaj całym sercem. Na swoim przykładzie Ci powiem, że dałam sobie szanse i wiesz, nie żałuję ani jednej minuty tej decyzji, nawet w sytuacjach krytycznych, bo przecież one są integralną częścią związku. Wszystko zależy od tego, czy partner jest na tyle odpowiedzialny, by zaangażować się w związek z samotną matką, przy czym powiem żartobliwie , samotne mamy nie gryzą Trzymam kciuki, dziecko przecież powinno mieć normalny dom, kochającą rodzinę