Czy każdy ma własne wersje prawdy

Pewnie wszystkiego po trochu, trzeba mieć też troche odwagi i samokrytycyzmu-tyczy się to osób,które całe życie krzywdzą innych, wszyscy dookołoa to widzą i mówią ,,jednym głosem'' a główny ,,zainteresowany'' dalej próbuje stwarzać pozory,że jest inaczej. Dla mnie takie zachowanie jest po prostu śmieszne i nie warte roztrząsania. Najważniejsze to nie robić nikomu krzywdy i postępować zgodnie z własnym sumieniem. Pewne zasady i przyjęte normy obowiązują nawet największego ch....ma.

Oczywiście, że każdy ma swoje prawdy.
W życiu, a szczególnie w takich sytuacjach, o jakich wspomniałaś, niewiele jest faktów, za to cała masa "prawd". 
Jeżeli przysięgaliście sobie wierność, a jedno z was fizycznie doprowadzi do zdrady, to możesz powiedzieć, że to jest fakt, ale już "zdrada psychiczna", przyczyny zdrady, zaniedbywanie relacji,... itp ... możesz całymi latami dyskutować i być cały czas w tym samym miejscu, bo każde z was będzie miało "swoje prawdy".
Nie wyszystko się da zdefiniować, opisać, określić granicę, a nawet gdyby się dało, to przecież człowiek się zmienia, więc należałoby to definiować, aktualizować nieustannie. Trzeba zaufać, np. że słowo "wierność" rozumiecie podobnie, pielęgnować wartości przez cały czas trwania związku.
Z czasem wszystko się zmienia, zmienia się spojrzenie na świat, na partnera, na życie, nasze doświadczenia wypływają na nasze wybory dlatego jak zaczynasz doszukiwać się przyczyn w przeszłości, to okazuje się, że każde z was dążyło w innym kierunku, różne sprawy były ważne dla was, że właściwie to wspólne było tylko miejsce i czas, a reszta was różniła.
To co łączy ludzi to emocje, uczucia, a ich się nie da logicznie wytłumaczyć, więc nie da się obiektywnie powiedzieć, kto był bardziej niekochany, wykorzystywany, oszukiwany, kto bardziej cierpiał...
Można co najwyżej spojrzeć na siebie i powiedzieć coś

Nie tylko każdy ma swoją prawdę ale jest kilka prawd w obrębie jednej osoby. Pamiętam jak zachowywałem się po swoim ostatnim zakochaniu. Teraz patrzę na tą sprawę zupełnie inaczej a przecież fakty są w tej sprawie ciągle takie same.
U nas dyskusja wciąż nie jest ważną wartością. Ludzie nie mają refleksji związanych z dialogiem przez co gdy mają konflikt odruchowo traktują się jak wrogów zamiast próbować się dogadać. A przecież sprawa rozwodowa nie musi toczyć się formie "kto jest większym przestępcą" tylko jak to wszystko teraz poukładać.
Gdybyśmy umieli świadomie w siebie spoglądać i umieli naprawdę ze sobą rozmawiać to i tych rozwodów było by sporo mniej.

Prawda - to przedstawianie rzeczywistości z własnego punktu widzenia

Daleko nie szukając.
-Wczoraj oglądaliśmy z m.serial, mam nadzieje, ze to nie będzie uznane za reklamę "Reguły gry". Niby serialik komediowy, ale każde z nas postrzegało temat odcinka -sprawę zazdrości i winy, trochę inaczej, niby trochę, ale owo trochę bardzo zmieniało nasze nastawienie do bohaterów.
M. wziął stronę mężczyzny i twierdził, że on nieświadomie uraził swoją żonę i wcale nie podrywał małolaty, z którą przyszedł jego kumpel, lecz po prostu mu gratulował...
Ja oczywiście wczułam się w kobietę, która patrzy jak jej mąż ślini się do 2-stki, a ona poczuła się stara i nieatrakcyjna...

A ta książka to zdaje się faktycznie jakaś powieść psychologiczna, bo kojarzę, że jej autor był ostatnio w jakiejś śniadaniówce. Sensownie gość gadał.

Dzięki, właśnie tam też widziałem. Dzięki!:)
Przeczytałem sobie jeszcze jedną recenzję to wszystko się zgadza tylko tam facet kładł większy nacisk, że to ciekawa proza z elementami psychologii. Ale to już nie będę gadał tylko pójdę to przeczytać bo brzmi naprawdę ciekawie. A swoją drogą to nie wiem jak to się stało, żę ten gatunek zawsze jakoś mnie omijał tzn powieści psychologiczne.