Narastające problemy. Jak wrócić do normalności ?

Witam!
Jestem tutaj nowa, i nie ukrywam, że zdesperowana.
Ciężko mi się mówi o własnych problemach, a napisanie na forum nic nie boli i mam nadzieje przeczytać cokolwiek co mi rozjaśni w głowie.
Moja historia jest długa i obawiam się, że niewiele osób doczytałby do końca.
No więc mam 22 lata, jestem w 4-letnim związku i od trzech lat ciągnie się koszmar w moim domu co przekłada sie na moje życie osobiste. Zaczęło się od zdrady, na której moja mama przyłapała ojca. (nie pierwszy raz) Zawsze mu "wybaczała", ale tym razem coś w niej pękło. Ojciec najpierw chciał sie wynieść. Nie doszło do tego. Zaczął się nad nią psychicznie znęcać, robił burdy po pijaku (jest alkoholikiem). Moja mama wylądowała w szpitalu, leczyła się na nerwice, wykryli u niej guzki na tarczycy. W miedzy czasie jeszcze ja z siostra raz przyłapałam mojego ojca z kochanką. Co jest najgorsze moja mam wtedy była w szpitalu a gdyby nie mój szwagier i mój narzeczony to chyba byśmy ja zabiły. Przeraża mnie to co w takich sytuacjach dzieje się w głowie. Jak już wspominałam to trwa wszystko już 3 lata. Były próby godzenia się, ale te "dobre dni" nie trwały długo. Potem wszystko wracało. Boję się o moja mamę, bo ona powoli wpada w jakąś psychozę. Ciężko jej cokolwiek wytłumaczyć. Czasem mi szkoda jej, a czasem ojca. W domu jest tak ciężka atmosfera, że nie lubię tu bywać. Chociaż nadal tu mieszkam. Nie mam pewności że akurat dziś nie będzie znowu awantury. wstydzę się naszych sąsiadów. Mieszkamy w bloku, więc wszyscy o wszystkim wiedzą.
Jeśli chodzi o mnie to rozchwiało mnie to emocjonalnie. Nie czuję się spokojna. Nawet jak jestem gdzieś daleko od domu. Cały czas myślę czy zaraz ktoś nie zadzwoni żebym szybko wracała do domu bo sie "zabijają". Nie mogę się na niczym skupić. Prawie zawaliłam rok na studiach. Stałam sie okropnie nerwowa i wybuchowa. Przerastają mnie najmniejsze rzeczy. Nawet pisząc to teraz już sie denerwuje, że nie jest tak jak powinno. Zmieniłam sie przez te wydarzenia, no i mój związek.  Przestaliśmy się dogadywać. Ja i mój facet zaczęliśmy od kilkuletniej przyjaźni. Znaliśmy sie dobrze i zawsze dogadywaliśmy nawet jak któreś z nas było w związku z kimś innym. Teraz czuje że się to rozpada. Dużo na niego spadło, przez moją sytuacje rodzinną. On ma ciepły rodzinny dom. Nie idealny ale ma wsparci, spokój. Nie rozumie mnie. Uważa że powinnam się odciąć od tego, ale jak ? Nie potrafię się odciąć, zostawić mamę. Nie, to nie wchodzi w grę. Jestem w kropce. Nie wiem w którą stronę iść. Mam dość tego domu, siebie... mojego życia. Chciałabym zacząć od nowa, ale to trudne. Boje się że go skrzywdzę, że moja skrzywiona psychika nigdy sie nie nawróci i nie będę potrafiła stworzyć normalniej rodziny. Boje się że zawsze gdzieś będę widziała problem.  Przerosło mnie to już, nie wiem co mam z tym zrobić...