napastowanie, a późniejsza samotność

Moim zdaniem nie ma to wpływu konkretnie na samotność, a na sposób patrzenia na świat. Niektóre dziewczyny potrafią przełamać się i otworzyć na nowe znajomości. To chyba zależy od psychiki i jak głęboko został ślad. Rozumiem, że ta sytuacja odnosi się do Ciebie,czyli odtrącasz wszystkich chłopaków wokół siebie, bo nie masz do nich zaufania?

Monka ,przede wszystkim nie wszyscy faceci to świnie.

Nie każdy facet myśli tylko o jednym.

Zawiodłaś się już nieraz, dlatego masz w sobie taki lęk ,który nie pozwała Ci obiektywnie spojrzec na pewne zachowania.

Boisz się zaufac,z góry zakładasz ,że dana osoba może zrobic Ci krzywdę.

Jesteś jeszcze młoda ,jeszcze wszystko przed Tobą.

Czujesz się zagubiona ,samotna. Czy nie myślałaś o tym ,aby porozmawiac o tym z jakimś specjalistą, konkretnie psychologiem?

Monka jeżeli rodzice nie rozumieją Twojej sytuacji,lub też nie masz w nich oparcia to wcale nie musisz z nimi o tym rozmawiac.

Moja matka np nie była zadowolona gdy zaczęłam chodzic do psychologa,wyklinała i jego i mnie,że mi robi wodę z mózgu.

W końcu zrezygnowałam,miałam wtedy 18 lat i wszystko stało się jeszcze bardziej cięższe.

To nie jest Twoja wina ,że ktoś Cię napastował.

Byłaś tylko bezbronnym dzieckiem,ofiarą ,winien jest sprawca,w żadnym wypadku nie Ty.

Rozmowa z psychologiem na prawdę bardzo pomaga,uwierz mi ,wiem coś o tym.

Dla mnie lepiej np jest pogadac z kimś obcym niż z bliskim,bo tym bliskim nie potrafię zaufac do końca.

Uwierz ,że psycholog to osoba,która już nasłuchała się wiele takich historii,nie jesteś odosobnionym przypadkiem.

A wstydzic się powinien ten kto Cię napastował,nigdy nie Ty.

Monka ,ja byłam molestowana przez kilka lat od 9 roku życia,czy mogłam będąc dzieckiem sprowokowac pedofila do takich zachowań?

100 % wina leż po stronie mojego kata, ja nie ponoszę żadnej winy.

Miałam okrutnego pecha .

Nie zmienimy swojej przeszłości,ale można inaczej zacząc  patrzec na świat ,po przepracowaniu traumy jaka została po tych przeżyciach.

Prawie już 2 lata temu przeszłam jedną terapię u psychologa ,od kwietnia 2011 jestem znowu na terapii.

Ja nie chciałabym już byc dzieckiem.

Teraz jestem dorosła ,wolna i silna.

w żaden sposób nie możesz tak myśleć o sobie. ja padłam ofiara gwałtu, żadne przyjemność. strasznie się później obawiałam zbliżeń.
jednak poszło, było ciężko, ale dałam radę.

molestowanie, napastowania to też swego rodzaju gwałt, bo wkracza ktoś ze swoimi brudnymi łapskami w nasza intymną strefę, która jest przeznaczona tylko dla wybranych. wiem, że ciężko jest Ci przełamać się, nie warto wierzyć w ludzkie gadanie, mnie sama niejednokrotnie oszkalowano, bez żadnych podejrzeń... miałam już swoją etykietkę, ale nie przejmowałam się tym, bolało jak ludzie Cie wytykają palcami, ale brak reakcji jest najlepsza reakcją.

mogę Ci powiedzieć, że nie ma dwóch identycznych osób, facetów. KAŻDY się od siebie czymś różni.
warto szukać tego dobrego, jedynego.
ja poradziłam sobie bez pomocy specjalisty, ale skoro Ty czujesz, że jesteś na to za słaba to może warto pójść do niego po pomoc?