czy to borderline?

Myślę, że w Twoim życiu wydarzyło się coś, co wpłynęło na Twoją psychikę, przez co się tak zachowujesz.
"nie umiem na to poradzić, nie umiem nad tym zapanować..."
ważne, że chcesz to zmienić.

Idź do psychologa.

Ten fragment to wypisz wymaluj ja.... Szczególnie to z siedzeniem w domu, a chęcią wychodzenia i bycia otoczona znajomymi.... Z tym podekscytowaniem i plakaniem zaraz to nie mam jakoś często, ale ostatnio częściej niz zazwyczaj
To się też kwalifikuje jakoś do jakiegoś problemu? Czy po prostu tak już mam...?
Bo powiem szczerze, że trochę się zmartwiłam teraz

OceanSoul:
Najlepiej będzie jak też przejdziesz się do psychologa, żeby nie zostawać samemu z tym. Ja sama tak naprawdę bym niczego u siebie nie zauważyła, gdyby nie moi byli partnerzy. Dla mnie to było normalne a raczej kwestia charakteru ale teraz widzę, że mam dość poważny problem...

Drugie wytłumaczenie może być takie: jesteś nastolatką i masz po prostu w tych momentach PMS.

Jasne przez 4 lata mam PMS Jestem zupełnie sama i nie umiem żadnych relacji z ludźmi nawiązać, bo mam PMS. Wiesz wydaje mi się, że mając 21 lat nie możesz porównywać mnie do dzisiejszych typowych nastolatek ze swoimi problemami

Wiem, że dla innych może się to wydawać śmieszne takie problemy i pewnie twierdzą, że łatwo można nad tym zapanować i się zmienić. Niestety widocznie to jest coś poważniejszego bo przez 4 lata próbowałam przystopować z tym wszystkim, ale trwało to z tydzień najwyżej 2 tygodnie. To mnie powoli niszczy i nie widzę siebie w tym świecie z moim nastawieniem do innych itd. Praktycznie codziennie siedzę w domu, bo nie mam do kogo wyjść ani z kim pogadać. Muszę dać sobie pomóc, bo nie widzę dla siebie szansy jeśli niczego z tym nie zrobię. Także mam nadzieję, że psychiatra wskaże mi prawdiłową drogę

Musisz iść do specjalisty, a on Cię zdiagnozuje. Tłumaczenie tego PMSem czy młodym wiekiem jest po prostu niemądre.

Osoba o której pisałam chodzi już parę lat na terapię. Miała wszystkie zachowania które opisałaś, włacznie z samookaleczaniem się (cieła sobie stopy w momentach depresyjnych). Jej matka była bardzo zimną, apodyktyczną osobą i to podobno miało duży wpływ na jej osobowość. Też w domu nagradzano ją pieniędzmi np.: za dobre oceny. Dużo analogii u niej i u Ciebie, więc warto to sprawdzić.

Nie wiem na czym polega dokładnie ta terapia. Wiem, że wymaga od niej bardzo dużo wysiłku poza sesjami terapeutycznymi, to praca nad prawidłowym zachowaniem w życiu codziennym. O lekach nic mi nie wiadomo.

Bardzo się cieszę,że znalazłam wątek na forum poświęcony Borderline. Otóż aga91s jeżeli chcesz iść do psychologa i widzisz u siebie dosyć poważny problem to gratuluję wyboru. Idź ,bo to może Tobie pomóc. Jednak zastosowałabym u Ciebie inną taktykę. Otóż nie mów na wstępie psychologowi ,że podejrzewasz u siebie Borderline. Może lepiej będzie jeżeli będziesz opowiadać o tym jak się czujesz. Jeżeli specjalista stwierdzi u Ciebie objawy zaburzenia osobowości to Twoja teoria,którą już wcześniej wysunęłaś tylko się potwierdzi,a lepsza jest wiedza co się dzieje , niż żyć z czymś co nam przeszkadza. Kolejną sprawą jest to,iż nie musisz się niczego obawiać Borderline nie jest niczym złym. Owszem jest męczące ,ale nie jest chorobą. To tylko zaburzenie. Uważałabym jednak na to,gdy lekarz chce wypisać nam "proszki", które mają nam pomóc na co dzień. Lekarstwa tego typu często prowadzą do depresji endogennej co tylko pogarsza cały obraz sytuacji.
Zgodzę się z shedir ... "wszystkie zaburzenia osobowości można doszukać u siebie" jest to prawdą.  My , ludzie mamy tendencje do tego,że czytamy artykuł o jakieś chorobie i nagle widzimy w sobie wszystkie jej objawy. W życiu już tak jest ,że każdy człowiek ma inną osobowość. Jeżeli Ty aga91s czujesz się z tym źle co się dzieje z Tobą , wbrew Twojej woli to znaczy ,że musisz podjąć poważniejsze działania. Oczywiście nic się nie bój. Jak już wspomniałam każdy człowiek jest po prostu inny. Pamiętaj tylko,że nie musisz walczyć z sobą,bo każda część tego co się z Tobą dzieje jest nadal Tobą ... w mniejszym bądź większym natężeniu. Może właśnie dzięki temu jesteś bardziej indywidualna? Spójrz na to z innej perspektywy. Nie czuj się przerażona,bo to prowadzi do paniki. Lepiej działać powoli, niż postawić wszystko na jedną kartę.