Borderline to ściema

Jestem tego samego zdania co Ty. Zresztą większość zaburzeń psychicznych powstało na skutek ewolucji społeczeństwa i biegania do doktorów z byle czym.

No cóż, niektórzy lubią blondynki, niektórzy z tłumu kobiet wyłapują te z BPD

Widzisz, to podobnie jak z ADHD - polecam wartościowy artykuł psychologa Pawła Droździaka pt. "Czy ADHD istnieje?". Zaczęłam się tym interesować, gdy przyszło mi zaznajomić się z tym tematem od strony zarówno pedagogicznej, jak i "obserwowalnej" u córki koleżanki. Martyna zachowywała się brawurowo, karygodnie miejscami, mama z nią poszła do psychologa i co? Wielkie UFFF - to ADHD! Już wiemy czemu Martyna wychodzi na dach szkoły, wszystko niechcący tłucze, umawia się z chłopakami 5 lat starszymi od siebie (12-latka) i pali papierosy przed blokiem.
Małej tak naprawdę - z moich obserwacji mówię - brakowało ojca oraz autorytetu; jej tata związał się z inną kobietą, stworzył sobie nowe dzieci, a mama nie dość, że nieporadna życiowo, to kompletnie niekonsekwentna, traktowała córkę jak powierniczkę-równolatkę. Ona próbowała zwrócić na siebie uwagę i to rozpaczliwie, jak i szukała na siłę akceptacji (starsi chłopcy) Jak tu nie mieć adhd?

Taka diagnoza to WSKAZÓWKA do odpowiednich reakcji czy działań (dla zainteresowanych i troszczącego się otoczenia
NIE tłumaczenie a pomoc. A jak człowiek "chce uderzyć psa to kij zawsze znajdzie" mówiono onegdaj dlatego nie bagatelizowałabym żadnego z powyższych problemów - przeciwnie, bacznie przyglądałabym się i szukałabym ODPOWIEDNICH metod postępowania.
ALE można zaprzeczać, czemu nie? Zależy CO się chce w ten sposób osiągnąć. ROZGRZESZENIE?

"zaburzonej" miało byc:) Ale mówiąc dosadniej: człowieka tak postępującego jak w borderline określa się po prostu mianem złego człowieka. A po wystawieniu diagnozy, to już wszytko ma mu uchodzic? Może byc zły, coraz gorszy, bo ma świstek papieru???
Chodzi mi o to, że oprócz sprzyjającemu takiemu zachowaniu zaburzeniu, te osoby mają też często po prostu bardzo nieładne cechy charakteru, a często diagnoza i "grupa wsparcia" daje asumpt do eskalacji tych cech.

Cechy charakteru, jak to piszesz - nieladne - moga wynikac (i wydaje mi sie, ze czesto wynikaja) wlasnie z charakteru zaburzen - osoby z otoczenia moga czuc sie manipulowane. Jednak nie jest to swiadome. I to jest pocieszajace - bo praca nad soba osoby z bordeline polega wlasnie na uswiadamianiu sobie, po co tak robi i co jej to daje. I moze to byc poczatek zmian. Dodam, ze to koszmarnie trudne.

A najgorsze, co moze robic wtedy otoczenie, to wlasnie utworzenie "grupy wsparcia" rozumianej jako klubu wzajemnej adoracji i dostarczania "głaskow po glowie".

Owszem wszystko zależy od danej osoby, zaburzenie zaburzeniem ale prawdą jest, że wiele osób tzn. zaburzonych jest zwyczajnie egoistycznych, niedojrzałych i nie ma usprawiedliwenia dla tych cech, zachowań.

Wszystko zależy od ogólniej dojrzałości jednostki, od jej samoświadomości i przede wszystkim od tego, czy taki ktoś bierze odpowiedzialnośc za siebie, za swoje życie i decyzje. Myślę, że nawet osoba zaburzona może być świadoma siebie, swoich zachowań, może nie być egoistyczna jednak często taką świadomość jak i wiedzę w przypadku osób zaburzonych zyskuje się m.in. poprzez terapię.

Druga sprawa, że osoby zaburzone są często bardzo egocentryczne, trudno im dostrzec kogoś innego gdyż są skupione wyłącznie na własnym poczuciu nieszczęścia, na własnych emocjach i ich wewnętrznych tragediach, często nie myślą co mogą czuć inni bo ich własna osoba jest dla nich całym światem.

Czy tego typu podejście takich osób to zwykła wredota, złośliwość, egoizm, czy jednak to efekt zaburzenia? To kwestia dyskusyjna...

Myślę, że osoby z borderline często faktycznie nie panują nad tym co się z nimi dzieje, to ludzie o zaburzonej, zahwianej tożsamości, którzy często naprawdę nie wiedzą jacy są. Nie wiedzą co lubią, co naprawdę ich pociaga, jacy są, czy jacy chcieliby być - ten brak integralności jest chyba ich największym dramatem i przyczyną uczucia lęku i odczuwanej pustki. Oni często nawet nie wiedzą jakiej są  orientacji seksualnej (w zależności od danej sytuacji lub osoby z jaką przebywają mogą być bardzo różni - gdyż ich własny obraz o samych sobie chłoną z zewnątrz), pozbawieni innych są jakby nijacy i desperacko potrzebjją kogoś, innej osoby żeby jakkolwiek istnieć, mieć poczucie własnej realności.
To osoby, które również mają nierealne oczekiwania wobec innych ludzi i nie potrafią jakby zrozumieć braku realności tych oczekiwań co powoduje, że w rezultacie ranią sami siebie. Rani ich, ich własny niedorzeczny sposób myślenia, postrzegania rzeczywistości.  Można powiedzieć, że osoby z borderline mają po części zaburzenia paranoiczne, po części narcystyczne, w tym nerwice i niekiedy stany psychotyczne.

Z pewnością każdy z nas odczuwał w życiu pustkę, czy lęk przed odrzuceniem jednak myślę, że odczucia zdrowych osób, a osób zaburzonych są zupełnie inne, nieporównywalne.
Pustkę odczuwamy często, każdy choć raz w zyciu odczuwał pustkę. Czesto odczuwamy ją jako poczucie straty, tesknoty za kimś, jako poczucia braku bliskości od innych. Natomiast wydaje mi się, że pustkę jaką odczuwają osoby z borderline jest porównywalna do poczucia braku istnienia, to wielkie nic, to dziura bez dna. To chaos i ogrmony lęk przezd nieistnieniem i ucieczka do nikąd od samego siebie.

Wszystkie wystepujace w ludziach cechy sa normalne, w odpowiednim nasileniu, ale jak ostroznosc przeksztalca sie w paranoje, to juz mamy problem. I tak samo z borderline: chec bycia z druga osoba, potrzeba partnera jest jak najbardziej ok, ale ciagle poczucie absolutnej pustki, kiedy partnera brak, nie jest.

W skrocie, o zaburzeniach mowimy wtedy kiedy utrudniaja czy wrecz uniemozliwiaja normalne zycie.

Ach, naturalnie, ale tak jest w wielu przypadkach zaburzeń czy chorób. Borderzy i chorzy na chorobę afektywną dwubiegunową chyba szczególnie niechętnie się leczą, bo swój stan po lekach określają jako "zmulenie i brak uczuć". Jednocześnie często wymagają od bliskich zrozumienia i akceptacji swoich zachowań, bo przecież to nie ich wina, że są chorzy. Ale ich, że nie chcą się leczyć - coś za coś, tak to nie ma.

Adlernewman, narcyzi to jeszcze-jeszcze, ale o chcącym się poważnie leczyć psychopacie (dla niewiedzących - zaburzenie dyssocjalne) to serio nie słyszałam ;-)

A z borderami i dwubiegnunowymi to w sumie powinnam uzupełnić, że oni w sumie chcą się leczyć ale nie farmakologicznie (a leczenie farmakologiczne w tych wypadkach jest z reguły zwyczajnie konieczne) i wtedy kiedy im jest źle. Z tym, że za jakiś czas robi im się lepiej i leczenie leci w kąt do czasu aż znów im się robi źle i muszą zaczynać od początku.

To ja w takim razie  powątpiewam dosyc mocno czy aby napewno diagnoza adhd zostala slusznie postawiona-wątpie w tym opisanym  przypadku, wg mnie mylnie (choc specjalistą zadnym nie  jestem, ale swoje co nie co wiem w tym zakresie)

generalnie podobnie myśle

czy o nowotworze też tak fachowo byście pędzili w diagnozach, poradach?

skąd pomysł o powiązaniu bpd z okresem dojrzewania? proszę jakiś link, nazwisko autorytet ???

skąd pomysł na leczenie lekami bpd? to nie choroba a zaburzenie i to bardzo dużo mówi kiedy się rozróżnia

nie słyszałam by ktokolwiek LECZYŁ  bpd

a co się komu miesza - wiadomo terapia z leczniem to raz, a dwa lecznie chorób towarzyszących bpd

jeśli to pomogło komuś zacząć szukać by wiedzieć to świetnie

zawsze mówicie o ludziach i ich życiowym problemie dramatycznym w przypadku bpd czy adchd więc warto mieć pokorę

ktoś napisał, że leczenie farmakologiczne jest koniecznie.. to kompletna bzdura
Ja to napisałam i kompletnie się z Tobą nie zgadzam. ;-)
Pogadamy o tym?

Nie ma tutaj o czym za bardzo dyskutować.. lekarstwa w przypadku borderline są ostatecznością i przepisuje się jeśli ktoś na prawdę nie jest w stanie funkcjonować "normalnie" na co dzień... to dotyczy zaburzenia, które jest przeważnie "wzbogacone" o jakiś shit... jeśli ktoś ma przy okazji depresje, chorobę afektywną dwubiegunową, psychozy, nerwicę lękową, silne ataki paniki, zaburzenia odżywiania itp. itd. I nie mówię tutaj o jednodniowym epizodzie, tylko o formie stałej, która tym samym przeszkadza w codziennym życiu i kontaktach z otoczeniem... chcesz mi powiedzieć, że wymyślono lekarstwo,  które sprawia, że jego regularne przyjmowanie mnie "naprawi i zmieni"? że będę wówczas innym, lepszym człowiekiem dla samej siebie i otoczenia? heh niestety... tylko ja mogę to uczynić... poprzez systematyczną terapie i pracę nad sobą czy może lepiej zażywać stabilizatory nastroju? antydepresanty i jeszcze walnąć coś jebutnego na noc żeby się dobrze spało? każdy ma prawo wyboru... można iść na łatwiznę (podkreślam, że mówię o "czystej" formie zaburzenia) faszerować się tabletkami, w ogóle najlepiej olać wówczas terapię regularną (znam... oj znam...) można też konfrontować się z własnymi słabościami na trzeźwo... kwestia decyzji, priorytetów i sprawa indywidualna
Leczenie farmakologiczne NIE JEST ZAWSZE KONIECZNE - jest dopuszczalne, jest częste ale nie obowiązkowe kropka.

"Borderline przyciąga "choroby".. innymi słowy osoby, które mają czystą formę bez dodatków to mniejszość.. jam mniejszość - choć miewam stany depresyjne (miewam), choć miewam lęki (miewam) nikt i żaden porządny lekarz nie przepisze mi lekarstw..."
Ja bym powiedziała, że w borderze mogą wystąpić epizody depresyjne, nerwicowe, lękowe, psychotyczne. Że współwystępuje z reguły z innymi syndromami i chorobami, np. DDD/A, PTSD, ChADem to swoją drogą, ale nawet jeśli nie współwystępuje a pojawiają się jedynie wyżej wspomniane epizody, to i tak nie znam lekarza, który by nie przepisał leków jeśli ten epizod byłby o wystarczającym nasileniu, więc nie mam pojęcia, jakich Ty znasz lekarzy, serio.

Owszem, można też tak napisać... "epizody"... z tym, że co kwalifikuje epizod do tego, żeby stał się powodem leczenia farmakologicznego? to, że raz na miesiąc jest mi smutno i za chwile mija? to że czasami mam o sobie kiepskie zdanie i patrząc w lustro nie do końca się sobie podobam? to, że jestem cholerykiem raz na czas i mam wkurw na wszystkich i wszystko? takim tokiem rozumowania - każdy człowiek powinien się faszerować i to nie powody do biegania po recepty... Pisałaś o nasileniu... to słowo klucz.. u mnie sztuczki i kruczki pojawiają się na tyle rzadko i są na tyle znośne, że musiałabym kłamać i je eskalować (ręczę... potrafiłabym ) żeby ktoś przepisał mi lekarstwa... i zaufaj mi... znam sporo BPD, którzy tak właśnie postępują... pigułka na to, pigułka na tamto a później jeszcze to popić jakimś alko i jest zajebiście
Raz w życiu dostałam aż 3 recepty na raz - przepisał je lekarz psychiatra po 15 minutach rozmowy (mój lekarz wyjechał na wakacje i było to jakieś 5 lat tamu.. dawno), który notabene już nie prowadzi praktyki (odebrano mi uprawienia) - wówczas przyznaje... było dość kiepsko.. sytuacja życiowa nieco mnie przerosła i zwyczajnie się posypałam, będąc kłębkiem smutku, który bał się przez kilka dni wyjść z domu... nie spałam , nie jadłam... chciałam porozmawiać o tym.. zamiast tego wysłano mnie do apteki lekarstwa, które mi przepisano i dawki były na tyle źle dobrane, że jak wrócił z urlopu mój terapeuta to kazał mi całość odstawić i tak już zostało... ps. lekarstwa przyjmowałam tydzień, wstawałam z łóżka tylko po to żeby iść do łazienki.. byłam warzywem, nie myślałam tylko spałam... ale za to jakie miałam piękne sny i jak czas szybko płynął

"jedyne co pomaga jest wzięcie swojej własnej dupy w troki, terapia i jeszcze raz terapia.."
Hm... to może na przykładzie. Ostatnie moje spotkanie ze znajomym borderkiem polegało na bieganiu za nią po moście (przy jednoczesnej próbie zagadania przez telefon), bo "ziemia ucieka", zakończone kurczowym uczepieniem się barierki, wrzaskami, groźbami o wyskoczeniu przez tę barierkę, machaniem jakimś szpikulcem, którym w końcu mnie dziabnęła (na szczęście jestem dość puchata, to nic mi się nie stało). Zakończyło się to oczywiście hospitalizacją z diagnozą epizodu psychotycznego. Jak w takiej sytuacji widzisz "wzięcie dupy w troki i terapię", bo moim zdaniem do terapii, do choćby próby terapii, trzeba być zdolnym, a ktoś, komu "ucieka podłoga" zwyczajnie do niej zdolny nie jest bez leków. I epizodyczne psychozy, mniej lub bardziej intensywne, wcale nie są czymś absolutnie wyjątkowym w przypadku borderline, z tym się trzeba liczyć.

Masz ciekawą znajomą przykład dość obrazowy i bardzo przejaskrawiony... co nie znaczy, że nie możliwy ale jeśli uważasz, że każdy z borderline ma tego typu epizody to jesteś w wielkim błędzie aczkolwiek jestem w stanie sobie coś takiego wyobrazić... na szczęście na wyobrażeniu się kończy to z czym się absolutnie zgadzam to to, że do terapii należy "dorosnąć" i być zdolnym... to temat złożony zwłaszcza w przypadku BPD..
Mam wrażenie, że umknął Ci jeden aspekt mojej wypowiedzi.. pisałam o osobach, które ogarniają swoje życie i przy okazji mają BPD.. nie o takich przypadkach jak Twoja znajoma.. Twoja znajoma naturalnie potrzebuje wspomagania farmakologicznego - terapii kiedy będzie na nią gotowa..
Przy okazji.. nie znam dwóch takich samych przypadków borderline... są jakieś mianowniki... cechy, wyznaczniki.. i to by było na tyle

"są osoby out i in... są osoby, które swoje zaburzenie hodują w środku, robiąc różne dziwne rzeczy i zadając ból sobie... ból w znaczeniu dosłownym i mniej dosłownym.. bólem i karaniem się może być nawet przypadkowy sex.. ale także cięcie się czy wyniszczanie psychiczne, fizyczne.. nie ma tutaj mowy o byciu wrednym człowiekiem... chyba, że w stosunku do samego siebie... takie osoby z natury są mało zainteresowane krzywdzeniem innych..."
Przede wszystkim są jeszcze takie z typem mieszanym czyli czasami przejawiają zachowania acting-out, a czasami acting-in, zwykle z przewagą jednego z nich.
Po drugie to wyżej opisane było typu acting-in, tylko co z tego? No ja wiem, że nie miała zamiaru mnie nijak zranić, mam świadomość, że posłuchanie jej próśb to był mój wybór, ale ciężko jednak powiedzieć, że nikogo swoim zachowaniem nie zraniła, począwszy od tego, że sporo osób się o nią martwiło, a skończywszy na bądź co bądź fizycznym uszkodzeniu mnie. Serio, nie trudno sobie wyobrazić, że przeciętny Kowalski czy Kowalska w pewnym momencie będzie miała tego dość i szalejącego bordera zostawi, bo zwyczajnie będzie zbyt wykończony kolejnymi sytuacjami. Acha, oczywiście moja koleżanka-border śmiertelnie się na mnie obraziła za wezwanie policji i hospitalizację co zapewne swoją drogą by mnie psychicznie zraniło gdyby nie to, że to ani moja pierwsza taka akcja ani dziesiąta.

Nie napisałam nigdzie że in i out się wykluczają.. napisałam ogólną charakterystykę dwóch typów zachowań... i owszem przeważnie jest tak, że jedno z nich przeważa - co zresztą pozwala na zamknięcie w owe ramki To wyżej dla mnie to było OUT przy okazji desperacka próba zwrócenia na siebie uwagi...jasne, że nie chciała Cię skrzywdzić, jasne, że siebie też nie... "zwyczajnie" coś pacnęło (COŚ) i stało się... gdyby to było IN to zapewniam Cię, że most i szpikulec nie miał by miejsca.. to było zbyt widowiskowe i zbyt na pokaz... to był akt manifestacji... na zewnątrz... swoją drogą nie wiem co takiego musiało się stać, że to wszystko nabrało aż takiego rozpędu... owszem, owszem... czasami to tylko/aż głowa i myśli.. ale do takich jazd raczej potrzebny jest "zapalnik".. nie wyobrażam sobie, żeby w komfortowej, bezpiecznej sytuacji podczas spotkania z koleżanką bez powodu (mniejsza o racjonalność jego...) skakać po moście z tępym narzędziem, wymachiwać nim i grozić, że się skoczy... coś tutaj mi nie pasi...
To, że się obraziła śmiertelnie? cóż... okazałaś się wrogiem w jej pojmowaniu świata... "zdradziłaś" ją...

Zresztą bordery acting-out to też nie wredne z natury suki i skurwiele, zwyczajnie wychodzą z założenia, że najlepszą obroną jest atak i ranią ze strachu przed zranieniem, wykorzystują i manipulują, bo podświadomie wierzą, że jak tego nie zrobią, to ten ktoś ich wykorzysta i zmanipuluje. No ale jednak ranią, tak?

Jestem bardziej out nie in... bywam wredna i nie jestem w dupę milusia... zdarzyło mi się zranić kogoś raz czy dwa zdarzało się częściej jak byłam młodsza i pozwalałam sobie na folgowanie... czas przeszły...
Nie jestem natomiast pozbawioną serca, bezduszną, wykorzystującą i manipulującą suką ten fragment kipi nienawiścią.. jest totalnym uproszczeniem i jakaś dewaluacją.. czytając takie oto wypowiedzi ludzie myślą później stereotypami i przypinają etykiety... żal...

"Nie każdy kto ma borderline ma tym samym traumatyczne przeżycia z dzieciństwa.."
To "traumatycznie" to nie napisałam tak w ścisłym znaczeniu, miałam przez to na myśli również przypadki w rodzaju opuszczenie przez rodzica/ów, przemoc fizyczną lub/i psychiczną, zaniedbywanie dziecka na różne sposoby albo przeciwnie - nadmierna kontrola i nierealistyczne wymagania. Chodziło mi raczej o to, że nie spotkałam bordera, które by powiedziało "miałam zupełnie szczęśliwe, normalne dzieciństwo i okres dojrzewania".

Tu się zgadzam