Zaburzenie osobowości borderline

borderów można podzielić na dwie grupy: z agresją na zewnątrz (wobec innych) i do wewnątrz (wobec siebie). Przy czym najczęściej obie te "wersje" nie występują w stanie czystym, będzie przewaga jednego z rodzajów agresji, ale również elementy drugiego. Do stałych zachowań borderów należy też szantażowanie bliskich samobójstwem i to nie tylko werbalne, ale i podejmowanie "prób samobójczych" - zastosowałem cudzysłów, ponieważ te próby są tak robione, żeby się nie udały.

Ja mam wrażenie, jako człek doświadczony w życiu z borderem, że są to ludzie dążący do autodestrukcji, zniszczenia siebie i wszystkiego co w ich życiu jest pozytywne. Życie z taką osobą, to siedzenie na beczce prochu. Związek z borderem nie ma najmniejszych szans na powodzenie, jeśli border nie chce się leczyć (psychoterapia + farmakoterapia).

Przyznam, że nie do końca jest dla mnie jasne zakwalifikowanie BPD do zaburzeń, a nie chorób. Bo przyczyny borderline są nie tylko środowiskowe, ale i genetyczne (BPD jest dziedziczne). Stwierdzono też szereg zmian w mózgach osób z borderline.

Taka ciekawostka: borderline często jest mylone, również przez psychiatrów, z Chorobą Afektywną Dwubiegunową, która - zwłaszcza w wydaniu rapid cycling - ma objawy niemal identyczne z BPD.

Co do BPD i płci, to nasze uważanie nie ma tu nic do rzeczy, bo o ile dobrze pamiętam, wśród borderów jest nadreprezentacja kobiet.

Panie Wojciechu
na obserwacji szpitalnej pewnie nie ma problemu z diagnozą. Ale czym innym są 15 minutowe wizyty raz na miesiąc w gabinecie, zwłaszcza gdy leki na ChAD przecież działają - bo są też pomocniczo używane przy BPD.
Sam Pan też wie, że ChAD ChAD-owi nierówny, nie zawsze są jakieś np. urojenia wielkościowe.
Przykładowo, moja ex leczyła się przez lata i żaden psychiatra nie wpadł na to, żeby ją wysłać na testy do psychologa. Być może z jej diagnozą był też taki problem, że w ostatecznie okazało się, że ona takie Wash & GO, czyli dwa w jednym (BPD + ChAD)... Ale to wyszło dopiero w szpitalu.

Ale przez te moje doświadczenia często wchodzę na fora dla borderów i chadowców i wiem jakie problemy są z ich diagnozowaniem. Zresztą prowadzono badania wśród niemieckich psychiatrów i okazało się, że 45% z nich nie była w stanie prawidłowo rozpoznać choroby afektywnej dwubiegunowej, rozpoznając zamiast niej schizofrenię lub zaburzenie schizoafektywne. I podobnie jest z diagnozowaniem BPD.

to badanie psychiatrów było robione na podstawie kwestionariusza I okazało się, że niemal połowa nie rozpoznała objawów CHAD. Tu ma Pan dokładniej:
http://www.dwubiegunowa.net.pl/artykul.php?ks=5

I Pan pisze z punktu widzenia psychologa, a zazwyczaj pacjent trafia najpierw do psychiatry. Moja ex leczyła się u 4 psychiatrów i dopiero ostatni wpadł na pomysł wysłania jej do szpitala, zaś dopiero w szpitalu zetknęła się po raz pierwszy z psychologiem. Po 14 latach psychiatrycznego leczenia.

A jak wyglądały wcześniej wizyty u psychiatry na prowincji? 15 minut, to może nawet przesadziłem. Dwa scenariusze:

1.
- Jak się pani czuje?
- Lepiej.
- To wypiszę to samo i spotykamy się za miesiąc.

2.
- Jak się pani czuje?
- Gorzej, mam nastroje depresyjne.
- Myśli samobójcze?
- Nie.
- To dołożymy fluoksetynę i spotykamy się za 2 tygodnie.

JEJKU JEJKU BOZE TO CO TERAZ PRZECZYTALAM MNIE ROZJASNILO BOZE TO NIE ZE MNA JEST PROBLEM TYLKO Z NIM TO ZACHOWANIE TA AGRESJA TO WPADANIE W ZLOSC ZMIANA POSTAWY WOBEC TYCH KTORYCH KOCHA .....

Hmmm,
to właśnie podstawowy problem z popularyzacją psychologii i psychopatologii - ludzie natychmiast zaczynają diagnozować się nawzajem.
Przy odrobinie dobrej (albo złej) woli objawów zaburzeń osobowości można doszukać się niemal u każdego. Wynika to stąd, że różnica pomiędzy osobą zdrową a zaburzoną jest głównie ilościowa. Oznacza to, że wszelkie "zaburzenia" charakterystyczne dla osób rzeczywiście zaburzonych występują w nieszkodliwym stopniu u wszystkich ludzi. Ich natężenie u osób o zaburzonym charakterze jest po prostu przesunięte w kierunku wartości bardzo skrajnych.
Proszę jednak pamiętać, że nie każda osoba zachowująca się w sposób niepoprawny musi od razu cierpieć na zaburzenia osobowości. Tymczasem w sytuacji konflitków interpersonalnych wyjątkowo łatwo jest doszukać się u partnera "zaburzeń osobowości" - kiedy ludzie się kłócą, mają nieporozumienia, zachowują się w sposób nietypowy, często przykry, raniący czy krzywdzący. Gwarantuję, że partner, zwłaszcza z podręcznikiem psychopatologii w ręce, mógłby dokładnie tak samo zdiagnozować osobę diagnozującą.

Czasami (a nawet bardzo często) ludzie po prostu do siebie nie pasują. Nie oznacza to, że którekolwiek z nich ma zaburzoną osobowość - są po prostu źle dobrani i ciągłe konflikty wynikają właśnie z występujących między nimi różnic.

Dlatego proszę zostawić diagnozowanie specjalistom. To, że opisywane w podręcznikach objawy zaburzeń brzmią znajomo nie oznacza, że wszyscy wokół nas cierpią na jakieś zaburzenia psychiczne czy emocjonalne.

Potrafią, potrafią - tylko na to potrzeba czasu i współpracy - człowiek nie maszyna, śrubokrętem nie naprawisz i miarką nie zmierzysz

Ten właśnie problem starał się nam powyżej wyjaśnić Pan Wojciech. Nie jest tak, że przejawiając w niewielkim stopniu objawy danego zaburzenia jesteśmy od razu osobami zaburzonymi. Nawet zdrowy człowiek w pewnych okolicznościach może zachowywać się w sposób charakterystyczny i wskazujący na pewne nieprawidłowości, ważny jest więc stopień nasilenia i wskaźnik na ile zachowanie odbiega od normy, dopiero przy znacznym odchyleniu możemy mówić o faktycznym zaburzeniu.

I wracając do rozważań dlaczego niektórzy mają problem z właściwą oceną i nazwaniem zaburzenia... Nie wiem, nie jestem specjalistą, jeśli więc błądzę proszę mnie poprawić, ale wydaje mi się, że czasem granica pomiędzy jednym a drugim bywa dosyć płynna, co niestety bez dogłębnego poznania pacjenta, popartego zresztą doświadczeniem, może nastręczać trudności w postawieniu właściwej diagnozy. Jeśli więc ktoś nie zadaje sobie trudu, aby dociec jaka jest prawdziwa przyczyna takich czy innych zachowań, nie przeprowadza bardzo szczegółowego wywiadu, nie poświęca na zbadanie chorego wystarczająco dużej ilości czasu, a wspomniane czynności wykonuje bardzo pobieżnie, nie ma się co dziwić, że błędy się zdarzają. Pan Wojciech mówi ,,zostawmy diagnozowanie specjalistom", niemniej czy każda osoba nosząca miano psychologa będzie faktycznym specjalistą? W każdym wszak zawodzie na pewno znajdą się tacy, których nazwać możemy mistrzami, podobnie jak i ci drudzy, partacze.

Z diagnozami jest różnie...ostatnio sporo czytam o różnych schorzeniach z powodu problemów, jakie ma przyjaciółka. I często to, co czytam mogę odnieść do samej siebie, chociaż póki co niczego u mnie "nie znaleziono";) Moim zdaniem psychologia jest bardzo delikatna i tylko specjaliści i to często nie odrazu, mogą postawić diagnozę. Łatwo się pomylić, a różnie bywa też ze współpracą samego chorego.

Diagnoza diagnozą, ale czy czy moglibyśmy wrócić do głównego wątku? Nieco czytałam o tym zaburzeniu osobowości, niestety wszystkie informacje mają charakter internetowy i są powierzchowne. Traktuję je z dużą dozą ostrożności. Czy ktoś z Was lub Pan Wojtek mógłby polecić właściwą literaturę w tym temacie?

Interesuje mnie też efektywność leczenia chorego. Są strony, gdzie uważa się, że jest ona na bardzo niskim poziomie, ale znalazłam, również informacje, że pomimo, że wcześniej tak uważano, obecnie osiąga się dość dobre rezultaty w terapii borderów. Jakie są rokowania (oczywiście przeciętne, bo każdy przypadek jest inny) dla chorych?

Czy ktoś z Was nadal żyje z taką osobą i ma doświadczenie w terapii chorego? I ważna rzecz, czy choroba tej osoby jest powiązana z jakimiś uzależnieniami?

Motylku z tego co pisałaś wcześniej, to Twój były chłopak miał chorobę afektywna dwubiegunową, a nie borderline. To różne choroby. Mogę się mylić, ale ta pierwsze ma chyba gorszy przebieg. Popraw mnie, jeśli się mylę.

Nie czytałam wszystkich wpisów, tylko pierwszy. Osobiście poznałam kiedyś osobę z borderline, kobietę. Jej zachowanie było tak zahwiane i w pewnym sensie niezrównoważone, że spędzając z nią dużo czasu łatwo było zauważyć, iż jest jakaś inna. Co chwile zmianiała swoje życiowe decyzje, raz twierdząc, że dany pomysł jest genialny, a za chwile, że jest beznadziejny. Co do ludzi też co chwilę zmieniała opinię na ich temat, raz angażując się i uwielbiając ich, a po paru dniach nienawidząc i wypowiadając negatywne osądy. Miała kontrowersyjne poglądy, często wprawiających innych w zdumienie. Często też wchodziła w nowe romanse, jej zachowanie w tych kwestaich było dość ryzykowne. Bywała często agresywna nawet w miejscach gdzie zazwyczaj nie ma miejsca na niekontrolowane emocje.

Nie mam już kontaktu z tą osobą, znajomą.

Hej,

Cierpie na zaburzenie typu Borderline (od jak dawna? - nie wiem....mnie zdaje sie, ze od zawsze).

WIECEJ O MNIE NA FORUM W WATKU: BORDERLINE  -(NALEZY SZUKAC POD:STRES, LEK, NERWICA, DEPRESJA)

W powyzszym watku znajdziecie opis moich problemow i doswiadczen.

Teraz kilka innych przemyslen i wiadomosci:

Na poczatku myslalam o sobie, ze jestem inna, dziwna, ze moze to wiek dorastania? a moze skutki wychowania w nienormalnej atmosferze? obecnosc w moim zyciu "ojca"- tyrana i despoty? - .... ale to wszystko trwalo, bezustannie! - i trwa po dzis dzien.

Moi rodzice nigdy nie zaproponowali mi wizyty u psychiatry, wedlug nich wszystko co robilam, robilam na zlosc im i calej rodzinie. Nie rozumieli kiedy mowilam, ze nie panuje nad soba, nie panuje nad gniewem, agresja i innymi aspolecznymi zachowaniami, nie widzieli albo nie chcieli zauwazyc mojego wolania o pomoc...

Pierwszy raz do psychiatry zabral mnie narzeczony (obecnie maz) kiedy mialam 18 lat (dzis mam 25). Poczatkowo diagnoza brzmiala - gleboka depresja. Spedzilam w gabinecie kilkanascie minut i wyszlam z recepta na Anafranil, stawialam sie na wizyty kontrolne i po dluzszym czasie zazywania leku bez widocznej poprawy udalam sie ponownie do lekarza i poprosilam o zmiane leku. Moja sugestia zostala przyjeta- lekarz potraktowal mnie setralina - niestety ten lek rowniez okazal sie nieskuteczny. Rok temu trafilam do innej placowki, pani doktor poswiecila mi duzo czasu poniewaz widziala, ze jestem na skraju obledu i o wlos od odebrania sobie zycia. Dostalam Mirzaten - lek nasenny stosowany rowniez u osob z zaburzeniami laknienia (wazylam wtedy 43 moze 44 kg. a moja normalna waga to 50 do max.52 kg.) Lek dziala super, wystapila u mnie wyrazna poprawa juz po tygodniu zazywania - niestety efektem ubocznym byla nadmierna sennosc w ciagu dnia, nie moglam pracowac bo oczy same mi sie zamykaly i czasami zdazalo mi sie wrecz usnac na biurku w pracy. Ponadto przytylam, dopadal mnie wilczy glod - chcialam wrocic do mojej normalnej wagi ale to co sie ze mna stalo spowodowalo, ze wygladalam jak wieloryb (58 kg) i zaczelo sie bledne kolo!!! Z jednej strony mialam lek, ktory poprawial mi nastroj a z drugiej jak patrzylam w lustro to znowu dopadaly mnie doly.

Obecnie znowu jestem na setralinie, wydaje mi sie, ze po polrocznym zazywaniu mirzatenu moj organizm ustabilizowal sie na tyle by moc zaobserwowac dzialanie Asertinu. Na pewno w moim przypadku niezbedna jest terapia ( dostalam zalecenie wziecia udzialu w terapii indywidualnej), bardzo chcialabym zaczac spotkania jednak obecnie przebywam za granica z powodu choroby mojego meza (w tym miejscu chcialabym przeprosic za brak polskich znakow- nie jest to wynikiem mojego niedbalstwa). Setralina daje nie wiele ale bez niej trace panowanie nad soba, gore bierze zlosc, staje sie zwierzeciem...

Krotko mowiac powyzsza choroba (czy tez zaburzenie) stanowi wyzwanie zarowno dla chorego jak i otoczenia. Wiem, ze nie jest z nami latwo.... wiem, ze czesto zamiast podziekowania slyszycie gniew, padacie ofiarami naszej agresji - ale wiem, ze tylko dzieki naszym partnerom jestesmy w stanie zawalczyc o normalnosc, potrzebujemy wsparcia, potrzebujemy zrozumienia, co nie znaczy, ze kazdy wybuch ma nam uchodzic na sucho! Potrzebujemy milosci, akceptacji i cierpliwosci- w koncu nie my nalozylismy na nasze barki ciezar jakim jest BDP.

Polecam ksiazke "Uratuj Mnie" Rachel Reiland - to daje nadzieje, pokazuje ze warto!  W tym miejscu chcialabym podziekowac mojemu mezowi ... jesli to czytasz, mam nadzieje, ze widzisz jak wdzieczna jestem Tobie za milosc.

(O BDP): Masz racje, tego nie da sie zrozumiec - to trzeba poczuc.
Jednym z objawow BDP jest niestabilnosc emocjonalna...i niestety czasem bywam duzym, nieodpowiedzialnym dzieckiem. :'(

(O CHAD): Przebieg bez watpienia jest bardziej drastyczny, mam w rodzinie osobe z choroba dwubiegunowa i u niej golym okiem widac odchyly....delikatnie mowiac.  Ludzie z BDP swietnie sie maskuja, boja sie odrzucenia i niezrozumienia a jednoczesnie wolaja o pomoc. Watpie czy choc 5% ludzi, ktorzy mnie znaja podejrzewa, ze zmagam sie z borderem.

Sorry ale według mnie osoba, która ma borderline nie jest w stanie tego ukryć. Cała jej osobowość krzyczy i jest barwna. Osoba z borderline to jak aktor jednego dnia przyjacielski, towarzyski, następnego posępny i nienawidzący ludzi, za chwilę wrzeszczący bez powodu, a potem płaczący. Jednego dnia ma genialny plan na swoje zycie, o którym mówi z powagą i ogromnym przekonaniem, a następnego stwierdza, że tak naprawdę celem jego życia jest cos co stoi w zupełnym zaprzeczeniu do tego co myślał wcześniej, po chwili rozpaczy stwierdza, że może podejmie się leczenia w poradni, a po paru godzinach jedzie za miasto i znika na kilka dni. Poczym kupuje pędzle i stwierdza, że będzie malować. Poczym dochodzi do wniosku, że taką sztuką zajmują się tylko szaleńcy itp. Ciągle za czymś goni i nie potrafi tego uchwycić, bo nie ma pojęcia co chce złapać.

Fallen_Angel, czy u Ciebie zdiagnozowano borderline? Czy wiesz dlaczego jesteś tak często agresywna? Z tego co opisałaś wynika, że często masz stany depresyjne i jesteś bardzo agresywna. Czy masz jeszcze jakiś inne objawy? Osoby z tym zaburzeniem często są agresywne z powodu lęku, atak to jest ich mechanizm obronny. Odbierają czasem rzeczywistośc w sposób "skrzywiony" i niekiedy są przekonane o tym, że ktoś chce je zaatakować nawet jełśi tak rzeczywiście nie jest i dlatego reagują  w sposób niespodziewany, impulsywny.
Ich związki są bardzo burzliwe, pełne rozstań i powrotów. Potrafią wchodzić w bardzo ryzykowne sytuacje.

Czy da sie zyc z takim czlowiekiem? Hm... to zalezy jaka jest druga polowka, jesli nie jest zaburzona w jaki kolwiek sposob to na pewno bedzie jej latwiej. Nie potrafie obiektywnie odpowiedziec na to pytanie bo to zawsze ja bylam strona z problemem psychicznym w zwiazku.

Moge wypowiedziec sie na przykladzie mojego malzenstwa, dopoki moj maz byl zdrowy i mial do mnie cierpliwosc to bylo ok - ja mialam swoje wyskoki, on cierpliwie czekal az mi przejdzie i laskawie podejde i powiem, ze mu "wybaczam" (tak, tak... to nigdy nie byla moja wina w moim mniemaniu, nie przepraszalam a wybaczalam).
Obecnie od roku walczymy o jego zdrowie i zycie i jest ciezko - jestem na drugim koncu swiata, moja corka i rodzina sa w Polsce a my sie tutaj zmagamy z przeciwnosciami losu - jak wiele razy postanawialam juz pakowac bagaze i rezerwowac bilet powrotny?  ile razy mowilam, ze ja juz nie moge tak dluzej? ile razy mowilam, ze nasze malzenstwo nie ma sensu? - na prawde nie potrafie tego zliczyc, ostatnio staram sie nad soba panowac bo w koncu doszlam do tego, ze przeciez On przez tyle lat zmagal sie ze wszystkimi nieprzyjemnosciami jakie niesie ze soba zwiazek z osoba z BDP, teraz potrzebuje mojej pomocy i musze sobie dac na wstrzymanie. Czas w koncu dorosnac i stanac na wysokosci zadania...przeciez go kocham do jasnej cholery! - tak to sobie tlumacze. Z moimi postanowieniami jest krucho.... ale wierze, ze potrafie nie tylko brac ale tez dawac z siebie.

Z mojego doswiadczenia zycie z osoba chora na CHAD czy tez z osoba z BDP jest porownywalne z siedzeniem na bombie - nigdy nie wiesz kiedy nastapi wybuch i jak wielka bedzie jego sila.

Dodam, ze kobieta z mojej rodziny z CHAD w przyplywie zlosci chwycila za pistolet i zaczela strzelac do meza (na szczescie nikt nie ucierpial ale to dowodzi, o strasznym odkorbieniu ). Coz... kazdy z partnerow musi zadac sobie pytanie czy chce tak zyc, jakie ryzyko na siebie bierze i czy warto.

Etniczna
border nie tylko potrafi się maskować, ale też potrafi świetnie ludźmi manipulować. Jeśli trzeba, to będzie osobą przebojową, a jeśli jest inna potrzeba, to małą skrzywdzoną biedroneczką, której wszyscy chcą pomagać. Do tego jest kłamcą pierwszej klasy.
Trzeba też pamiętać, że border nie potrafi kochać dojrzale, to jest tylko miotanie się między uwielbieniem a nienawiścią do danej osoby. Gdzieś czytałem, że 70% partnerów osób z BPD sama po jakimś czasie wymaga psychoterapii. Niestety, ale związek z borderem wykańcza psychicznie.

Sz. Panie
Co do poprzednio podawanych przeze mnie procentów, to chyba dostatecznie pokazałem Panu, że to nie mój wymysł. Może dla Pana być to niemiłe, że tak wielu kolegów po fachu okazało się laikami, ale to nie moja wina.

Co do procentów dotyczących partnerów osób z BPD, to też nie moja informacja. Zaczerpnąłem ją z jednej z najlepszych w necie stron o BPD, gdzie napisano:

"Przebywanie w bliskiej relacji z osobą mającą BPD wpływa destruktywnie ? z powodu huśtawek nastroju, które wpływają również na innych, jej wewnętrznego bólu, projekcji (projekcja: przypisywanie własnych wad innym), skłonności do krytykowania innych, nierealistycznego-uproszczonego-niestabilnego spojrzenia na świat, niestabilności emocjonalnej, jej ucieczek od osób na których jej zależy; osoby z BPD potrafią kochać kogoś w jednym momencie i nienawidzić i niszczyć 15 minut później ? a atak ze strony bliskiej osoby, która mówi że kocha, bywa wyniszczający. Ok. 70% ludzi, którzy troszczą się o osobę mająca BPD, wcześniej czy później, również wymaga pomocy psychologicznej."
http://bpd.szybkanauka.net/

Do panow:

Nie ukrywam, ze milo sie czyta takie drobne zlosliwosci, dzieki nim bierzacy watek nie jest az tak monotonny

Problem polega na tym, że dla przeciętnego śmiertelnika źródło jedyne. I dobrze, że jest. A mówić, że kiepskie... Zależy gdzie się szuka. Jeśli Pan ma jakieś zastrzeżenia do stronki szybkanauka.net, to może Pan poleci lepszą, albo choć napisze, co tam jest niedorzecznego?

A może, korzystając z tego, że mamy fachowca, dowiemy się tego jakie problemy mogą mieć partnerzy borderów? Np. czy prawdą jest (czytałem to w kilku miejscach i sam nie wiem co o tym myśleć), że taki partner może się "upodobnić" do bordera, czyli wykazywać pewne zachowania związane z BPD? Mi to trochę wygląda na mądrość ludową (z kim przestajesz, taki się stajesz), ale interesowałby mnie Pana opinia.

Ciekawy wątek, czytam sobie, bo też interesuje się psychologią itp - tak amatorsko.
Fallen Angel myślę, że Twój przypadek daje nadzieje chorym, że mając BDP można być w związku małżeńskim , choć wiadomo - łatwo nie jest.
Najgorsze jest to, że BDP nie da się całkowicie wyleczyć, tylko zaleczyć, ale z wiekiem z tego co się orientuje objawy chyba słabną podobnie jak przy ADHD. tylko wiadomo, ze to inna bajka.
Zycze duzo sily bo na pewno nie jest Wam latwo

mysle, ze partnerzy borderow na pewno cierpia... a czy sie upodobniaja.. mysle ze moze tak byc ale nie znam sie.

no ja tez im wspolczuje
musi byc im bardzo ciezkie
a najgorsze jest toi ze nawet oni chca kochac i byc kochani .. i musi byc im ciezko...

Może i ma Pan rację, nie wiem, nie sprawdzałem, ale to dlatego, że nie mieszkam w wielkim mieście, a na prowincji w bibliotekach dominują Harlequiny (vox populi, vox Dei )

Czasem jak się patrzy na siebie, to się nie widzi.

To że pozostając w takim związku przejmuje się pewne zachowania (choćby dla samoobrony) to ja wiem świetnie. Zwłaszcza z moim charakterem (na zasadzie, sam może i nie zacznę, ale jak ktoś zaczepki będzie szukał, to ją znajdzie).
Chodziło mi raczej o to, czy to upodobnienie może trwać, mimo że związek z borderem się skończył? A jeśli tak, to jak można to sprawdzić?

Nie mam zamiaru wchodzić w związki, m.in. dlatego, że zawsze mogę znowu trafić na osobę z BPD, a to mój największy koszmar. Inna rzecz jest taka, że mój związek nie trwał jak większość związków z borderami, kilka miesięcy czy najwyżej kilka lat, lecz lat kilkanaście. Wchodziłem w niego jako bardzo młody człowiek. I sam nie wiem jaki to ma wpływ na mnie.
A poza tym... samemu nie jest mi źle, wręcz przeciwnie. Najpierw trudno mi było do tego przywyknąć, zwłaszcza że w związku z osobą chorą/zaburzoną zbyt wiele uwagi poświęca się takiej osobie. Ale z czasem doceniłem niezależność, możliwość liczenia się tylko ze sobą, brak odpowiedzialności za drugą osobę. Chcę to pracuję, chcę to się bawię i nikomu nic do tego

A ze tak zapytam , jak dales rade te kilkanascie lat, nie miales wczesniej mysli o odejsciu ??

jezeli wcale nie leczyla sie to musiales byc silny psychicznie bo ja znam historie ze chlopak byl z dziewczyna ona wykazywala rozne objawy boderline, on mial tak dosc tego wszystkiego ze nawet swiat z nia nie spedzal , mimo ze ona bardzo chciala, on po prostu chcial by sie leczyla i widziec jej zmiane lecz ona tego nie zrovbila i chyba zerwali po kilku latach
ja sie temu czlowiekowi nie dziwie bo jak nie leczyla sie to mial prawo nie chciec swiat z nia spedzac i w koncy zerwac.

No rozumiem , leczyla sie pewien czas, wiec miales nadzieje na zmiane, ze nie bedzie juz tak jak wczesniej . Gorzej gdyby nie leczyla sie wcale to chyba bys dlugo nie wytrzymal no ale to tez zalezy od konkretnej osoby
a mieliscie dzieci ?

Truskaweczko,

Czy ja wiem? Czy nazwalabym to nadzieja? Hmm... to po prostu zycie, jedni walcza inni nie.
Gdyby moj maz mnie nie kochal, nie kochal miloscia z gatunku "pomimo wszystko" to nie bylo by zadnych szans na nasze malzenstwo bo ja potrafie wszystko wulgaryzm   
Na szczescie moj maz potrafi tupnac noga i umie sobie ze mna radzic, nie daje sobie "wejsc na glowe" - a uwierz, ze to potrafie... Aaaa i moze fakt, ze jest ode mnie 10 lat starszy?  Tak, to bez watpienia daje mu madrosc zyciowa i dystans do moich wyskokow, nie daje sie stlamsic.

Niestety nie kazdy ma w sobie tyle milosci i tyle sily do drugiej polowki... Nie ma innego przepisu na szczescie, jak odnalezienie wlasnego miejsca na Ziemi, jak odnalezienie osoby, dla ktorej chcesz sie starac, walczyc, chcesz byc.

Moje zycie to troche taka syzyfowa praca - niose na barkach ciezar choroby, podazam na szczyt stroma, waska sciezka i juz prawie tam jestem....gdy nagle zaczyna dochodzic do glosu moje drugie "ja" - a ono nie jest ani tak przyjemne, ani kulturalne jak jawi sie Wam w moich postach.
Ale jesli chcialabys pogadac o drugiej stronie medalu - zapytaj Lupusa, widac ze doswiadczenie solidnie dalo sie mu we znaki

Nie podpalam, nie grabie i nie gwalce a tak serio jestem tylko zagrozeniem dla zdrowia psychicznego moich bliskich, jedyne co mam na sumieniu to ryzykowna jazde samochodem, taaaaaaaak jak ja kocham ta adrenaline, ten dzwiek silnika, moment startu i uczucie wciskania w fotel.... rozmarzylam sie, a wracajac do tematu to dostalam solidna wulgaryzm od meza i poki co jestem grzeczna (ale znam siebie na tyle by wiedziec, ze moja natura chochlika da o sobie znac )

Nie pracuje, dogladam naszych inwestycji.
Pracowalam przez rok -nie wyrzucili mnie, sama odeszlam bo spowodowalam kryzys w moim malzenstwie, wpedzilam meza do szpitala, sama sie zalamalam i nie bylam w stanie chodzic do pracy.

Jako pracownik bylam na prawde ok, sumienna, obowiazkowa, dokladna - nie moglam tylko zniesc glupich bab, nie wytrzymywalam z nimi psychicznie...nie mogly sie wulgaryzm do mojej organizacji pracy i wydajnosci to zaczely skupiac sie na moim wygladzie i slyszalam np. ze to nie wybieg, ze przychodze do pracy jak na rewie mody, raz mialam za wysokie obcasy, raz nie odpowiednia bluzke, fryzure lub makijaz - obled!!!!!! I wulgaryzm  lazily do szefa i wulgaryzm  na mnie, pozniej jak juz sie balwan zorientowal co sie dzieje to mnie przepraszal i bylo mu glupio ale tego juz sie nie dalo naprawic, mam uraz. Krotko mowiac nie moge pracowac dla kogos, bo czuje sie niedoceniana.
Ale mam pare milych wspomnien i ewidentnym plusem tego doswiadczenia bylo poznanie mojej jedynej, wymarzonej przyjaciolki (doceniam ten fakt baaaaaaaardzo bo zawsze lepiej dogadywalam sie z facetami a kobiety mnie nie cierpia )

Nie jest latwo, chociaz chyba nie jestem az tak beznadziejnym przypadkiem bo cos tam do mnie dociera , staram sie - nie zawsze wychodzi, ale probuje....

Widze, ze jestes mila, mloda osoba, ktora jest pelna empatii! Nie oceniasz, probujesz zrozumiec. Mam nadzieje, ze spotkasz swoja milosc i zycze Ci rowniez bys wraz z wiekiem nie stracila wiary w ludzi.

Post kieruje do Pana Wojciecha!

Chciałam zapytać, czy istnieje możliwość trafnie zdiagnozowania osoby po dwóch sesjach terapeutycznych trwających po 45 min?

Kolejne pytanie, czy to w ogóle jest w kompetencji psychologa stawiać diagnozę? Rozumiem, że psycholog może poinformować pacjenta o swoich przypuszczeniach, podejrzeniach. Może postawić wstępną diagnozę, ale czy nie powinien jednak namawiać pacjenta do skonsultowania tego z lekarzem? Albo postawić taką diagnozę przynajmniej po miesiącu spotkań dając sobie czas na poznanie pacjenta?
(Ja osobiście uważam, iż psycholog w odróżnieniu od psychiatry ma faktycznie czas i możliwości aby dobrze poznać pacjenta i tym samym ma większą możliwość postawienia trafnej diagnozy. Wizyta trwająca u psychiatry 15 min z pewnością nie da lekarzowi pełnego obrazu klinicznego pacjenta, jednak w leczeniu trwającym ponad rok myślę, że już tak.)

W przypadku zdiagnozowania u pacjenta borderline czy nie należałoby pacjentowi zasugerować, że oprócz psychoterapii powinien on również wziąć pod uwagę leczenie farmakologiczne, co tym samym zmusza pacjenta do odwiedzenia dodatkowo psychiatry?

Co może być powodem, że psycholog po dwóch wizytach rozpoznaje u pacjenta borderline, skoro z "karty pacjenta" wynika, iż był wcześniej leczony na nerwicę? Czyżby ci wcześniejsi lekarze, psychologowie byli w błędzie? Czyżby ta osoba zawsze miała borderline tylko to ukrywała? Czy nagle po latach walki z nerwicą nabawiła się borderline?

Czy mogła to być forma prowokacji, jakiś rodzaj technik terapeutycznych?

Czy to nie jest trochę tak, że wszystkich trudnych pacjentów wrzuca się do jednego worka z napisem "borderline"? Gdyż psychologowie w ten sposób wszelkie trudności z nawiązaniem dialogu z pacjentem mogą zrzucić na borderline i tym samym na pacjenta?
Słyszałam o czymś takim, że zazwyczaj jak psycholog ma już "serdecznie dość" pacjenta to często jest on diagnozowany jako
borderline.

Szanowna Pani,
wbrew Pani obawom dość łatwo zrozumieć, o co Pani chodzi.

Niestety - nie ma takich objawów. Co więcej - w większości przypadków zaburzeń osobowości zaburzenia są w pewnym sensie "mieszane" - stąd też zwykle pojawiają się problemy z postawieniem jednoznacznej diagnozy. Wszelkie zaburzenia osobowości mają pewne cechy wspólne (np. niedojrzałość emocjonalna, pewna sztywność reakcji i zachowań, problemy z funkcjonowaniem społecznym itd.) - niezwykle trudno jest zatem wyodrębnić poszczególne zaburzenia o określonym obrazie klinicznym, a jeszcze trudniej - postawić jednoznaczne rozpoznanie w przypadku konkretnego pacjenta. Sprawa rozpoznania i nazewnictwa okazuje się zresztą w praktyce sprawą raczej drugorzędną. Nie ma bowiem zasad, zgodnie z którymi w przypadku osobowości anankastycznej należałoby podawać aspirynę, a w przypadku osobowości histerycznej - witaminę C czy wyciąg z bulwy ziemniaka itd.
Postępowanie terapeutyczne w razie zaburzeń osobowości będzie podobne niezależnie od obrazu klinicznego zaburzeń w konkretnym przypadku.

W psychopatologii raczej nie ma objawów patognomonicznych (czyli takich, które pojedynczo wystarczają do postawienia diagnozy) i z drugiej strony - raczej nie ma objawów kategorycznie wykluczających inne zaburzenia. Poza tym - zaburzenia osobowości to nie wysypka i sama ich Pani u siebie nie zaobserwuje. Ani też u osób z otoczenia. Diagnozowanie zaburzeń psychicznych i emocjonalnych wymaga wiedzy, wprawy i doświadczenia. Jeśli tego brak, wyjątkowo łatwo popaść w niebezpieczne skrajności.

Jeśli dobrze się domyślam, obawia się Pani o borderline u samej siebie. Cóż, muszę przede wszystkim powiedzieć, że sensowność tej kategorii diagnostycznej, zwłaszcza ostatnio, bywa mocno krytykowana i chyba słusznie. Czasami sam zaczynam wątpić, że coś takiego jak "borderline" istnieje. Być może, jak wskazuje wielu autorów (np. prof. A. Jakubik, polecam Jego świetne artykuły), pojawienie się tej jednostki jest wyłącznie przejawem niezwykle silnej u psychologów i psychiatrów tendencji do "mnożenia bytów" na zasadzie: jeśli nie potrafimy odkryć nic nowego to skomplikujmy to, co już mamy.
Niezależnie jednak od nazewnictwa, problem jest problemem i jeśli zachodzi konieczność, należy podjąć kontakt z psychologiem lub psychiatrą. To raczej Pani nie zaszkodzi a być może rozwieje wątpliwości.

Kończąc ten, pewnie nudnawy, wykład proponuję nie wpadać w panikę (jeśli rzekome zaburzenia dotyczą Pani czy kogokolwiek innego).
Albo proszę opisać dokładniej, co Panią niepokoi, postaramy się znaleźć rozwiązanie

Więc pewnie ma Pani problem raczej z asertywnością, mówiąc bardzo potocznie. Bardzo potocznie, bo to, co ludzie zwykle określają mianem "asertywności" to raczej tylko cechy bieżącego zachowania, a nie osobowości jako takiej. Myślę też, że tutaj tkwi problem i błąd wielu terapeutów czy trenerów - ludzie pod ich okiem trenują jedynie zachowania asertywne, nie budując pewności siebie i stanowczości jako cechy osobowościowej. A samo zachowanie to za mało.

Co do wspomnianej przez Panią manii - podejrzewam, że miała Pani okazję odpowiadać na pytania kwestionariusza MMPI, którejś z jego wersji lub jakiegoś podobnego narzędzia.

W psychopatologii depresja i mania oznaczają zaburzenia nastroju o klinicznym rozmiarze.
Depresja to zaburzenia, których obraz kliniczny koncentruje się wokół następującej triady objawów: obniżenie nastroju, spowolnienie ruchowe i spowolnienie toku myślenia. Czym jest depresja intuicyjnie każdy zresztą wie.
Mania oznacza triadę: podwyższenie nastroju, przyspieszenie ruchowe, przyspieszenie toku myślenia.

W sensie osobowościowym depresja i mania są biegunami jednego wymiaru. Każda osoba badana mieści się zatem gdzieś na kontinuum depresja - mania (zresztą dynamicznie i szybko zmienia się to w czasie, ponieważ różny miewamy napęd w różnych momentach życia, w różnych dniach a nawet w różnych porach jednego dnia). Osoby wypadające bliżej "depresji" są więc osobami o mniejszym napędzie, skłonnymi do smutku i przygnębienia, zamartwiania się, smutnych przemyśleń, refleksji. Osoby bliżej "manii" są osobami bardziej aktywnymi, rzutkimi, o większym napędzie, są typami "działaniowymi", pełnymi energii i pomysłów.
W gruncie rzeczy każda cecha osobowości ma swoje wady i zalety, poza przypadkami, kiedy występuje w skrajnym natężeniu. Z punktu widzenia zdrowia psychicznego wszelkie cechy są więc pożadane raczej w średnim natężeniu.

Jeśli więc psycholog poinformowała Panią, że nie wykazuje Pani cech typowych dla manii pewnie oznaczało to, że jest Pani osobą raczej powściągliwą, spokojną, może nieco wycofaną, zdystansowaną, skłonną do przygnębienia czy smutku, trochę melancholijną, niezbyt silnie zmotywowaną do działania. Z powodzeniem można przełożyć to na same zalety (co koresponduje z zasadą wspomnianą przeze mnie powyżej): osoba taka jest jednocześnie bardziej ostrożna, często bardziej stabilna w postawach, wytonowana, czasem nawet poważniejsza, bardziej konsekwentna itd.
Warto dodać, że o osobowości i jej cechach nie wnioskujemy nigdy na podstawie pojedynczej cechy (np. właśnie depresji - manii), ponieważ osobowość jest konstrukcją zbyt na to skomplikowaną i wielowymiarową. Dlatego proszę pamiętać, że wskazówki, które tu sformułowałem mają charakter bardzo swobodny i raczej orientacyjny - nie dysponuję wszak pełnymi wynikami badania.

Obawiam się także, że znacznie odbiegliśmy od tematu wątku...

Nie, proszę Pani,
to nie jest brak uczucia. Każdy z nas ma tylko jedno życie. Nikt nie ma obowiązku znosić cierpień wynikających z czyichś zaburzeń psychicznych czy emocjonalnych, zwłaszcza, jeśli w tym zakresie niewiele można zmienić. Tym bardziej, że często takie zaburzenia dla partnera czy otoczenia oznaczają po prostu zwyczajne piekło.