życie przestało mnie cieszyć

witaj

Chyba rozumiem o czym piszesz.

Zacznij  od małych przyjemności
   Nie wiem jakie masz możliwości, jestem z dużego miasta i tu gubię sie w tłumie ,,,  wolontariat - jak najbardziej, żeby czuć sie potrzebnym, może załóż bloga - to swietny powiernik, może dołącz do którejś z net kafejek- sama sie nad tym zastanawiam, a może realniej jakiś fitness, czy basen w sąsiednim miasteczku to godzina plus dojazd...

   Sama zbyt długo walczyłam o "normalną" rodzinę o pozory, udawałam ze jest cudnie, bo przecież niczego mi nie brakowało...a osamotnienie zżerało mi duszę, dzieci dorosły i pozostało mi zyc ich zyciem bo nagle okazało sie ze swojego nie mam.
   Długo już leczę sie  i nadal mam gorsze dni, ale muszę przyznać że już nie liczę na męża, żeby nie powiedzieć że nie liczę sie z nim i może własnie dla tego potrafię znaleźć radość w życiu
      Dla mnie takim początkiem było założenie bloga , tam mogłam sie zwierzać, rozmawiać, a z czasem parę znajomości wirtualnych zakończyło się spotkaniem w realu, Dopiero potem szkoła policealna, Pomocna była psychoterapia ale grupowa..taka ucieczka no i miejsce gdzie mogłam mówić co myślę...tak jest do dziś tyle że ja muszę pracować i nie bardzo mogę uczestniczyć w sesjach.
Nie namawiam Cie do ignorowania męża a jedynie do skupienia się na swoich potrzebach.

witam246
tak to często bywa ze duże napięcie podświadomie trzyma nasz organizm formie, a w momencie gdy mija zagrożenie i opadają emocje znikają również mechanizmy obronne i następuje odreagowanie .
Możesz postawić na przeczekanie, ale to rzadko sie sprawdza. Jeśli byłaś uwikłana w związek o dramatycznym przebiegu to gorąco doradzałabym wizytę u psychologa. Pozwoli ponazywać wewnętrzne rozterki choćby po to żeby sie definitywnie rozprawić z emocjami, które głęboko zakorzenione lubią wracać i zatruwać życie.
Żeby rozpocząć nowe życie, trzeba rozprawić sie definitywnie z obciążającymi wspomnieniami, a pomoc psychologa to ułatwia i przyspiesza. Wiem o tym z własnego doświadczenia i żałuje że zbyt długo się wahałam zanim ułatwiłam sobie życie.
Pozdrawiam

witaj...

wprawdzie nie było cię tu od ponad tygodnia, ale może zajrzysz..
dziewczyny mają rację
zresztą ty sama odpowiedziałaś sobie na pytanie...
nie wiesz, co ze sobą zrobić... zacznij żyć!

wolontariat - super pomysł.. teraz tylko wprowadź to w życie (możesz tez zacząć udzielać się w szkole twojego dziecka)
fitness, joga - są zajęcia przedpołudniowe (zmęczysz się, poprawisz kondycję, wydzielą ci się endorfiny... )
szkoła - jasne, że idź!
praca - nie myślałaś, żeby zająć się jakimś maluchem? zostań opiekunką jakiegoś dziecka albo nawet kilku..  
chór - może potrafisz śpiewać?
kurs tańca albo zumba
czytanie książek
możesz zostać konsultantką jakiejś firmy

na 100% musisz wyjść do ludzi

jeśli pieniądze nie są problemem to zaplanuj coś na każdy dzień (kosmetyczka, kino, empik, kawiarnia, biblioteka... )
chodzi o to, żebyś miała cel, wylazła z piżamy, uśmiechnęła się do siebie w lustrze i zaczęła działać... choćby małymi kroczkami... :)

pozdrawiam cię ciepło i życzę, żeby chciało ci się chcieć... :)

Myśle,że możesz się spotykaćwiecej, z paniami z Twojej miejscowośći/na pewno jest Was więcej,takich nie wiedzących co ze soba robić/.W trakcie spotkań może się okazać,ze macie jakieś ciekawe zainteresowania ja sobie mysle,ze moze sama byś załozyla taki klubik spotkań przy herbatce.Można porozmawiać,pojechac do kina ,teatru wspólnie,spotykać i cos wspólnie robic.Po to tylko,zeby wyjść z domu,pobyc w innym towarzystwie.Po prostu wyjdź do ludzi ,rób cos,bo jescze troszke to oszalejesz,bo ilez można przy TV lub  w kompie siedzieć.A może kóleczko wędrowania z kijkami lub wycieczek rowerowych.Jest naprawde wiele mozliwości.Pozdrawiam i powodzenia zyczę.

cześć kobitki wszystkie mamy jakiś kryzys ,,życia ,, Do tej pory zajmowałam się dbaniem o synów ,ale okazuje się ,że uczyniłam im kszywdę . Im więcej dbasz o faceta tym bardziej czynisz z niego kalekę .A dbanie o potrzeby rodziny nie może być sensem życia .Mamy po 40 50 lat dużo czasu i nie wiemy co z nim zrobić .Oczekujemy od psychologów ,że pomogą nam odnależć sens życia .Łykamy tabletki na problemy i co dalej ? Myślę tak jak Perla,  szukajmy toważystwa innych kobiet i bądzmy sobie wsparciem .Ja też zgłosiłam chęć wolętariatu czekam na odzew z domu dziecka,  muszą sprawdzić w mops moją opinię , sprawdzić u kuratora czy w przeszłości nie zjadłam jakiegoś dzieciaczka.Zastanawiam się czy jedyne do czego zostałam stworzona to dbanie o innych ?A może to kolejna ucieczka przed dbaniem o siebie?