Jak cieszyć się byciem singlem i nie szukać związku na siłę

Co takiego daje Ci partner czego jeszcze nie potrafisz znaleźć u siebie?

Oj, raczej nie sądzę żeby autorka wątku z tej rady skorzystała.

Do autorki:

Facet najwyraźniej się wiązać nie zamierza, ale przynajmniej potrzeby fizyczne masz spełnione, gorzej jak się zakochasz , a on nie..

Cieszyć się z bycia singlem pewnie Ci się nie uda, można się ewentualnie przyzwyczaić. Byłem kilka lat samemu i nawet już później bardzo mi to nie przeszkadzało, ważne żeby nie próbować wchodzić w związki. Ja sobie tak właśnie ten porządek popsułem przez to że zakochałem się w pewnej niewiaście co jak sie później okazało było dużym błędem.
Prawda jest taka że nawet mimo jakiejś tam stabilizacji są momenty że brakuje kogoś bliskiego, kontaktu fizycznego, więc na pewno całkiem szczęśliwym się nie jest.
Znajomi, przyjaciele raz są innym razem ich nie ma i nie zastąpią tej własnej bratniej duszy. Ja sam wole już nie wracać do tych poprzednich lat ale pewnie za dużego wpływu na to nie mam jeśli nie poznam nikogo to nic innego nie pozostaje jak sie zpowrotem przyzwyczaić.

Potrzebuję czuć się potrzebna. W tym długim związku to ja byłam "organizatorką" życia, pilnowałam rachunków, planowałam nasze wyjścia,etc. Teraz sytuacja była taka, że bardzo zaangażowałam się w pomoc temu mężczyźnie przy pewnym projekcie.

marioosh666
proszę Cię wejdź na pocztę i odczytaj moją wiadomość

Miałem podobnie, sam już nie szukałem i nawet nie miałem chęci się wiązać (wcześniej z powodu sytuacji życiowej nie chciałem).
Na nią trafiłem przypadkiem i namieszała mi w głowie, coś się we mnie obudziło teraz to tylko mogę przeklinać ten dzień.

Może przez to, że ktoś jest ode mnie zależny wiem, że nie będę sama ?
Nie umiem żyć w pojedynkę, potrzebuję kogoś obok.

Zajmuje się sobą, naprawdę. Egoistka do końca być nie potrafię, mam niskie poczucie własnej wartości i przy egoizmie czułabym, że jestem zarozumiała.

Wszystkie te małe czynności sprawiają radość, ale jednak w pełni szczęśliwa potrafiłam być tylko wtedy, gdy byłam w związku.

Gdy jestem potrzebna to czuję się dobrze, czuję się szczęśliwa.

Tak, zgadzam się z tym co napisałeś.
Wiem, że problemy z dzieciństwa spowodowały takie moje zachowania i reakcje.
Rodzice rozwiedli się gdy byłam mała, zostałam z mamą.

Nie wiadomo, czy będę miała spełnione związki. Trudno spotkać kogoś odpowiedniego. Ja właśnie spotykam fajnych facetów, ale np ten obecny teraz - za wiele rzeczy nas różni, ja wiem, że nie byłabym szczęśliwa będąc z nim i powinnam odpuścić, ale potrzebuję żeby ktoś był przy mnie i mnie kochał, że ciągle staram się bez sensu o to walczyć.

Nie widzę takiego konkretnego wydarzenia, raczej myślę że składa się na moje zachowanie całość tego, co przeżyłam w dzieciństwie.

Poradzenie sobie z przeszłością nie sprawi, że poznam jakiegoś odpowiedniego faceta.

Nie dziwi, ale ja teraz nie chce związku tylko chce się nauczyć być szczęśliwa sama. Nie umiem być sama. A co do przeszłości to jestem z nią pogodzona.
Jedne osoby bardziej potrzebują związku, inne mniej.

marioosh666- ciekawe rzeczy prawisz.

W takim razie masz jakiś powód, żeby utrzymać obecny stan. Pytanie czy chcesz iść dalej i sobie to uświadomić. W każdym razie - można, a wtedy pokaże się pierwsze wydarzenie

Skąd wiesz? Na razie poznajesz takich dla których jesteś opiekunką, a nie partnerką - taką współczesną wersją mamusi. Poradzenie sobie z przeszłością sprawi, że stworzysz przestrzeń dla bardziej dojrzałego związku.

Naprawdę? Chcesz zrezygnować z: wsparcie, miłość, przyjaźń, seks, czy zwykłe spędzanie czasu we dwoje. Moim zdaniem Twoje motywacje do szukania partnera są zdrowe i nie warto z nich rezygnować

Przed chwilą napisałaś, że potrzebujesz

Pytanie na ile to szczęście, a na ile ucieczka...

Dzięki Przy okazji polecam książkę pt.: Ego-rcyzmy Mateusza Grzesiaka. Podejście tożsame z moim.

I dlatego chcesz z tego rezygnować?

OK, nie potrafisz znaleźć odpowiedniej osoby i nie chcesz jakiejkolwiek, więc rezygnujesz ze związków? A co z Twoimi potrzebami? Jak długo wytrzymasz bez ich spełnienia?

Scenariusze są dwa:
- zostaje to co jest, czyli przypadkowe osoby, które akurat Cię potrzebują + samotność z którą walczysz od czasu do czasu,
- odpowiednia osoba, czyli prawdziwy partner, który do Ciebie pasuje i jesteś z nim spełniona

Moim zdaniem to źle postawiłaś sobie cel. U Ciebie jest tylko jeden temat i powinno być dobrze. Samotność nie jest dla Ciebie

Cześć. Może spróbuj zapisać się na jogę albo ćwiczenia w jakimś Activie..i tam poznasz swoje ciało, jego możliwości i będziesz w grupie ludzi, i nie będziesz musiał się do nikogo przytulać..;-)

Wystarczy, że rozwalisz to połączenie, które wspólnie odkryliśmy, a po raz kolejny się nie zawiedziesz... przynajmniej w ten sposób

Jeszcze nie spotkałem osoby, która czułaby się niekochana, a jednocześnie szczęśliwa, a trochę lat już na tej planecie spędziłem. Masz jedną i tą samą rzecz, która blokuje Ci zarówno spełnione związki jak i szczęśliwą samotność. Jasne, że możesz próbować czymś to odczucie przykryć, ale to walka ze swoją naturą, która jest z góry skazana na porażkę.

Niestety, nie masz takiego wyboru Będzie jedno albo drugie. Jeżeli zdecydujesz się na wymuszoną samotność to od czasu do czasu i tak wpakujesz się w totalnie bezsensowną relację z której nic nie wyniknie, a będziesz cierpieć.

Oczywiście, że mało. Możesz spróbować jeszcze słodyczy, zakupów, alkoholu, przelotnych znajomości czy mocniejszych substancji, żeby poprawić sobie nastrój na chwilę. Sposobów na ucieczkę od bólu i cierpienia jest dużo...

Wniosek jest taki, że tego do czego dążysz nie da się zrobić. Mówię to z pełną odpowiedzialnością i świadomością. Cały czas będziesz poruszała się między dwoma biegunami - nieszczęśliwą samotnością chwilowo przykrywaną różnymi zapychaczami czasu i energii, a bezsensownymi relacjami, które początkowo dawały nadzieję na coś więcej.

Prawdziwie szczęśliwa na pewno nie - możesz być co najwyżej zadowolona. Zresztą tak postawione pytanie jest bez sensu. Jeżeli nauczysz się czuć kochaną bez konieczności bycia potrzebną to szybko pojawi się ktoś ciekawy w Twoim otoczeniu, więc długo sama nie będziesz

Nie, samo uporanie się z przeszłością. Odpowiedniego partnera na razie zostaw w spokoju. Po uporaniu z przeszłością sprawa sama się rozwiąże, a że masz swoje potrzeby to pojawi się ktoś kto je spełni. Będzie partnerem, który nie tylko bierze, ale też daje tak, żeby panowała równowaga. Na tym polega partnerski związek.

Zrobisz jak zechcesz, ale w moim przekonaniu warto zatrzymać się na chwilę i rozprawić ostatecznie ze swoją przeszłością. Na razie uciekasz i tak można przez resztę życia, ale jeżeli uda Ci się dotknąć tam gdzie boli i puścić to poczujesz, że dostałaś od losu drugie życie Sam przez to przechodziłem, więc teraz chodzę i zarażam ludzi nowym podejściem

Hmhm... Wyobraź sobie, że masz popsuty telefon. Dzwonić można, SMSy wysyłać też, ale reszta funkcjonalności nie działa. Chcesz go trzymać dopóki będzie się włączał, do czasu zakupu nowego (bliżej nieokreślona przyszłość) czy wywalić od razu tak, żeby trzeba było kupić nowy natychmiast?

Przed takim wyborem stoisz dzisiaj

Czyli wcześniej było tam ułożone?

Każdy z nas jest obdarzony miłością bezwarunkową niezależnie od tego czy wierzy w Boga albo inną wyższą siłę rządzącą tym światem. Problem nie polega na tym, że chcesz być kochana, bo już jesteś. Wystarczy, że sobie to uświadomisz. Nie musisz nic robić, żeby być kochana, a Ty postawiłaś warunek odrzucając tym samym bezwarunkową miłość. Cała zabawa polega na odnalezieniu momentu podjęcia tej decyzji i jej odwołaniu, bo inaczej nadal będziesz musiała być potrzebna po to, żeby się poświęcać dla kogoś innego po to, żeby być w związku podczas gdy można mieć związek bez poświęcania się i jednocześnie miłość

Miłość się czuje sercem. Fajnie, że mówił tylko czy w to wierzył? Jak ktoś powie szczerze to poczujesz różnicę.

To o czym pisaliśmy to decyzja, a jej nie da się podejmować przez całe życie. Musiałaś ją podjąć w jednym konkretnym momencie, a później tylko powielać. Możliwe, że masz jakiś powód, żeby tkwić w takim zawieszeniu i dlatego podświadomość nie pokazuje Ci konkretnego wydarzenia, ale odtwarza emocje co powoduje, że tak to odbierasz.

Każdy z nas miał w życiu wiele różnych doświadczeń. Zazwyczaj wyciągamy z nich wnioski i idziemy do przodu wzmocnieni. Raz na jakiś czas ten proces zostaje zaburzony i wtedy potrzebna jest terapia lub autoterapia, bo inaczej ciągnie się za sobą balast.

Jak się z tym uporać? Po pierwsze spojrzeć z góry na pierwsze wydarzenie i wyciągnąć wnioski, a po drugie poczuć i przyzwyczaić się do emocji od których uciekasz. Technicznie napiszę Ci więcej jak będziesz chciała, ale metoda, którą ja stosuje to medytacja aktywna.

Dlaczego tak uważasz? Czy przypomina Ci się coś konkretnego? Urodziłaś się w nieodpowiednim, dla rodziców, momencie? - tu mogą być ważne rzeczy, jak chcesz drążyć temat to opisz dokładnie, być może mój początkowy trop nie był całkowicie prawidłowy.

W takim razie metafora była nietrafiona, ale i tak zrozumiałaś co miałem na myśli

otóż to nowe hobby, zająć się sobą a nóż znajdzie się ten jedyny/ta jedyna miałam to samo

Pisać po polsku też kiedyś nie umiałaś, a dzisiaj radzisz sobie całkiem dobrze

Mogło tak być. Miłość bezwarunkowa, a akceptacja wad to coś zupełnie innego. Jeżeli masz jakieś warunki to trzeba je anulować, a wtedy nie będziesz musiała szukać miłości na zewnątrz.

Dziwna sprawa... Czy znasz wszystkie okoliczności tej sprawy? A może byłaś potrzebna Twojej mamie, żeby mogła czuć się kochana będąc z Twoim tatą? Strzeliłem, ale jeżeli tak było to masz pierwotne wydarzenie. Zresztą nawet jak nie masz możliwości zweryfikować tego co napisałem to możesz zrobić medytację aktywną i uświadomić sobie prawdziwe odczucia.

P. S. Jeżeli to co napisałem jest prawdą to zaczynamy historie rodzinne - fascynujące!

Znajdziesz, kiedy przestaniesz szukać

Będziesz to robić, żeby czuć się potrzebna, a w efekcie kochana Dokładnie to opisałem we wcześniejszych postach. Napisałem, że możesz poruszać się tylko między tymi dwoma biegunami, a szczęście w samotności aktualnie nie jest dla Ciebie dostępne.

Pewnie tak, ale @Rising_Sun jest jeszcze do uratowania

Nie mogę Tylko jeden link dzieli mnie od bana. Za dużo ich wstawiałem i dostałem ostateczne ostrzeżenie.

Metod i technik jest dużo, ale generalnie wszystkie bazują na dwóch procesach:
- wyciągnięciu pozytywnych wniosków dla siebie na przyszłość:
Napisałaś, że nie powinnaś się urodzić, więc poproś swoją podświadomość o pokazanie momentu podjęcia tej decyzji. Możesz zobaczyć coś dziwnego, więc potraktuj to tylko jako symbol. Wyobraź sobie, że patrzysz z góry na całe wydarzenie, czyli widzisz siebie np.: w brzuchu swojej mamy odczuwającą jej emocje. Otwórz się na to co będzie płynęło z wnętrza. Możesz zapisywać na kartce. Chodzi o to, żeby wyłączyć rozum, a włączyć serce. Ja poczujesz, że wyszło wszystko to przejdź do następnego punktu.
- uwolnieniu emocji: Jak masz już wystarczający luz to wlatujesz do środka, czyli widzisz wszystko swoimi oczami jakbyś tam była tak, żeby poczuć na sobie emocje. Nie uciekaj, nie broń się, ale staraj przyzwyczaić. Po tym powinien być całkowity luz.

Gdyby mimo wszystko nie puszczało to znaczy, że masz jakąś korzyść z utrzymywania obecnego statusu i zanim wyciągniesz wnioski i uwolnisz emocje to musisz się z tym uporać.

A może powinnaś się uzewnętrznić anonimowo? Taki proces ułatwia oczyszczanie. Jeżeli pomimo tego wolisz PW to ślij śmiało

Nie przekonasz się dopóki nie spróbujesz. Z mojego doświadczenia wynika, że każdemu tak się dzieje. Po prostu nie każdy ma odwagę uporać się z przeszłością - niektórzy wolą odtwarzać ją ciągle na nowo i za każdym razem oczekiwać innych wyników.

Trudno - tutaj chcę być szczery - miły będę gdzie indziej

Znajdziesz partnera dzięki swoim oczekiwaniom, a pozbycie się negatywnych emocji ułatwi ten proces. Na razie są przeszkody (emocje), które powodują, że przyciągasz tylko takich, którym jesteś do czegoś potrzebna i dla których możesz się poświęcać. Jeżeli będziesz chciała być sama i czuć się dobrze ze sobą to po uwolnieniu emocji teoretycznie będzie to możliwe, bo nikt na siłę Cię nie uwiąże, ale nie wierzę, żebyś chciała zbyt długo ten status utrzymywać.

Widziałem i odpiszę wkrótce

Skąd wiesz? Zobacz ile szczęśliwych par dookoła. Oni dali radę, a Ty nie???

Ciężko to ma górnik w kopalni, a niemożliwe to jest odbycie stosunku podczas marszu

Czasem trzeba pocałować wiele żab, żeby spotkać księżniczkę...

Co Ci szkodzi mieć młodą żonę?

Zdziwiłbyś się, ale to też zależy od tego co sobą reprezentujesz. Sam wiek nie jest żadną przeszkodą, ale afrodyzjakiem Za kolejne 10 lat z pewnością nie będzie Ci łatwiej...

Znam kilku chłopaków w Twoim wieku, którzy postanowili się ustatkować, żeby zostawić po sobie ślad na Ziemi i problemów ze znalezieniem odpowiedniej kandydatki na żonę nie mieli.

Większość to nie wszystkie. Dużo takich, którym się związek po kilku latach rozwalił. Niektóre będą sobie bardzo ceniły Twoją dojrzałość.

Wiadomo, że czym jest się starszym tym spotyka się mniej wolnych osób. Jak studiowałam dziennie, to ciągle kogoś poznawałam, wiadomo, studia, imprezy, teraz już człowiek nie ma tyle czasu, a i grono wolnych osób się zawęża.
Ja z kolei wolałabym mieć starszego partnera, bo teoretycznie mógłby myśleć bardziej konkretnie o życiu, pracy itp.

No właśnie, a np dla mnie kwestia odległości ma znaczenie, tzn ja wiem, że się nigdy z mojego miasta nie przeprowadzę więc część kandydatów odpada chyba, że znajdę takiego, który zgodzi się mieszkać w moim mieście.

To może NA POCZĄTEK - określ w przybliżeniu strony w których rezydujesz? Nie wykluczone, że i TAM netkobiety wolne egzystują
Do odważnych świat należy!

O zamieszkanie będziesz się martwił później... Jak zaiskrzy to będzie inna rozmowa Na razie poznawaj

P. S. A może import ze Wschodu? Dziewczyny stamtąd są bardzo chętne do przeprowadzki. Mi w Twoim wieku nie chciałoby się być samemu.

Oczywiście słowa import nie należy rozumieć dosłownie. Mam na myśli nie-Polkę Tam jest dużo kobiet gotowych do przeprowadzki. Kilka poznałem z tym, że już sparowanych z Polakami. Wyglądali na szczęśliwych z tym, że musisz się liczyć z większym pakietem, czyli dziewczyna będzie miała dziecko.

flogger i marioosh666: w sąsiednim wątku kobiety obwiniają mężczyzn, tutaj na odwrót. Wychodzi na to, że jedni i drudzy są siebie warci?

Tak tylko weź pod uwagę że tu na forum trafiło sporo kobiet skrzywdzonych więc i większość piszących będzie tak twierdzić o facetach.

W ciągu ostatnich kilku dni miałem okazję sam usłyszeć zdanie kobiet w większosci mężatek w różnym wieku że trudno dzisiaj znaleźć normalną dziewczynę.

Marioosh otwieram się, dostałem solidny zimny prysznic od ex ale nie zniechęcam się żeby wogóle nie próbować tylko sam widzę niewielkie szanse że coś z tego wyjdzie.
Co do dziewczyn ze wschodu masz rację, spotkałem się już z taką opinią. W moich stronach niestety nie mam szans takiej znaleźć, zostaje ewentualnie internet ale to raczej nie jest dobry pomysł.

Kolega należy do tych porządnych facetów, możliwe że ma jakiegoś pecha. Tą ostatnią dziewczynę poznał całkiem przypadkowo, zagadał z nią i tak się poznali.

Czytam swoje wypociny i sam pesymizm widzę