brak dystansu

Witam, nie wiem od czego zaczac, w wyniku duzego stresu stalam sie bardzo zmienna i popadam z nastroju w nastrój, co naturalnie jest meczace dla mnie i moich bliskich. Nie wiem czego sie "zlapac", jakbym nie potrafila ocenic sytuacji wyciagnac wniosków i isc na przód, czuje sie jak z kola u nogi. Wszystko co mówia znajomi biore do siebie, postrzegam sie w bardzo negatywny sposób, nie akceptruje sie i obrzucam inwektywami. Jestem wykonczona psychicznie,zaczynam cos a zachwile dostaje ataku paniki, mysle ze sie nie uda, ze jestem za glupia i tylko sie osmieszam, kompromituje, i wszyscy beda sie ze mnie smiac... i w rezultacie nic nie koncze. Jak sie nad tym zastanawiam to tak robilam przez cale zycie, do niczego nie moge dojsc. Nie mam z kim porozmawiac, ojciec alkoholik który sie mna nie interesuje, matka a w zasadze macocha tez nie wykazuje wiekszego zainteresowania, maz stara sie mnie wspierac, ale ja nie moge mu uwiezyc i zaufac. Doszlo do tego, ze zaczelam go podejrzewac o spisek wzgledem mojej osoby. Psycholog odpada poniewaz mieszkam za granica. Nie wiem co mam robic, czuje sie jakbym miala schizofernie  ( bo tak powiedziala mi kolezanka z bylej pracy wiec wzielam sobie to do serca) zalosne, czyz nie?.