Wielość obowiązków-jak wszystko ze sobą pogodzić i nie zwariować?

Mój sposób to...egoizm. Często myślę o sobie, o tym, co mi sprawia przyjemność, na co mam ochotę. To dobry sposób na to, żeby z codziennego miliona rzeczy do zrobienia czerpać radość i się nie zamęczyć. Moimi priorytetami są więc rzeczy, które lubię robić. Resztę, bez wyrzutów sumienia odkładam na bliżej nieokreślone "później".

Dobry pracownik - Kiedy pracowałam - praca była dla mnie pasją. Kiedy pasją być przestała - zwolniłam się. Nie umiem wstawać rano z myślą "o matko, znowu do tej okropnej pracy...niech już będzie sobota". Natomiast jeśli praca sprawia mi przyjemność - nie męczy mnie i pozostawia czas i siły na inne dziedziny

Dobra matka - uważam, że szczęśliwa mama to szczęśliwe dziecko. Odkąd moja córka przyszła na świat - moją ideą było, żeby ją wychować na mądrą, radosną, niezależną i silną kobietę. Poświęcam jej niewiele czasu, ale staram się, aby w tym wspólnym czasie było coś konstruktywnego. Czasem wymyślam jej jakieś dziwne zabawy, lubimy nasze "głębokie" rozmowy, wieczorne bajki i usypianie. Pierwsze lata jej życia wskazują, że ma duże szanse na to, aby wyrosnąć zgodnie z moją ideą. Z efektem ubocznym - uparta jak osiołek

Dobra żona - żoną wprawdzie nie jestem, ale obowiązki żony pełnię Czyste skarpetki i uprasowana koszula mojego Mężczyzny nie są moimi priorytetami. W tej dziedzinie stawiam na emocjonalną bliskość. Uprasować sobie koszulę Mężczyzna może sam. A poprzytulać się i porozmawiać sam ze sobą nie może.

Dobra gospodyni - robię to co lubię. Lubię gotować, więc gotuję. Jestem zmęczona i/lub nie mam ochoty - nie gotuję. Każdy wie gdzie jest lodówka, nawet moja 5-letnia córka się umie w niej odnaleźć. A to czego nie lubię jest elementem podziału obowiązków - mój Mężczyzna wynosi śmieci, wiesza pranie, myje okna, odkurza, najczęściej też on zmywa. Trochę kurzu na półkach nie przeszkadza mi spać

Dobra kochanka - z tym akurat nie ma problemu, bo natura dała mi taką opcję, że choćbym na nos ze zmęczenia padała - kosmate myśli zawsze mi chodzą po głowie...

Dobra przyjaciółka - uwielbiam kontakty z ludźmi. Kontakty, które zyskały rangę przyjaźni po prostu są. One dostosowują się do mojej aktualnej kondycji - ożywają, kiedy mam więcej czasu i usuwają się w cień, kiedy zaprzątają mnie inne sprawy. W tej dziedzinie los mi sprzyja i mam wokół siebie kilkoro naprawdę fantastycznych ludzi - przyjaciół przez duże "P".

Wolontariuszką oficjalnie nigdy nie byłam, ale lubię robić coś bezinteresownie dla ludzi. Jedyna zasada jest taka, że moje sprawy są na pierwszym miejscu, jeśli starcza czasu i sił - chętnie pomagam innym.

Studentką już nie jestem. W czasach kiedy byłam również godziłam wiele funkcji jednocześnie. Wtedy może nawet więcej, bo byłam młoda i sen był mi mało potrzebny Np. jednocześnie studiowałam dziennie, zarabiałam na swoje utrzymanie, prowadziłam ożywione życie towarzyskie, jeździłam na dłuuugie wyprawy rowerowe, czytałam setki książek i biegałam za niegodnym (jak się później okazało) mężczyzną... A ponieważ lubiłam mieć czas wypełniony maksymalnie to się dodatkowo zapisałam do studium policealnego, które tak naprawdę nie było mi do niczego potrzebne

Nasz kobiecy los zmusza nas do wykonywania rzeczy, których nie lubimy. Ale czy to konieczne? Kwestia dobrej organizacji.

Ja jestem teraz w domu, więc trochę się wszystko przeorganizowało, ale ponieważ mam trójkę dzieci i męża, nie jestem sama. Ważne jest, żeby obowiązkami domowymi się dzielić - wg możliwości i nie będzie tragedii. Mąż zawsze pracował więcej ode mnie i mniej robił w domu, ale kiedy nie pracuje to nie jest tak, że leży na kanapie z gazetą tylko pomaga.

Życie to nie tylko przyjemności, oczywiście staram się, żeby każde zajęcie było jak najmniej nieprzyjemne, ale nie wszystko da się takim uczynić

Najczęściej zastanawiam się nad byciem dobrą żoną. Bo choć lubię być kurą domową, lubię gotować i zajmować się dziećmi, to staram się nie przywiązywać do domu - nie chcę, żeby był mi on kulą u nogi. Na czym właściwie ma polegać bycie dobrą żoną? Na sprawianiu mężowi przyjemności w łóżku? Śniadanko? Obiadek? Kolacyjka? Kapcie przy wejściu?
Jakoś nie mogę tak do tego podchodzić. Małżeństwo nie może być taką prostą wymianą - kasa - opieka nad domem. Po naszym ostatnim kryzysie małżeńskim - z mojej winy - wiele się zmieniło. Staramy się przede wszystkim sobą cieszyć i pielęgnować wspólne chwile. Z dziećmi lub bez.

Praca zawsze u mnie była na trzecim miejscu, po dzieciach i mężu. Ale to nie tak, że się nie starałam i źle pracowałam. Tylko, że jak wiedziałam, że więcej radości sprawię mojej rodzinie mniej pracując to robiłam to. Nie dlatego, że się poświęcam, choć lubię swoją pracę. Po prostu tak sobie ustawiłam priorytety.

Od zawsze próbuje pogodzić rózne obowiązki i nie dać się zwariowac.Jeżeli wszystko jest poukładane i nie ma zawirowań w kontaktach w domu - w rodzinie - to to jakoś się ogarnia.Praca,dzieci,dom,mąz,ogródek,zwierzeta.W dawnych moich czasach było to wszystko do zrobienia.teraz mając kłopoty domowe wiele rzeczy odpuszczam i wyobraZcie sobie że świat się kręci dalej.Robię to co uważam za niezbędne i już.

Ja nie godzę wszystkiego ze sobą i chyba już wariuję
Nie umiem odpoczywać, nie umiem się zorganizować, zaniedbuję obowiązki. Tylko pranie mi wychodzi, bo to lubię i właściwie robi się przecież samo...
Jestem w domu z 10 miesięcznym dzieckiem. Jaki macie plan dnia - tygodnia, dziewczyny? Napiszcie tak mniej więcej, może zrozumiem, co robię nie tak.
Teraz siedzę przy komputerze a powinnam spać ale w dzień prawie wcale nie mogę przy nim posiedzieć a to jest mój jedyny, poza wychodzeniem do sklepu, sposób na relaks.

Sadie, robię podobnie, mam zadania ale czasem nie udaje mi się ich wykonać co skutkuje frustracją prowadzącą do tego, że wyznaczam sobie coraz mniej zadań... W efekcie mój dzień wygląda jak w tym żarcie:
Rzeczy do zrobienia dzisiaj:
1. wstać
2. przetrwać
3. iść spać
Miewam okresy lepsze i gorsze. Muszę to zmienić.