Podział obowiązków w związku.

Autorze, a jak u was z finansami? Sponsorujesz cały ten bajzel czy też ona poczuwa się?
Ona nie jest Twoja żoną ani nawet narzeczoną, więc w zasadzie można by powiedzieć, że zachowuje się zgodnie z tym, kim dla Ciebie jest. Niby tak, ale nie do końca tak jest, bo w końcu mieszkacie razem, więc sprzątnąć mieszkanie czy chociażby po sobie albo przygotować posiłek bez problemu by mogła. Tak nakazywałaby zwykła kultura osobista.
Ona jednak w nosie ma kulturę osobistą albo to, co Ty o niej pomyślisz. Robi dokładnie to, na co ma ochotę i daleko jej do liczenia się z Tobą. Nie boi się nawet tego, że któregoś dnia wywalisz ja ze swojego domu, bo nawet święty by nie wytrzymał.
O czym to świadczy?
Ano o tym, że trzymasz pod swoim dachem roszczeniowa i rozwydrzona księżniczkę, która ma dwie lewe ręce do roboty. Trzymasz po prostu pasożyta.
Po pięciu miesiącach możesz chyba usiąść i na spokojnie rozważyć czy z tą panna jest Ci po drodze, jeśli chodzi o przyszłość, czy jednak nie. Doszedłeś po prostu do takiego punktu, że musisz podjąć konkretna decyzję.
Jej nie zmienisz, nie wychowasz, bo to taki typ kobiety.
Może z czasem, szczególnie gdyby były dzieci, dawałaby z siebie więcej?
Ciężko powiedzieć. Na dwoje babka wróżyła, jest więc ryzyko.
Czasem kobieta leń i najgorszy brudas oraz kompletne beztalencie kulinarne potrafi zaskoczyć otoczenie i pięknie prowadzi dom ze względu na dzieci, ale to chyba jeden przypadek na milion.
Mam nadzieję, że przynajmniej nie doi Cię z kasy.

Dobre jest takie wspólne zamieszkanie bo dużo rzeczy wychodzi na jaw i można sobie przemyśleć czy taka osoba, jej nawyki i zachowanie nam odpowiada.
Na pewno nie powinno tak być, że gdy oboje pracują to tylko jedna osoba dba o porządek.
Masz prawo wymagać od niej aby sprzątała.
Tylko może zmienić system. Nie oczekiwać, ze ona sprzątnie gdy ma wolne tylko ustalić, że sprzątacie  każdy kolejno po tygodniu.
Takie dyżury tygodniowe. Lub dłuższe.
Może to zda egzamin.
Wypisać na kartce jakie czynności koniecznie ma ją być wykonane. Mieszka, brudzi więc ma obowiązek sprzątać.
A w kwestii gotowania to może jednak ustalić, ze każdy gotuje sobie sam.
Jeżeli gotujesz to gotuj więcej i część można zamrozić, będziesz miał na kolejne dni.
A ona niech je co uważa ale jeśli nie ugotuje to nie wolno jej podjadać twojego jedzenia.

Ona mieszka u niego.

Tak mówi mama do córci. Ta dziewczyna prezentuje właśnie takie podejście. Co się będę przejmowała, pogada, pogada, a i tak w końcu ugotuje i posprząta jak dobra mamusia.
Do Autora. Ja powoli szykowałbym się do pozbycia się tej pani z twojego mieszkania i życia. No chyba, że ona płaci za zakupy, albo za rachunki, co przynajmniej w jej mniemaniu usprawiedliwiałoby jej zachowanie.

Problem jest powszechny. Fakt, że o nim się nie mówi. Ale na męskich forach, gdzie anonimowo można bez ośmieszenia się o tym mówić, sporo się o tym pisze. Jest plaga dziewczyn siedzących wiecznie w telefonach i gadających przez całe godziny z psiapsiułami. Tak jak dziewczyna Autora, wiele różnych rzeczy do zrobienia, poza ogarnięciem domu.

Bardzo ciezko.

Myślę, że odebrany by to było jako kolejny element ataku na wolności kobiece.

Ja bym po prostu z nią usiadła i podzieliła obowiązki domowe. Nie na zasadzie "kto jest w domu, ten...", tylko konkretnie, niezależnie od pracy. Możecie albo czasowo, czyli np. w tym tygodniu Ty, w następnym ona, albo ogólnie rozdzielić, kto się czym zajmuje. Jakkolwiek, nawet bez wielkich dyskusji, byle była jakaś baza, a jak już zaczniecie tak działać, to się w trakcie będzie wprowadzać poprawki (bo np. Ty miałeś gotować, a ona ogarniać kuchnię, ale przecież jak nabrudzisz w trakcie przygotowywania posiłku albo zabraknie Ci patelni, to nie będziesz jej wołał, żeby starła kawałek blatu czy umyła jedną rzecz).
W każdym razie u mnie ten drugi sposób sprawdza się super, poprawek w międzyczasie było sporo, ale teraz działa, jak należy. Tyle że jednak też dużo daje to, że jak jedno ma mniej czasu, to drugie za nie coś ogarnie. A o to z Twoją dziewczyną mogłoby być ciężko.
Tak czy inaczej z takim egzemplarzem doradzałabym solidny podział, dużo konkretów, żeby potem nie było podstaw do "nie wiedziałam", "nie zdążyłam" itd. Nie ma. Ma zdążyć i wiedzieć. A jeżeli nic do niej nie dotrze, to marnie to widzę, bo przecież nie zmusisz dorosłej babki do robienia czegokolwiek.

Znam osoby, które po prostu lubią „nicnierobienie”, o bałagan się przewrócą, ale nie sprzątną, bo generalnie jeszcze nie jest źle, gotować nie gotują, „bo nie umieją”. Osobiście - umarłabym z takim „kimś”, z kim czułabym się jak służka. No no no. Są na świecie osoby, z którymi można żyć po partnersku - i w małżeństwie, i bez ślubu.

Nie znam sie ale powiem tak.W zyciu nie mozna miec wszystkiego.
Jezeli ta kobieta jest twoim trofeum kochasz ja bezgranicznie. Jej uroda powoduje wypadki drogowe i mdlejacych facetow na jej widok a w sypialni zaspokaja wszystkie pragnienia. wygrales i ciez sie tym...uroda i blask przemina wtedy ja kopnij dupalka.
Jezeli jest OK jak miliony  zacznij wymagac i nierozczulaj sie zbytnio. Podzial w zyciu fifty / 50 . Zycie razem ma byc przyjemne dla obojga.
Gryzie Cie ze ona sie opierdziela i ma wywalone to powiedz jej to nie nam. Moze czas otworzyc jej oczy i rozszezyc zakres widzenia jezeli dolega jej dosyc waski pryzmat.
Czasem maly burdelik moze sie uzbierac z braku motywacji czy checi.... no zycie, jednak mieszkanie razem to nie półki w butique sklepie i testowanie biala rekawiczka.....no chyba ze impreza i goscie sie nazlaza.

U nas np ja dbam zeby hajs sie zgadzal i bylo dla wszystkich domownikow na przyziemne porzyjemnosci, pasje i spelnianie malych marzen pragnien, zeby wokolo domu nie zarastalo wszystko jak w dżungli, zeby pojazdy, urzadzenia,sprzety... wszystko dzialalo poprawnie.
Choc z zewnatrz nasz zycie moze wygladac czesto jak maly chaos to ogolnie wbrew pozorom wszystko jakos sie spina...czsem nie:) ale tragedi nie ma.

Ona dba by wszycy byli zdrowi bo bez tego ujnia z grzybnia i nie zrobisz nic, Dba by jej mezczyzni mieli zdrowe podejscie do zycia mieli poukladane w glowkach i w miare sportowe sylwetki i zeby suczki byly zdrowe, mialy piekna siersc i bujaly sie szczesliwe. Zebysmy schudnie i czysto byli ubrani, zeby w domu bylo przyjemnie dla oka i komfortowo plusiasto zeby kazdy czul sie w domu cieplo i przytulnie.
to wszystko powyzsze  jest bardzo trudne do ogarniecia i nie zasze sie udaje kazdemu z nas ale wszyscy sie staraja z roznymi skutkami  ogolnie jest jakis tam zyciowy progress
Uwazam ze Ona ma trudniej a Ona uwaza ze ja wiec jest chyba wporzo. Nie wiem jak u innych chyba podobnie.

Właśnie dlatego zamieszkanie przed ślubem razem  to dobry pomysł

Nie licz na to.

Czyżbyś bał się po prostu wywalić kawę na ławę i powiedzieć jej wprost, że ona nie jest częścią dekoracji, która ma leżeć i ładnie wyglądać i mimo że umowy na gotowanie nie podpisywała, to mieszka U CIEBIE i jeść chce, brudzi, więc z tego tytułu powinna się dokładać do obowiązków?

Tak po przeczytaniu kolejnego postu Autora, to ta dziewczyna jawi się jako taki mentalny babochłop. Co "męskie" (nie mylić z płcią) to ok. Robota, rachunki, stawianie, wyjścia towarzyskie. Ale jak cos tam w domu to nie bardzo. Tu facet ma robić za panią domu. No i zgodnie z tym co nam Autor napisał, będzie robił.

Wystawiałem kawę na ławę i efekt mizerny. Jak to ktoś już zauważył nie zmusisz doroslej osoby do robienia czegokolwiek. Problem polega na tym, że ona nigdy nie ma pretensji o obiady itp. Siebie nakarmi i głodna nie chodzi. Nawet jak ja bym miał wolne a ona wróci z pracy to jak by nie bylo obiadu nie będzie mieć tego za złe. Dla niej to normalne, że miaĺem inne ciekawsze zajęcia i tyle. Jednym słowem nie wymaga tego odemnie ale też nie chce abym ja wymagał od niej. Całokształtem związek z nią uważam za bardzo dobry tylko ta część kuleje. Ale po artykule Wieki widzę, że to ogolnie najczęstszy powod związkowych kłótni.

.

.

A ja uważam, że Autor trochę wyolbrzymia. Oczywiście są kobiety, czy też osoby, które lubią gotować i dla nich obiad musi być codziennie, zapewne w związkach gdzie są dzieci, to jeszcze zupełne inaczej wygląda bo one muszą, a przynajmniej powinny ten choć jeden ciepły posiłek zjeść. Jeżeli jeszcze jest to dziewczyna z tych dbających o linię, to dla niej może to być wręcz problematyczne, takie gotowanie. Kolejna sprawa, to te zmiany. Jeżeli jest to zmiana popołudniowa, to jak rozumiem dziewczyna wychodzi ok 13-stej i wraca ok 23-ciej, także jak podejrzewam chce się rano wyspać, zje jakieś późne śniadanie i musi już zbierać do pracy. Zapewne tam je jakiś obiad i kolację (trudno by czekała z tym do 23-ciej), więc nawet jak Autor coś ugotuje to nie dziwię się, że dla niej to nie ma większego znaczenia, Z kolei jak ma poranną zmianę, to teoretycznie nic nie stoi na przeszkodzie by po pracy coś ugotowała. Tylko przy takim trybie życia z jej perspektywy to na jej głowie byłoby gotowanie w czasie kiedy ma wolne popołudnie i wieczór. Jeśli się pracuje 7 dni w tygodniu, to zapewne nie jest szczytem marzeń wracanie z pracy o tej 15-stej by zrobić chłopakowi obiad, tylko inaczej ten wolny czas wykorzystać. Autor ma bardziej unormowany czas pracy i jak podejrzewam weekendy wolne. Nawet jak śniadania je w domu, w ciągu pracy pewnie jakiś obiad musi zjeść, a jak wraca załóżmy 17-18-sta to tylko jakaś kolacja zostaje. No chyba, że Autor do pracy bierze jakieś kanapki a potem wracając do domu coś solidniejszego (późny obiad). Zatem z punktu widzenia dziewczyny, jej gotowanie (jak i jego) jest niepotrzebne bo ona tego nie potrzebuje, tylko Autor.
Nie wiem jak się u niej te zmiany układają ale jeśli np. poranne zmiany ma 3 lub 4 razy w tygodniu, to niech zrobi ten obiad 1 czy 2 razy w tygodniu. Pytanie, czy mają oboje w zwyczaju brać jedzenie do pracy (jakieś lunchboxy) czy też ew. tylko kanapki lub owoce, a coś jedzą "na mieście" w ciągu dnia.
Kolejna pytanie czy oboje lubią jeść to samo.
Biorąc pod uwagę powyższe, moim zdaniem problemem tu nie do końca jest barak chęci do gotowania tej dziewczyny, tylko zupełnie inny tryb życia obojga. No nie wiem co można by zrobić by obie strony były zadowolone. Może jakoś zaplanować posiłki tak by nie gotować codziennie ale np. raz na 2 dni i to takie rzeczy, które potem można ew. zabrać ze sobą do pracy albo umówić się, że obiady jecie na mieście natomiast w domu przygotowujecie tylko śniadania i lekkie kolacje. Jak się ma tak to zaplanowane to niewiele i czasu i zaangażowania potrzeba by coś upichcić.
Także ja pod pewnymi względami rozumiem tą dziewczynę, że nie ma ochoty gotować tych obiadów przed czy po pracy (przed pewnie nie ma czasu czy ochoty, tylko woli np. wyspać, a po, kiedy ma poranną zmianę, woli skorzystać w inny sposób z czasu wolnego, szczególnie, że w weekendy też pracuje, a nie od razu biec do domu by chłopakowi obiad ugotować, tym bardziej, że nie mają jeszcze dzieci).
Bardziej zastanawiające jest dla mnie jej podejście do porządków bo o ile jak facet chce mieć obiady to niech je na mieście albo sam sobie gotuje (szczególnie, że sama od niego tego nie wymaga), to jednak o porządek mogłaby zadbać. I ja tu tego pola do kompromisu bym bardziej upatrywała, tj. on głównie gotuje - jeśli tego potrzebuje ale ona głównie sprząta szczególnie, że w innych kwestiach, w tym rachunków, zakupów itd. się dogadują.

EDIT: Jeżeli mam powiedzieć jak to np. u mnie funkcjonuje, to na początku musieliśmy się trochę dopasować gustami kulinarnymi bo on wolał/lubił jeść bardziej "po męsku", ja natomiast żeby nie powiedzieć, że jestem na diecie bo tego sformułowania nie lubię, bardziej uważam na to co jem. Także wprowadziliśmy trochę modyfikacji i obie strony były zadowolone ale to też trochę trwało. Mój partner z tych co lubi akurat gotować i przed pandemią on to częściej robił. Teraz, kiedy mam pracę głównie zdalną, ja (też nie mamy dzieci). Za to on w weekendy albo jak nam się nie chce, to sobie coś zamawiamy. Ze sprzątaniem nie mamy problemu bo oboje robimy to na bieżąco, po sobie czy jak jest potrzeba. Zakupy robi głównie on ale ja spisuję listę oczywiście konsultując to z nim, ew. zamawiam cos online. Jak oboje byliśmy zajęci, to nikt nie gotował, tylko umawialiśmy się, że każdy je albo na mieście albo organizuje we własnym zakresie. Ja np. przed pandemią byłam wielką zwolenniczką lunchboxów, a w przygotowanie ich naprawdę nie trzeba wiele czasu. Także nie o samo gotowanie rozchodziło, tylko by mieć składniki pod ręką czyli zrobione zakupy. Dlatego albo ja o to dbałam albo zostawiałam mu precyzyjną listę zakupów. Nie obrażałam się też na to, że on raz na jakiś czas wolał jakiś shit meal, nawet jak coś 'zdrowego' przygotowałam. Po prostu miałam jedzenie na nast. dzień.

Każdy nawyk jak się chce można zmienić. Pewnie nie wychodzi punkt 14 i nie wraca punkt 22, dojazd itd. Późno wraca chce się na pewno wyspać i tak wstanie ogarnie się, zje i musi lecieć do pracy, lubię porządek nawet bardzo ale ja jak pracowałam na dwie zmiany to zmiana 14-22 tak u mnie mniej więcej wyglądała plus dojazdy. Do domu wchodziłam 23.30, kąpiel i spać więc nie miałam kiedy sprzątać ale też nie miałam kiedy nabałaganić bo mnie w domu nie było, ogarniałam tylko podstawowe rzeczy z porządków co oczywiście Twoja dziewczyna również powinna robić. Ale ranna zmiana już wygląda inaczej, jest czas na wszystko. Nie zrobi jej się głupio... Nauczysz ja, że zawsze będzie tylko Ty sprzątał. Kawa na ławę. Kartka, długopis i spisujecie, gdzieś w kuchni niech wisi na widoku i już. Porozmawiaj z nią jeszcze raz na spokojnie. A jak z pracą? Może jest na tyle ciężka, że dlatego tak to wygląda? Tak to między Wami wszystko super aż nie mogę uwierzyć, że nie chce nic w domu robić.

Myślę, że każda praca jest ciężka na swój sposób, szczególnie zmianowa 7 dni w tygodniu. Autor ma pracę bardziej unormowaną i chyba weekndy wolne dlatego ma inną perspektywę.
Jak kobieta ma zmianę popołudniową, to jak zresztą wyżej pisałam, a co potwierdziłaś, że nie ma się czasu na "gotowanie", a jak popołudniową, ta mogłaby, tylko oboje są chyba dość młodzi i jak dziewczyna pracuje 7 dni w tygodniu, to ... chce mieć też coś z życia, a nie od razu wracać po porannej zmianie by chłopakowi gotować obiad. Tak mi się przynajmniej wydaje.

Ale to zmienia całkowicie postać rzeczy. Skoro ona nie gotuje i nie wymaga tego od Ciebie, bo nie potrzebuje domowych obiadków, to oczywiste, że będzie miała Twoje prośby w nosie. Sama bym miała. XD Tzn. np. u mnie gotuję ja. Jemy razem obiady i często kolacje, więc je robię. Ale już śniadań nie jem wcale, ewentualnie zjem coś na szybko i raczej późno, serek wiejski czy coś, więc gdyby partner mi marudził, że on chce jeść porządne śniadania i mam je szykować, jeśli mam więcej czasu, to bym się popukała po głowie. Po co mi podział dotyczący czegoś, z czego nie chcę/nie potrzebuję korzystać? To dokładanie mi niepotrzebnej roboty, a nie podział.

To niech robi tylko dla siebie, przecież dziewczyna od niego nie wymaga. Ja tam nie lubię piec ciast, nie zamierzam, nie są mi potrzebne do szczęścia, ale jakby partner miał fantazję piec, to też bym zeżarła.

Tu jest ten problem, że nie rozmawiali o tym, co uznają za potrzebne właśnie. Bo te konieczne rzeczy, jak finanse czy zakupy, dziewczyna też bierze na siebie. A w kwestii obiadów ich wyobrażenia się rozmijają. Ona nie chce, a on próbuje narzucić, bo uważa to za normalne. Tyle że ona uważa inaczej; przydałaby się rozmowa o wyobrażeniach, ale nie w celu udowadniania swoich racji tylko poznania preferencji - czyli z założeniem, że każdy ma swoje i są one równie dobre i ważne.

Wracam po jakimś czasie.. Wcześniej była mowa o pracy na dwie zmiany. Od ponad dwóch miesięcy dziewczyna jest bezrobotna. Szuka pracy ale coś jej to nie wychodzi. Odkąd się poznaliśmy zawsze pracowała także nie zakładam, że to szukanie jest udawane. Tak czy inaczej w kwestii porządków jak i gotowania za wiele się nie zmieniło. Ogólnie coraz częściej zaczynam myśleć co będzie dalej. Z gotowaniem już machnąłem ręką. Robię sobie a ona je to co jej pasuje. Troche to nienormalne wg mnie. No ale może to tylko powód, że ja miałem inne wzorce a ona inne. Ostatnio gdy wróciłem po 17 z pracy uslyszałem tylko jak przez telefon mówiła do koleżanki, że jest "strasznie glodna". Ja swoje zjadłem w pracy także bylo mi "lotto" ale tak chyba nie powinno być. Pisaliście już tutaj, że w wielu związkach to główny powód sprzeczek, więc sam nie wiem co o tym myśleć. Kasy ze mnie nie zdziera nic a nic także też nie czuję się jakiś wykorzystywany. Tylko nie wiem czy w tym nie ma jakiegoś 2 dna. Co jeszcze mnie np dziwi. Dostała pocztą awizo do odbioru. Minął już miesiąc przyszło drugie a ona mimo że nie pracuje nie znalazła czasu aby je odebrać..

Trzeba ją jakoś wykurzyć. Może głodem.

Wide że zaczyna się tania manipulacja.
Pewnie specjalnie to tak powiedziała żebyś usłyszał i pobiegł do kuchni jej coś ugotować.
Dobrze ze tego nie zrobiłeś.

Dla mnie obiad który jemy wspólnie to coś co sprawia mi przyjemność każdego dnia.
Nie wyobrażam sobie jeść osobno.
Po to gotuje aby zona i syn po powrocie do domu mieli świeży, gorący obiad, zawsze z posiłkiem czekam na nich.
Dziwnie sie czyta o tym jak kochający sie ludzi nie zasiadają wspólnie do stołu.
Przecież tu nie chodzi tylko o jedzenie,ale w ten sposób buduje się tez więzi rodzinne.

Szeptuch dobrze pisze ale jak sam zauważasz, trochę inaczej jak są dzieci. Wtedy raczej nie ma opcji by nie gotować. U Was przede wszystkim leży komunikacja i nie chdzi o czepianie o pierdoły. Oboje wypracowaliście sobie taki, a nie inny schemat jeszcze kiedy ona pracowała na te zmiany i jakoś nie było Wam po drodze z tymi wspólnymi posiłkami.
Ja nie wyobrażam sobie by gotować codziennie, szczególnie kiedy jest się tylko we 2-kę. Tym bardziej, że wtedy obiad się je "na mieście" czy ogólnie w ciągu dnia. Natomiast tak samo nie wyobrażam by choćby w jakimś zakresie nie planować zakupów tak, by potrzeby drugiej osoby brać pod uwagę. Może Wasza 'dieta' diametralnie się rózni ale chyba wiecie, co lubicie? Ja jak nie mam ochoty czy czasu gotować, a wiem, że mój partner wróci późno i może być głodny, dbam by w lodówce było coś, co on lubi, nawet do zrobienia na szybko. Podobnie w odwrotną stronę. Jak ktoś ma czas i chęci to gotuje ale wtedy raczej uzgadniamy na co mamy ochotę, czasem robimy sobie takie kulinarne niespodzianki ale wiadomo, że raczej od czasu do czasu. Jak ktoś później wraca to też dzwonimy do siebie by ew powiedzieć by coś po drodze kipił bo się np. skończyło. Wszystko jest do uzgodnienia, nawet jak macie inne upodobania kulinarne czy inne pory jedzenia. Czasem jak partner później wraca, a ja zjem kolację czy obiad wcześniej, to towarzyszę mu przy posiłku choćby z kubkiem herbaty. On robi to samo w podobnej sytuacji.
Ja jednak nie jestem za tym by cała odpowiedzialność za gotowanie/przyrządzanie posiłków spadała na kobietę bo np. tymczasowo nie pracuje albo ma bardziej pasujący grafik. Może ona po prostu nie lubi/nie umie gotować?

EDIT: Wspomniałeś, że to częsty problem w związkach. Ja uważam, że nie. Znacznie częstnym i powiażniejszym, szczególnie w młodych czy młodszych latach są sprawy finansowe. A Ty piszesz, że Twoja kobieta nie "żeruje na Tobie" i nawet teraz, gdy nie pracuje czasowo korzysta ze swoich oszczędności. Jeśli poza tym gotowaniem Wam układa, to według mnie trochę szukanie dziury w całym. Chyba, że szukasz pretekstu albo inne sfery też nie grają.

Autorze, chyba nie jest z nią aż tak źle, skoro potrafiła odłożyć sobie kasę na tzw czarna godzinę.
Już Ci wcześniej pisałam, że jest to typ kobiety, który lubi robić to, na co ma ochotę.
Wcześniej trochę mocno po niej pojechałam, w sumie nie wiem dlaczego, może akurat wtedy, gdy pisałam miałam gorszy humor?
Tak czy siak napisałam Ci też wtedy, że dziewczyna ta zachowuje się bardzo adekwatnie do tego, kim dla Ciebie jest.
Nie przyjmuje obowiązków żony, ponieważ nią po prostu nie jest.
Te dzisiejsze młode kobiety są pod tym względem znacznie mądrzejsze od np mojego pokolenia kobiet czy nawet dzisiejszych czterdziestek.
Kiedyś kobiety, a przynajmniej większość tak miała, że będąc z facetem nawet w luźnym związku poczuwały się do tego, by swojego mężczyznę oprac, oprasowac i jeszcze zadbać o to, by z głodu przypadkiem nie umarł, gdy ona będzie u siebie.
Przyjeżdżało się więc do chłopa np na weekend i zawijało się rękawy do roboty. Jeszcze w łóżku należało obsłużyć faceta wzorowo, bo inaczej znajdzie sobie inną.
Dzisiejsze młode kobiety są zupełnie inne, chociaż zdarzają się oczywiście kobiety mamuśki.
Twoja pokazała Ci wyraźnie, gdzie są jej granice.
Fakt, ona trochę przesadza, bo przynajmniej minimum mogłaby z siebie dawać, już nie mówiąc o sprzątnięciu po sobie.
Mieszka u Ciebie, ale płaci.
Kupuje żywność, chociaż sięga do swoich oszczędności.
A że nie skacze koło Ciebie, to już Twój problem
Masz pod ręką pogotowie seksualne, które płaci za siebie i z Ciebie nie doi.
A ty chciałbyś jeszcze, żeby ona zachowywała się jakby była żoną.
Ostatnio rozmawiałam z taką młoda nowoczesna kobieta i powiem Ci szczerze, że troszkę zmieniłam swoje poglądy na temat ról kobiecych w związku. To była mądra dziewczyna i naprawde potrafiła merytorycznie uzasadnić swoje zdanie, ciężko było odmówić jej racji
Wygląda to tak,cze kobiety mocno poszły do przodu, a większość młodych mężczyzn pozostało za nimi mocno w tyle.

Ja uważam ze jest dokładnie odwrotnie.
Ze to młodzi faceci poszli do przodu a młode kobiety wręcz się cofają.
Nie znam faceta który uważał by ze kobieta jest od tego aby mu sprzątać, prac, i gotować a i o sypialni żeby nie zapomniała.
Mówią wprost ze skoro oby dwie strony pracują to oby dwie strony maja dbac o dom, podzielić się obowiązkami.
tak samo dziecko, nie jest sprawa tylko kobiety bo mężczyzna jest za nie tak samo odpowiedzialny, wiec ma sprawować taka sama opiekę nad nim i poświęcać mu czas.
Myślą o rodzinie, chcą mieć żonę i dziecko.
Natomiast większość młodych kobiet które znam, które współpracuje ze mną w stowarzyszeniu czy tez są córkami znajomych/sąsiadów to zwykłe roszczeniowe i rozkapryszone księżniczki.
O które to facet ma zabiegać, starać się i obowiązkowo płacić na każdym spotkaniu.
Jak ja bylem na studiach to jzu ta patologia przybrała takie rozmiary ze doradzały sobie aby w celu zmniejszenia kosztów utrzymania zapraszać jednego faceta w godzinach obiadu a drugiego na kolacje.
bo wiadomo facet płaci. To by było na tyle w kwestii równouprawneinia
Nie sa zainteresowane partnerstwem, rodzina.
Facet ma być dla niej i spełniać jej zachcianki bo jak nie to w kolejce czeka kilkunastu simpów gotowych łożyć na nią.
Myla asertywność z egoizmem.
Nie znam kobiety do 25 roku życia która nie była by egoistką, media społecznościowe to im zrobiły.
Nie szanują mężczyzn bo w przedziale wiekowy 20-40 brakuje 300tys kobiet.
Wiec jak nie ten to tamten.

Wskazane, to nie znaczy ma być obowiązkiem.
Ja też nie wyobrażam sobie, żeby partnera po całym dniu zasuwania bez obiadu zostawić, ale też nie wyobrażam sobie, że jak miałabym gorszy dzień, po prostu by mi się nie chciało, to partner założyłby  temat na forum z pytaniem czy to jest normalne że może mi się chcieć.

Jeżeli facet Cie utrzymuje to tak, ma być to twoim obowiązkiem tak samo gdy to kobieta utrzymuje faceta. ma być ugotowane i wysprzątane. Gdy obydwoje pracują to jest coś takiego jak podział obowiązków, ustala się kto i co robi, albo na stałe albo rotacyjnie. tutaj księżniczka nawet po sobie nie sprząta.
Natomiast w tym przypadku, gdzie dziewczyna płaci swoja część rachunków to jest to tylko wskazane. ale obstawiam ze przez te 2 miesiące na bezroboci ani razu mu obiadu nie ugotowała. To tyle w kwestii jak to młode dziewczyny nie poszły do przodu, tak popędziły ze chyba drogę zgubiły

Czyli jak facet utrzymuje kobietę, to ma mieć z niej darmową sprzątaczkę, kucharkę, praczkę itd. Czy ja cię dobrze rozumiem?

Mnie się nie wydaje, ja tak mam Oczywiście nie do końca, bo pies zeżarł kapcie i teraz chodzę boso ale cieszy się jak wracam. No i nie wymagam trzydaniowego obiadu, bo ja ogólnie mało jem. Wystarczy mi samo drugie danie albo jakieś danie jednogarnkowe.