Ten człowiek - dar od losu...

Było mi dane kogoś takiego spotkać na swojej drodze, ale czy był darem..?
Kiedyś tak uważałam, dzisiaj mam wątpliwości...
Co zyskałam dzięki temu spotkaniu..?
Hmm..odpowiem ogólnikowo - bardzo, bardzo wiele, ale i równie dużo straciłam.
Cóż życie..., nie ma nic za darmo.
Zawsze jest coś za coś...

Ja spotkałam trzech.
Pierwszego znam od 15 roku życia. Wspaniały człowiek, zawsze był, jest i mam nadzieję będzie dla mnie otuchą i wsparciem. Mogłam liczyć na niego w każdej sytuacji... psychicznej, finansowej, przyjacielskiej. Zawsze stał po mojej stronie. Bardzo siłny zarówno psychicznie, jak i fizycznie. CHyba ideał... ma wady, ale tak małe że prawie niedoszczegalne.
Drugi to mój Mąż. Wspaniały, ciepły, życzliwy człowiek. Zawsze przy mnie, nawet wtedy kiedy jest na mnie wściekły. Jego ciepły uśmiech i silne ramię pozwoliło mi przetrwać juz wiele ciężkich chwil.

To zawsze do nich się zwracam kiedy potrzebuję pomocy, kiedy chcę się wypłakać, albo kiedy chcę się podzielić jakąś radością. To zawsze ich się pytam, kiedy nie wiem co robić. I to zawsze ich rady szukam. To tacy moji mędrcy, którzy zawsze wiedzą, co i dlaczego. Nie wyobrażam sobie życia bez nich. To właśnie moje największe dary jakie otrzymałam od Boga.

Trzeciego spotkałam cztery lata temu. Krótko go znałam, rzadko się spotykaliśmy. ALe miał cudowny charakter. Nigdy o nikim źle nie mówił. Był politykiem... dużo osób wieszało psy na jego stronnictwie, on nigdy czymś takiem się nie odwdzięczał. Mówił, ze nie podoba mu się to czy tamto, ale nigdy nikogo nie atakował osobiście. Nie zionął tą wielką nienawiścią, której obecnie jest tyle w polityce. Niestety juz nie żyje... I strasznie mi smutno z tego powodu, bo uważałam że był bardzo dobrym i wartościowym człowiekiem. Pozostawił po sobie ogromną pustkę.