Ofiara losu

Witaj.
Strzała, mam oczy zamglone... już w trakcie czytania Twojej historii.

Nie znajduję słów pocieszenia, a jedynie kieruję do Ciebie gorącą prośbę, aby ta powracająca trauma z dzieciństwa nie przesłaniała Ci bieżącego życia.
Masz już swój dom, męża, dzieci ( syna i córkę). Napisz po ile mają lat, ale sądząc z Twojego wieku to niepełnoletnie. Zatem, masz po co , a przede wszystkim dla KOGO żyć. Kto ich wychowa, ochroni właśnie przed takimi podłymi ludźmi- bestiami, zwyrodnialcami.

Niech rola matki oddali od Ciebie te okrutne wspomnienia.
Czy, mąż wie o wszystkim i czy masz w nim oparcie?
Co za " przypadek" spowodował, że powróciły wspomnienia z dzieciństwa -molestowania przez ojczyma?

Powiedz, kogo jeszcze masz na myśli??? co planujesz???
Jesteś naprawdę w okropnym dołku psychicznym, jeżeli takie myśli zbrodnicze chodzą Ci po głowie!

Jesteś pod opieką lekarza, ale sama też staraj się SOBIE pomóc.
Jeżeli, jesteś na zwolnieniu lekarskim, to popytaj się w ZUS-ie w sprawie wyjazdu rehabilitacyjnego.
Są organizowane właśnie przez placówkę ZUS-u, wyjazdy połączone są z terapią i tam spotkasz osoby również z takimi przeżyciami. Może taka forma terapii pobytu na wyjeździe okaże się dla Ciebie skuteczniejsza.

Co do Twojej matki? po prostu nienawidziła Cię...ona wiedziała od początku o wszystkim i dla niej byłaś rywalką. Dlatego tak Cię traktowała jak rywalkę, a nie córkę. Masz z nią kontakt, widujesz ojczyma?
Myślę, że masz słuszne podejrzenia, że również molestował Twoja siostrę. Czy kiedykolwiek rozmawiałaś z nią o tym? Jak potoczyły się jej losy?

Pozdrawiam Cię cieplutko i pisz...

A ja uważam, że może Ci pomóc jedynie dobry specjalista i wsparcie najbliższych: dzieci, męża. Właśnie dla nich musisz walczyć o lepsze jutro:* Pozdrawiam.

Bardzo ciężko Ci co kolwiek poradzić. Powiem więcej, ja nie mam prawa mówić Ci co masz robić. Ty kobieta, która tyle przeżyłaś i ja jakaś "małolata" z forum.
Twoje wypowiedzi mimo wszystko świadczą o niesamowitej Twojej sile. Tyle okropnych rzeczy, a Ty masz męża założyłaś rodzinę..
Piszesz, że nie masz już siły. Ale ja myślę, ze masz, bo niby kto do cholery może mieć więcej siły niż TY????!!!
Upadłaś wiele razy, wiele razy dostałaś kopa prosto w twarz, ale mimo wszystko zawsze wstałałaś.
Podnieś się i tym razem, pokaż życiu, ze masz je w d**ie!! Że i tak dasz radę!
Musisz zacząć od nowa, wszystko!!
Na Twoim miejscu, wziełabym męża, dzieci i wyjechałabym, daleko.
Daleko od mamy, ojczyma.. nawet od siostry.. Oni wszyscy działają na Ciebie depresyjnie.
W ogóle nie potrafię zrozumieć, jak w ogóle możesz patrzeć na tego zwyrodnialca, który zrobił Ci tyle krzywdy.
Wyjedź, zacznij żyć, zmień miasti, otoczenie.
Zajmij się swoją rodziną, masz małe dzieci, które potrzebują Cię jako matki, mąż też Cię potrzebuje.
Tak samo i Ty jego. Ty zerwij z rodziną, on z alkoholem, umówcie się, że otwieracie czystą kartę swojego życia.
A co z siostrą i matką?
przedewszystkim, nie masz siły patrzeć na nie, sluchać ich kłótni. Ty leżysz, a one dodatkowo Cię kopią, mimo, ze może nie zdają sobie sprawy.
Zrób sobie od nich odpoczynek, taki detoks!
Musisz wszystko poukładać, odsapnąć, kontakt z nimi nie ułatwi Ci tego..
Poza tym jeśli będziesz gotowa, zawsze możesz się do nich odezwać, masz adres, znasz telefon.
Może teraz pomyślisz, ze truję, ale MUSISZ być pod opieką specjalisty, sama na pewno nie dasz rady.
Lekarz jest Ci potrzebny, skoro nachodzą Cię myśli samobójcze, w dodatku wciągasz w to dzieci
Wiem, że Tobie zawdzięczają życie, ale uważam, że nie masz prawa im go odbierać. Może one wręcz przeciwnie, kochają życie i chcą się nim zachłysnąć.. Daj im szansę, niech mogą sami przekonać się czym właściwie jest życie.
To, ze Ty dostałaś tyle ciosów od losu, to nie znaczy, że one je dostaną.
Uważam, ze ty już dość się wycierpiałaś za wszystkich.
Więc teraz daj dzieciom, to czego Ty sama nigdy nie miałaś. Daj im miłość, szczęście, radość...
A kto przytuli Ciebie?? Właśnie one! Dla dzieci jesteś najważniejsza w życiu. Jesteś ich, autorytetem, guru, idolem, ostoją!!
Musisz, zyć dla nich, a one dla Ciebie! Bo miłość dziecka, jest bezinteresowna, dzieci nie wymagają od Ciebie seksu, pieniędzy czy dowodów miłości.
Kochają cię tylko (albo aż) za to, że jesteś ich mamą.
I dla tego życie jest piękne!!

Trzymaj się kochana, gorąco Ci kibicuję!!!!

Nie jesteś ofiarą losu tylko ofiarą ludzi, którzy powinni być najbliższymi Ci osobami, a stali się oprawcami. Sprawdź maila - tam masz więcej moich przemyśleń.

Vinnga dziękuje,WIELKI szacunek dla Ciebie,odezwę się na e-mail. Żyworódka pozdrawiam cieplutko.To dobrze że są tacy ludzie jak Wy którzy mają w sobie tyle mądrości życiowej.Ja zawsze musiałam się uczyc tej mądrości od innych.Jedni pomagali inni byli fałszywi,a ja musiałam się z tym godzic. Uczyc się na własnych błędach i przez to miec kolejny bagaż życiowych doświadczeń,często złych.Tak na prawdę dużo pomogli mi całkiem obcy ludzie ,bo najbliżsi mieli mnie gdzieś. Wiele zawdzięczam różnym psychologom,nauczycielom(zwłaszcza wychowawczyni),często też słuchałam i lubiłam to co mówił ksiądz,wiele bardzo mądrych konferencji wytyczających jasne granice miedzy dobrem a złem.To własnie dlatego nadal jeszcze żyje.Chociaż to strasznie ciężkie dla mnie zwłaszcza teraz.Jestem w tym sama.Na codzień udaje że jest ok,nie chce żeby ktoś po mnie poznał że coś nie jest tak,tego nie zmienię ,nikomu z mojego najbliższego otoczenia nie dam poznac po sobie że jest mi zle.To mój dół i nikogo nie będę w to wkrecac.Wole byc sama,nie chcę żeby ktoś przeze mnie cierpiał ,nie będę się nikomu żalic.To ja albo sobie poradze albo przegram. Zawsze sama do wszystkiego dochodziłam  od dziecka.Mogę polegac tylko na sobie ,szczerze to nie ufam nikomu,nie wierze ze coś takiego jak zaufanie wogóle istnieje.Teraz jestem tu sama i już nic nie muszę udawac.Jest mi zle,każdy następny dzień jest dla mnie niepewny.Chciałabym zniknąc,nic już nie czuc,zostac sama.Chcę byc z dala od ludzi.Codziennie myślę kiedy to wszystko się już skończy.Chciałabym już nigdy więcej się nie obudzic.Może wszyscy są inni,ja nie daje rady.Mam dośc użalania się nad sobą. Nie widzę przyszłości.

Chyba za bardzo się pogrążam,nie wiem jak z tego wyjśc.Wszystko stanęło w miejscu,cała terapia.Wczoraj byłam u mojej psycholog,prawie nic się nie odzywałam,miałam pustkę w głowie.Chyba już za dużo tego myślenia.Psycholog powiedziała że zachowuje się tak jakbym miała zamienic się w posąg.Nie wiem juz co mam mówic,jak z tego wyjśc.Chodzę do psychiatry ale tylko po to żeby przepisał mi zwolnienie.Przepisuje mi jakieś leki,ale i tak ich nie borę.I niech nikt mnie do tego nie namawia bo i tak mnie nie przekona.To tak jakbym miała funkcjonowac po alkoholu,muszę sama myślec,bez wspomagaczy.Ode mnie zależy czy wygram czy nie.Ale nie jest dobrze,jest zle.Nie mam możliwosci wyjechania stąd ,zmiany miejsca pobytu,chociaż tak naprawde bym bardzo chciała .Nie wiem co będzie dalej,nie widzę w ogóle przyszłości,nie wiem co mam robic.Mówiłam mojej psycholog o tym że moja córka potrafi siadac na kolana do mojego ojczyma.Ona mi na to że powinnam może jej pozwolic,że to że skrzywdził mnie wcale nie oznacza że może również to zrobic wobec mojej córki.Powiedziałam psycholog że ją bardzo lubię,ona unika tego tematu,a ja czuję że jeśli jeszcze i ją stracę,może będzie chciała przerwac terapię,to nie wyobrażam sobie życia.Ona jest taka miła,choc ostatnio czułam się tak jakby miała to gdzieś o czym mówię.                                    Nie wiem jak mam dalej życ,nawet wyjście do sklepu to dla mnie wysiłek.Chciałabym stąd uciec tam gdzie by mnie już nikt nie widział.

Gdy przeczytałam pierwszy post to się popłakałam. Jak ty teraz masz żyć? Na czym się oprzeć? Jak masz sobie to wszystko w głowie poukładać, żeby zacząć czuć się chociaż ''normalnie''?

Pomyślałam też, że bardzo chciałabym się znaleźć na miejscu Twojej matki i zrobić to, co należało. Rozwieść się z pedofilem,a ciebie pocieszyć i przytulić. Przypomniało mi się, że można odgrywać takie ''spektakle'' psychoterapeutyczne, żeby naprawić przeszłość. Jeszcze raz przeżyć to wszystko, pozbywać się tego bólu. A potem przeżyć od nowa, w taki sposób, jak to powinno wyglądać, ''naprawić'' ta sytuację. Słyszałaś o psychodramie? http://pl.wikipedia.org/wiki/Psychodrama
Masz w sobie dużo bólu i rozumiem to, bo nawet mnie boli, jak o tym czytam. Skoro przeżyłaś 5 prób samobójczych,to może warto jeszcze sie nie poddawać? Może bedziesz jeszcze szczęśliwa?

I musisz odciąć się od matki. To ogromnie dużo da. Ona leczy się jakoś? A twoja siostra?

Polecam Ci książki:  Susan Forward ''Toksyczni rodzice'', Colin Tipping 'Radykalne wybaczanie'', Barbara de Angelis ''Prawdy o życiu''. Dwie pierwsze możesz znaleźć w formie ebooka (Jeśli nie bedziesz umiała, to wyślę ci je na maila - tylko napisz do mnie.)

Pozdrawiam cię serdecznie :*

.........................

Tak wiem, mam dla kogo życ.Wiecie jaka to radośc zobaczyc szczęście w oczach własnego dziecka.?To coś niesamowitego,coś co nadaje sens życiu.Dzieci są niewinne,bezbronne i nie mogę tego zniszczyc,muszę byc przy nich.One muszą poczuc że świat jest piękny ,że można byc szczęśliwym.Dzieciństwo to moim zdaniem właśnie taki okres w którym dzieci powinny wiedziec,że są kochane,że mogą na kogoś liczyc,czuc się bezpieczne.To rzutuje potem na całe życie,na to jak potem w życiu dorosłym będą postrzegac świat,na to jakimi będą ludzmi.To jest cel mojego życia właśnie żeby wyrosły na dobrych ludzi ,którzy potrafią kochac i szanowac drugiego człowieka.Ja zrobię wszystko,żeby im to wszystko ułatwic.Żeby było im lepiej w życiu niż mi. Mam huśtawki nastrojów, raz lepiej raz gorzej to znaczy już,że będzie dobrze. Wcześniej było tylko żle,czasami beznadziejnie,to trwa od kwietnia .Ale już wiem ,że przejdzie mi to,dam rade .Bo tak było za każdym razem, gdy wychodziłam z załamania,depresji. Poukładam wszystko,zaczne od nowa. Myślę, że jednak nikt nie jest w stanie mnie dobic,bo zawsze się podniosę. A mojej rodzince życzę szczęścia ,ale bez mojego udziału,niech sobie znajdą innego jelenia.Mnie już nie wzrusza ich los ,jak któreś znowu zadzwoni, że się wiesza to pojade i zawioze im dobry sznurek. Jest takie powiedzenie,że zło wyrządzone drugiej osobie czasami wraca ze zdwojoną siła.Oni nie mają spokoju,sami sobie stworzyli to piekiełko i trwają w nim po uszy i ja już nie będę ich z tego wyciągac,to nie jest moje zadanie,mam swoje zycie.I wierze że mi się uda, że zacznę normalnie życ,funkcjonowac.  WYJDE Z TEGO

I tak powinnas właśnie podchodzic do życia!!Ze dasz radę że wszystko sie ułoży bo jest dla kogo żyć i Ty właśnie masz takie osoby w soim życiu aby dla nich żyć,chronić zeby nigdy nic podobnego je nie spotkało to są Twoje dzieci które powinny mieć w Tobie oparcie.Nie możesz myślec o sobie jako o kimś nic nie wartym!!Nie możesz odbierać im życia bo to nie jest wyjście,one nie są niczemu winne!Tak jak napisała Ania90 powinnaś oskarżyc ojczyma,dlaczego nie zrobiłaś tego wcześniej chociaż by wtedy gdy byłaś nastolatką juz wtedy powinnas zgloscis sie do kogos o pomoc.To temu zwyrodnialcowi należy sie kara,on powinien za wszystko odpowiedziec a nie Ty nie Twoje dzieci.

Powinnas jak najszybciej odciąć sie od matki siostry i ojczyma.Wiem ze łatwo jest napisać jak nie przeszło sie tego samego co Ty ale zacznij nowe życie.Zostaw to wszystko za sobą w tyle a oni niech sie tam bija robią sobie co chca.Ty już za dużo wycierpiałaś.Napewno dasz sobie radę ja w to wierze.Jesteś wartościową osoba i bardzo dzielną.Pokaż wszystkim niech Twoja matka zobaczy ze stać Cie jest na bardzo dużo.Zrób to dla taty który gdzieś z wysoka w niebie na Ciebie patrzy i modli sie.
Trzymam za Ciebie mocno kciuki kochana!:*:)

Witaj STRZAŁA.
Cały czas zaglądam do Twojego wątku.
Zupełnie niepotrzebnie skasowałaś ten jeden wpis.To zrozumiałe, że masz huśtawkę nastrojów. Twoje samopoczucie, myśli, mają prawo zmieniać się nawet z minuty na minutę, bo jesteś w depresji. Molestowanie pozostawiło trwały ślad w Twoim umyśle - już wiesz, że to będzie towarzyszyć Ci przez całe życie, z mniejszym lub większym nasileniem.

Jak w większości chorób i Ty przechodzisz fazy remisji, teraz jesteś w fazie nasilenia - nawrotu  wspomnień i związanego z tym silnego bólu emocjonalnego. To dobrze, że chcesz wyrzucić te "śmieci" z siebie na zewnątrz. Zatem pisz i nie wstydź się swoich objawów, bo z pewnością Tobie to w jakiś sposób pomaga, przynosi choćby chwilową ulgę.

Bardzo dobrze, że odgradzasz się od matki,siostry i tego pedofila. Im mniej wiadomości  z ich obecnego życia będzie do Ciebie docierać, tym będzie lepiej dla Twojego samopoczucia. Jakby nie było, jest to Twoja rodzina, a Ty jesteś osobą bardzo wrażliwą. Pomimo, że tyle krzywd doznałaś, to nadal czujesz tą więź rodzinną, chociażby przez to, że łączą Was więzy krwi.

Żyj swoim życiem i życiem rodziny, którą stworzyłaś. Masz męża, córkę i syna i jesteś Ty - mądra, wspaniała kobiet, żona i matka. Jesteś też córką dla swojej matki, której uczucia zawsze pragnęłaś, ale przez jej zazdrość o męża "pedofila" byłaś dręczona, upokarzana, niekochana.To cały obraz Twojego dzieciństwa.

STRZAŁA, ja bym Ci radziła, żebyś zebrała się "w sobie" i powiedziała/wykrzyczała jej "to", w obecności tego drania (jej męża) oraz siostry. Wtedy nie będzie, że matka nie wie, bo się właśnie dowiedziała. Może zaprzeczać (pewnie tak), wypierać się, że nic nie wiedziała, posądzać Cię o oszczerstwa. Ale usłyszy/ usłyszą te słowa oskarżenia z Twoich ust.To będzie takie zagranie w otwarte karty - jasność sytuacji.

Powinnaś im powiedzieć/wykrzyczeć, jak bardzo zostałaś skrzywdzona, że WSZYSTKO pamiętasz. Te "jego łapska" i to, że matka "nie chciała" o tym wiedzieć, bo nigdy nie chciała Cię wysłuchać. Może nawet chodzi Ci taka myśl po głowie, więc zrób to. Niech będzie jasność sytuacji, bo chociaż wszyscy doskonale o tym wiedzą, to zachowaniem swoim chcą zatuszować "sprawę". Było, minęło...Tylko, że u Ciebie NIC nie minęło, bo ciągle są powroty do tych zdarzeń.

Pozdrawiam Cię serdecznie.

Ania90 jeżeli chodzi o prawo w naszym kraju to jest niestety tak ,że nic już kompletnie nie mogę z tym zrobic,chciałabym teraz wsadzic tego pedofila za kratki ale ..........już za pózno .Ja mam już 34 lata i wszystko jest niestety przedawnione,tzn jest tak przecież, że każda sprawa ma określony czas ważności,takie jest prawo.Ja już się wszystkiego dowiedziałam i już naprawdę nic nie mogę z tym zrobic,dla mnie to całkowita bezradnośc.Takie jest niestety bezduszne prawo i przez to muszę sama się z tym zmagac.
Żyworódka dziękuję za to że jesteś,Twoje rady są naprawdę bardzo cenne i bardzo mądre,jesteś po prostu Człowiekiem ,a nie każdy potrafi nim byc.
Myślałam już nad tym ,aby spotkac się z nimi ,żeby w końcu zrobic rozrachunek z moją przeszłością,żeby wreszcie dowiedzieli się co tak naprawdę czuję,żeby wykrzyczec im wszystko w twarz.Czuję teraz już nie złośc,tylko nieopisaną wściekłosc.!!!!!Znam na pamięc matki reakcje,ona zmiesza mnie z błotem.Potraktuje mnie znowu jak tą najgorszą,znowu zobaczę w jej oczach straszną nienawisc do mnie.Zmagam sie z tym ostatnio codziennie.Sama już nie wiem co mam zrobic.Boje się też ,że z tego powodu może jej się coś stac,że może dostac jakiegoś zawału,a to nie o to chodzi.Ona też jednak przeszła straszną tragedię,miała28 lat przecież,gdy zginął mój tato i została sam z dwójką małych dzieci.Chociaż w tej chwili nie mam dla niej żadnego usprawiedliwienia. Z jednej strony ona zawsze stała za nim,ale z drugiej strony to zawsze mnie obwiniała za to, że za niego wyszła.Bo to ja jak miałam ok 7 lat to chodziłam do niego do domu z innymi dziecmi, bo on dawał nam ciastka i od tego się zaczęło, że zaczął przychodzic do nas.Ale kurcze to przecież nie ja szłam z nim do ślubu z brzuchem tylko ONA,więc nie rozumiem za co obwiniała mnie,przecież ja byłam dzieckiem ,któremu tak bardzo brakowało ojca.Dlaczego ona tego nie rozumiała????Dlaczego????????? to mi wykrzykiwała ,że skoro go ściągnęłam do domu to mam byc teraz cicho.
Boję się też jego reakcji,jeżeli zacznie ze mnie kpic nie wiem ,czy będę w stanie to zniesc,nie wiem ,czy to przeżyję w ogóle.Nie jestem na codzień jakaś porywcza,staram się nie wyładowywac na kimś swojej złości,wolałabym na sobie,ale w tym momencie wiem, że jeżeli zacznie on się wypierac lub śmiac ze mnie to rzucę się na niego z rękami i nikt nie będzie mnie w stanie powstrzymac od tego,a z niego nie wiem czy będzie co zbierac.Nie chcę go juz znac,nie chce go widziec na oczy,dla mnie jest teraz nikim.
Jeżeli chodzi o matkę to nie znajduję dobrych momentów z życia z jej udzialem,poza tym że jednak dawała mi jeśc,miałam ubrania i kupowała mi nawet prezenty na gwiazdkę. Całe zło przysłoniło te lepsze rzeczy,których nie mogę sobie przypomniec.
Jeśli chodzi o niego to mam mętlik w głowie,to on mi zrobił największą krzywdę ,to on mnie wykorzystywał seksualnie latami najpierw fizycznie potem psychicznie.Ale........ja teraz nie mogę tego znieśc,bo to on .......kurcze nie mogę znowu się rozklejam....ale to on zawsze bronił mnie przed matką,jak był w domu to nie pozwolił jej żeby mnie uderzyła,owszem pił ,robił matce awantury , wyzywali się,matka wyzywała mnie,on owszem nieraz straszył mnie i brata że któregoś dnia nas i tak wszystkich pozabija.Ale bezpośrednio np jeśli chodzi o mnie to nigdy mnie nie uderzył,nigdy mnie nie wyzywał,on jezdził ze mną na choinki do pracy jezdził ze  mną na różne odpusty,kupowal mi wszystko co tylko chciałam,on się ze mną bawił ........nie matka,on na każde imieniny ,urodziny ,zawsze leciał do mnie z prezentami,a matkę to czasem mało obchodziło.Teraz powiedziałabym że zmienił się,chociaż tak ciężko mi o tym pisac.Gdy w wieku 18 lat miałam pierwsze ciężkie załamanie podpisał na 10 lat żeby nie pic i wytrzymał, potem co kilka lat teraz też dalej nie pije,znowu podpisał,od kilku lat chodzi co roku na pielgrzymkę.Nie mogę szczerze pojąc tego wszystkiego,zrozumcie mnie.Nie jest mi go żal,ale w domu on  nie ma teraz życia ,on stał się teraz bardzo "malutki", już nikogo nie straszy,nie udaje władcy,a moja matka doskonale zatruwa mu życie ,ona to świetnie potrafi.Matka potrafi nieraz tak bez zdania racji podejśc do niego i uderzyc go w twarz,tak z płaskiej tak po prostu bo ma taki kaprys akurat,a u niego zero reakcji,nadstawia jej drugi policzek.I najgorsze jest to że wszyscy trzymają jego stronę,uważają go za mądrzejszego niż matka czy siostra,jak one się kłócą,on wychodzi z domu,niektórzy mówią że ma stalowe nerwy, że to wszystko wytrzymuje.Tylko jakie nerwy mam miec ja,która wiem jaki on jest naprawdę lub jaki był.Teraz nienawidzę go za to, co mi zrobił.Oboje zniszczyli mi życie i nie znajduję dla nich żadnego wytłumaczenia .Chciałabym, żeby chociaż przez moment poczuli to wszystko, co teraz ja czuje.Wszystko się we mnie skręca.Siedzę nadal po nocach przy jednym piwie, na razie nie potrafię inaczej,nie zwiększę dawki bo się uzaleznię, przynajmniej teraz jestem sama,wszyscy śpia,tylko ja i Wy po drugiej stronie monitora.Musze z tym walczyc.Czekam na wizytę u mojej psycholog,niestety jest na stażu i teraz tylko raz w mieś mogę z nią rozmawiac.Teraz mam wizytę dopiero 17 września.Piszę tutaj ,bo nie wytrzymuję,już wszystko mi się miesza,nie wiem co mam robic.Słyszałam, że oprócz spotkania z nimi twarzą w twarz, ulgę daje też napisanie do nich listu i wyrzucenie w nim tego wszystkiego co mnie boli.Jak ja mam dalej życ?????Jak mam to wszystko sobie wytłumaczyc,żeby zrozumiec samą siebie.

Tak to już chyba często jest, że w najgorszych chwilach życia przychodzą okrutne myśli,ale ja nie chcę tych myśli.Chciałabym już z tego wyjśc mam dośc tych mysli,już mi głowa pęka.Chciałabym już zacząc wszystko od nowa,bo to już mnie męczy .Ja już sama nie mogę tego wszystkiego ogarnąc.Ja juz nie chce nic myślec,chciałabym zostawic to wszystko w tyle.Chciałabym usnac i juz się nie obudzic,aby tylko już nic nie czuc.Najgorsze to czekanie na kolejna wizytę,bo moja psycholog,nie przyjmuje prywatnie.Jeszcze 9 dni,to jak pół wieku dla mnie .
Matka dzwoniła do mnie,żaliła się jaka to jest teraz nieszczęśliwa,bo ma remont w domu,nie ma jej komu pomalowac ścian,nie wie co ma zrobic.Mówiła jakich to się dzieci dochowała ,że nikt nie chce jej pomóc.Zawsze to ja malowałam ,jak miałam kilkanaście lat to ja jej robiłam jakieś remonty,sama malowałam sufity,czy futryny w drzwiach ..Jeszcze w czerwcu woziłam ją po sklepach żeby pokupywała sobie potrzebne materiały,a teraz jest biedna,bo ona sama nie potrafi ,nie wie co z ty zrobic.Ma 56 lat ,nie jest staruszką,czyli ogólnie 3 osoby dorosłe w domu i oni nie wiedzą co mają nieszczęśliwi zrobic,bo ja nie przyjade i im tego nie zrobie,bo mam to w d....e. Ściany i sufity mają czarne, w domu smród od wilgoci,a matka twierdzi że ona nie ma siły na malowanie.Dziwne, jak ostatnio jeszcze na początku sierpnia skopała moją siostrę to zauważyłam że jest silna jak lew,a oprócz tego ma jeszcze siłę się drzec,tak że sąsiedzi po drugiej stronie ulicy skarżyli mi się że mają już dośc jej krzyków,bo chcą spokojnie życ,a ona im na codzień ten spokój zakłóca.Chyba powinnam im napisac instrukcję używania pędzelka lub wałka do malowania,to jakaś paranoja.Zresztą co mnie to obchodzi,ona się jakoś mną nigdy nie przejmowała, więc dlaczego to ja mam się teraz przejąc nią.Chociaż przez moment pomyślałam ze pojade im to pomaluję ,ostatni raz,może się odczepią potem ....ale przemyślałam i nie pojade,nie mam ochoty patrzec się jeszcze na nich,ani ich słuchac.Nic od nich nie chcę i niech mi zejdą z drogi.
Chcę spokoju od nich ,nic więcej..................

STRZAŁKA (podoba mi się ten zwrot, jakim nazwała Cię OLIMPIA), brzmi ciepło i tak przyjaźnie.

Jesteś dobrą córką. Pomagasz jej w zakupach, wozisz swoim samochodem.
Myślę, że nie jesteś "malarzem pokojowym". To, że umiesz posługiwać się pędzlem, to świadczy o Twojej pracowitości. Jesteś "kobieta pracująca, która żadnej pracy się nie boi" (to cytat z "Czterdziestolatków").
Twoja matka musi w końcu zrozumieć, że nie jesteś już do : przynieś , wynieś , pozamiataj.
Ty już nie mieszkasz w ich domu, masz swój i jeśli będzie taka potrzeba, to z pewnością pomalujesz sama mieszkanie, bo nawet nie przyjdzie Ci do głowy prosić ich o pomoc.
Nie chcą sami malować ( a przecież, "każdemu Bozia dała rączki dwie"), to nich wynajmą sobie malarza!

Malowanie, to nie praca na kilka godzin, ale wiele, wiele dni. Kto w tym czasie zajmie się Twoim domem? Ty, masz dużo swoich obowiązków tym bardziej, że zaczął się rok szkolny, zatem musisz zająć się córeczką - wyprawić ją do szkoły, pomóc przy lekcjach.

Podoba mi się Twoja postawa, bo zaczynasz siebie doceniać, odzyskujesz wartość swojego JA.
Niech Cię matka zacznie szanować i doceniać za to, co robiłaś w domu, gdy razem z nimi mieszkałaś.
Owszem należy jej pomagać, ale w granicach rozsądku.

Rozumiem, że jeszcze nie jesteś gotowa, żeby im to wszystko powiedzieć w oczy.
Tak, możesz też wszystko opisać - czy psycholog nie proponuje Ci takiej formy odreagowania?
Może uznaje, że jeszcze nie na ten moment, że jesteś jeszcze nie gotowa - porozmawiaj o tym na wizycie.
Jeżeli opiszesz wszystko w liście do nich, to i tak po przeczytaniu matka będzie się wściekać.
Musiałabyś też do każdego z osobna napisać, bo jak dasz tylko matce, to z pewnością zatai treść przed mężem i Twoją siostrą. 

Nie maluj im mieszkania! Jeżeli się przełamiesz i w odruchu litości zdecydujesz się na malowanie, to tak, jakbyś się cofnęła o dwa kroki do tyłu w procesie swojego uzdrawiania.

Tak trzymaj. Pozdrawiam.

Dlaczego masz być zmieszana z błotem? Oczywiście, że modlitwa i wiara pomaga. Nie pytałam STRZAŁKI, bo tak jakoś uznałam za pewnik, że się zwraca do Boga o pomoc.

BIAŁA GEJSZA, skoro miałaś drastyczne przeżycia i nadal trauma ciągnie się za Tobą, to jak najbardziej jesteś w stanie zrozumieć ludzi, którzy cierpią.
Tobie również życzę z całego serca, abyś odnalazła spokój i ukojenie bólu. Niech Bóg ma Cię w swojej opiece.

Pozdrawiam Cię serdecznie.

Znowu piszę,bo jest mi zle.Byłam dzisiaj u matki.Musiałam ,nie pojechałam do niej tylko do brata,ale oni mieszkają w jednym domu.To drugi raz w przeciągu całego miesiąca.Matka zmieniła się w stosunku do mnie,po tym jak przestałam już cokolwiek dla niej robic i utrzymywac z nią kontakt,bo w sumie od początku  lipca ograniczam ten kontakt do minimum.Teraz dawała mi do zrozumienia,że to wszystko jest przeze mnie.Nie pomalowałam jej mieszkań więc przez to wszystko się zaczęło .Jest zła na mnie. Twierdzi, że nikt nie chce jej pomóc,a ona sama nie będzie nic robic. Jest zła ,że nie pomogłam jej kopac dołów na rury od szamba.Zaśmiałam się.Mówię jej,jak to ja mam to niby kopac,ona mi na to ,a ja mam je kopac?Mówiła ,że nie ma komu jechac z nią do miasta ,a jej trzeba płytki kupic i przywieśc.W końcu poszła do ogródka ,coś tam zaczęła w kwiatach grzebac,za chwile przyszła i mówi,że trzeba jej ogródek skopac, a nikt jej nie chce pomóc.Pytam jej się dlaczego sama nie weznie się za to wszystko ,a ona na to,że jak ma to niby sama wszystko robic.Przesiedziałam u nich na ławce na podwórku jakaś godzinę,obserwowaliśmy ją z bratem.On mówi że ma już tego dośc,matka jest święcie przekonana że wszystko robi dobrze,jak ktoś jej coś zarzuca to wypiera się ze nic takiego nie zrobila.Poskarżyła mi się,że mały siostry tak przeklina przez to, że tamta chodzi do jednego faceta i to on go na pewno tak uczy.Pomyślałam i mówię jej,jak to mały gdzieś to u innych usłyszał,skoro on na co dzień ma to w domu,wychowany w tym  wszystkim,bo musi patrzec na ich cyrki.Matka wtedy na to ,że to nie ona przecież przeklina.Zatkało mnie,a niby kto sadzi wszystkim joby!!Wsciekła się ,bo pierwszy raz chyba odkąd nie mieszkam z nią odważyłam się powiedziec jej prawdę.Do tej pory zawsze to ja ją broniłam ,ja za nią stałam .Teraz widac w jej oczach pogardę dla mnie,znowu wiem, że jestem dla niej nikim.Zaczęła chodzic tyłem do mnie,dając mi do zrozumienia ze ma mnie gdzieś.Nie wiem co ja jej zrobiłam ,dlaczego nie chce mi dac spokoju,czy ja jej musze wszystko robic.Dlaczego za kare traktuje mnie znowu tak jak kiedyś ,z tym że jeszcze nie ,ale czekam dnia kiedy znowu mnie w końcu zwyzywa,wtedy przynajmniej nie było by mi już jej żal i już by mnie mogła latami nie zobaczyc.
Przez ostatnie dni siostra zaczęła codziennie dzwonic ,żali się na matkę. Ma wyznaczona wizytę do lekarza z małym,znowu chce żebym ją tam zawiozła.Oprócz tego ma wesele u faceta,chce mi małego oddac w opiekę na ten czas.Zaczęłam się wykręcac,powiedziałam jej, że raczej nie ,bo coś tam mi wypadnie może (zmyśliłam).Ona na to ,że może jednak mi nie wypadnie,nie odpowiedziałam jednoznacznie.Matka nie chce jej puścic na to wesele,dlatego tez nie będzie jej siedziała z małym.Siostra sobie ubzdurała ,że ja jej posiedzę ,pochwaliła się matce.Od tej pory matka każe jej wypierd**** z domu,żeby się do mnie wyniosła.Jak siostra chce,żeby jej kupiła coś jeśc,to matka jej krzyczy,żeby do mnie z tym przyszła.Znowu matka wykrzykuje tym razem do siostry ,że się powiesi,bo wszyscy nie wiadomo dlaczego się jej czepiają,wszyscy uważają ,że jest najgorsza.Choc nikt jej tak nie powiedział. Jak jej wcześniej zwróciłam uwagę,żeby przestały się wyzywac obie z moją siostra,to ona mi na to ,że co już jej we własnym domu nie można się odezwac.
Zawsze wołała mnie na interwencję ,teraz już nie stoję za nią ,inne myślenie,i ona nie może tego znieśc.Nie wiem już sama.Beznadziejnie mi to wszystko idzie.NIe wiem, czy matce należy się pomoc na co dzień. Czego właściwie ona ode mnie chce.Nie chcę ,żeby się wieszała,choc nic do niej nie czuje,ale to nie o to chodzi.
Przecież nic takiego jej nie mówię,tylko prawdę.Zmagam się z tym wszystkim,to się poplątało.W tej chwili to już nie wiem, który problem jest dla mnie największy,który mam przepracowac z psychologiem.
Dlaczego dla matki jestem znowu nikim?Ta jej złośc aż promieniuje z niej.Czemu ona mi nie da spokojnie życ i obwinia mnie za wszystko?.Dlaczego muszę jej pomagac.O co właściwie jej chodzi? Jeszcze i siostra.
Nic już nie wiem

Żyworódko dzięki i pozdrawiam również.
Wykrzyczałam wszystko ojczymowi ,bo zdałam sobie sprawę,że nie obchodzi mnie już ani jego reakcja ,ani on,bo dla mnie on już nie istnieje.To najtrudniejsza rozmowa w moim życiu,dlatego ,że musiałam stanąc z nim twarzą w twarz.Nagrałam to na telefonie specjalnie ,bo zdawałam sobie sprawę, że może różnie zareagowac, że może dojśc między nami do jakiejś bójki,że coś może się stac,ale byłam gotowa na wszystko.Teraz po tym trochę było mi lepiej ,bo całą winę zrzuciłam na niego.
Byliśmy sami tylko ja i on.Ja wiem ,że podobnie powinnam wykrzyczec wszystko i matce,ale ja naprawdę na razie nie byłam w stanie zrobic tego również w jej obecności.Może to błąd,ale jest coś takiego co mówi mi, że matkę powinno się szanowac,chocby nawet i rozum straciła,a on jest dla mnie zupełnie obcym.
Co do mojej siostry to wykluczona jest możliwosc rozmowy z nią ,czy przy niej na ten temat.Siostra jest osobą ,u której na podstawie badań,testów psychologicznych stwierdzono pewne wrodzone lub nabyte nieprawidłowości,ona nie jest do końca "normalna" i tego nie da się wyleczyc już.To stwierdzili lekarze z ośrodka wychowawczego.
Gdyby dowiedziała się ona o wszystkim ludzie wytykali by mnie palcami,choc wiem,że to nie moja wina ,ale nie chcę żeby wiedzieli o tym wszyscy naokoło.
Powiedziałam ojczymowi ,że jeżeli zbliży się do któregoś mojego dziecka to własnoręcznie go zabije,że jest nikim ,śmieciem,że niechcę go znac,że niema prawa zbliżac się do mnie na kilka kroków,że zrobię wszystko ,żeby ograniczyc mu kontakt z moimi dziecmi ,że go nienawidzę,że przez niego mam teraz zjechaną psychikę ,że powinien zgnic za kratkami.Wsiadłam potem w samochód,muzyka na full i gaz do dechy ,to mnie trochę uspokoiło.
Jednak mój nastrój wyczuł mąz ,pytał czy coś się stało,włączyłam odtworzenie nagrania.,kilka sekund.Gdy usłyszał ,że krzyczę do ojczyma wkurzył się,że niepotrzebnie tam pojechałam.Padła bateria w tel ,powiedziałam męzowi, że nigdy nie dowie się co było dalej w tym nagraniu,nie powróciliśmy już do tej rozmowy.To jest ciężkie,trudne do zrozumienia,bo ojczym świetnie się zamaskował i biorąc pod uwagę jego, matkę i siostrę to on właśnie uchodzi za"najnormalniejszego".Wszyscy go faworyzują.A mnie coś kłuje w środku jak widzę ,gdy podają sobie ręce mój mąż i on mój kat.
Matka ostatnio zadzwoniła pytała nawet o dzieci,ale jak dzwoni to przeważnie na coś się żali.że coś jej znowu zle.Rozmowa się nie klei,dalej nie jeżdżę do nich.Dzisiaj dzwoniła siostra,zarzuciła mi,  że ja ją ostatnio zaniedbuję,pytała mnie o czas wolny na czwartek, bo ma wizytę u lekarza,ale ja nigdzie się nie wybieram.Potem pożaliła się na matkę, bo siostra miała urodziny i dopominała się prezentu od matki, a ta jej powiedziała,że jeżeli chce to może jej nóz kupic w prezencie żeby siostra się sama zaje****
to matka miałaby wreszcie spokój. Same brednie ,nie wiem czy mam się śmiac czy płakac,pozostanę chyba neutralna.
Dzisiaj znowu mam "doła' dostałam wezwanie z sądu rodzinnego na kolejną rozprawę w sprawie o ograniczenie praw rodzicielskich,to już druga rozprawa ,ostatnia.W wezwaniu jest napisane,że nikt nie odbierze nam żadnych praw,ale zostaniemy skierowani na terapię rodzinną.W załączeniu jest dołączona opinia z RODK.W opinii jest napisane m.inn., że moją córkę w chwili obecnej łączą ze mną silne,pogłębione,symbiotyczne wręcz więzi uczuciowe,że córka ma specyficzne potrzeby emocjonalne.
To co dotyczy mnie ,to to ,że poważnym zródłem problemów małżeńskich są traumatyczne przeżycia w przeszłości,mój stan emocjonalny,ogólne funkcjonowanie,które jest konsekwencją tamtych zdarzeń,że są to dla mnie trudne emocjonalnie sprawy.Wskazane dalsze leczenie i własna terapia.
Dla mnie to porażka,myślałam, że będzie już lepiej ,teraz czuję ,że jestem emocjonalną kaleką.Nie mam siły,myślałam że jestem bliżej końca ,że wychodzę już z tego bagna,że wyjde na ludzi.A teraz znowu wszystko idzie gdzieś??Czy moja przeszłośc w końcu mnie pokona.Wtedy byłam dzieckiem ,teraz jestem dorosła i powinnam juz lepiej funkcjonowac,lepiej sobie radzic z życiem ,powinnam pozbyc się przeszłości.Nie wiem czy powinnam znowu stac się dzieckiem,żeby ktoś od nowa uczył mnie życia.
Mam dośc wszystkiego ,dośc myślenia.Było naprawdę już dobrze,myślałam że idę do przodu.Nie wiem, jak mam pokonac samą siebie i jak ze sobą walczyc i od czego znowu zacząc.Chciałabym zniknąc!

Strzało - nawet nie wiem jak zacząć ... temat molestowania i pedofilii jest b. trudny i zostawia tak głębokie i jątrzące się rany, że wiele jestem w stanie zrozumieć. Chciałabym Ci pomóc chociaż słowem. Aby to jednak zrobić, pomóż mi proszę wyjaśnić kilka spraw.
Czy na pewno ZAWSZE piszesz tu na forum prawdę ? Nie czuj się obwiniana, czy ,że coś Ci wytykam. Osoby po traumatycznych przejściach, w celu własnej ochrony często kłamią i nawet sobie z tego nie zdają sprawy. Czytając Ciebie znalazłam kilka nieścisłości, którymi nikt się nie zainteresował, a w Twoim przypadku są b. ważne.

1) Wspomniałaś min. że chodzisz do psychiatry nie po leki ale po kolejne zwolnienia. Jaką psychiatra wystawił Ci diagnozę ? na co otrzymujesz zwolnienia i jak długo to trwa?
2) Napisałaś, że psychiatra przepisuje Ci leki ale ich nie przyjmujesz, bo nie chcesz działać jak " po alkoholu". Jakie lekarz zapisał Ci leki ?
3) Napisałaś,że poprosiłaś szkolną pielęgniarkę do skierowanie do psychologa i że Ci je wystawiła.

Min. trzy punkty ( nie tylko te ) są powodem dlaczego zaczęłam się zastanawiać czy aby na pewno chodzisz do psychiatry.

Po otrzymaniu odpowiedzi na 1 i 2 punkt napiszę Ci dlaczego zaczęłam wątpić.
Co do punktu 3. Pielęgniarka szkolna NIE MOGŁA wystawić Ci skierowania do psychologa, NIE MA TAKIEJ MOŻLIWOŚCI.
Do ukończenia 18r.życia byłaś osobą prawnie nieletnią, każde niepokojące zachowanie dziecka wychowawca lub inny nauczyciel zgłasza pedagogowi, który wzywa rodzica na rozmowę i wtedy pedagog szkolny, i nikt inny,, w przypadku konieczności kieruje dziecko do psychologa. Jeżeli rodzic się nie wstawia, nie interesuje się dzieckiem wzywa się kuratora.
Jak widzisz jest tu kilka nieścisłości.

Strzało, ja wierzę, że przeszłaś piekło, wierzę, że byłaś molestowana Ale wyjaśnij nam te nieścisłości, po to abym spróbowała Ci pomóc. MUSISZ zaufać psychiatrze, jeżeli odpowiesz mi na te 2 punkty, napiszę dlaczego to takie ważne i o co w tym wszystkim chodzi. Trzymaj się, nie patrz w tył, nie odbieraj tel. od matki, zerwij z nią WSZYSTKIE kontakty.
Ściskam

kochana, dziękuję, że to wszystko opisałaś, trochę to teraz bardziej przejrzyste :-)

Cały czas zastanawiam się, dlaczego boisz się leków, czy lekarz wytłumaczył Ci jak lek działa ?
Bo kurcze jeżeli Ci nie wytłumaczył to źle, a Ty niepotrzebnie cierpisz.
W chwili obecnej  leki/antydepresanty są b. wysokiej jakości i ludzie je b. dobrze znoszą, ważne aby dopasować leki do człowieka.
Strzałko nie musisz bać się uzależnienia czy też jak to nazwałaś uczucia  jak po alkoholu, bo dobrze dobrane antydepresanty działają tak,że człowiek funkcjonuje normalnie ale dodatkowo ma siłę i chęci walczyć z problemami a ów problem zaczyna widzieć w innym świetle.
Nie bój się i zaufaj psychiatrze, po to są by pomogli osobom cierpiącym tak jak Ty. Co do męża, myślę,ze on po prostu sobie nie radzi z sytuacją, nie wiem jak Ci pomóc, dobrze byłoby gdyby poszedł z Tobą raz do psychologa aby mu wyjaśnić dlaczego zachowujesz się tak a nie inaczej i jak może Tobie i sobie pomóc.

Tkwisz w ciężkiej depresji, depresji nie da się wyleczyć samemu, do tego potrzebne są leki. Wytłumaczę Ci to w bardzo prosty sposób:
Neurony są jak pączki kwiatów, pod wpływem ciężkich, traumatycznych przeżyć zamykają się jak kwiat, któremu nocą brakuje słońca.
Rano kiedy budzi się słońce kwiaty na nowo rozkwitają, neurony nie są w stanie na nowo same się rozwinąć. Potrzebna jest serotonina, która odpowiada za dobry nastrój i energię. Ponieważ u osób z depresją praca neuroprzekaźników jest zaburzona - potrzebne są leki.

Zaufaj lekarzom, możesz tego wyjść, będą trudne momenty ale dasz radę, zrobiłaś wielkie postępy i nadal je robisz szukając dla siebie i swojej rodziny pomocy.

Co do przedawnienia czynu karalnego akurat molestowanie dzieci jest chyba traktowane inaczej vide odświeżanie spraw dot. księży i dzieci, które są teraz dorosłymi ludźmi. Jeżeli chcesz dowiem się, co można zrobić w Twojej sprawie.

Teraz co do zwolnień, po 180 dniach możesz ubiegać się o tzw. świadczenie rehabilitacyjne, to tak jakbyś kontynuowała leczenie i być może w trakcie tego świadczenia, możesz wystąpić o rentę.

Będę Cię mocno wspierać i trzymam za Ciebie kciuki, pisz jak najwięcej, wyrzucaj z siebie to co boli i rani.
Ściskam

Boze ja mialam z pieprzone zycie w domu ale ty to dopiero naprawde jestes nie samowita kobieta godna podziwu z kad w tobie tyle sily ... mysle ze nie jedno jestes w stanie przezyc no i bardzo dobrze a przyjdzie dzien ze dla Ciebie tylko  dla Ciebie zaswieci slonko !!!  Mysle ze tylko od izolowanie sie od twojej matki  przyniesie jakis efekt .  Ja to kiedys zrobilam po dzialalo   ,ale tylko na chwileke  do mometu przyjazdu reszty rodzenstwa i wtedy zrozumialam ze nigdy dla mnie sie nie zmieni szkoda czasu i twojej energii musisz uwolnic sie od niej juz nie wspomne o twoim ojczymie .Pozdrawiam

Strzało, bardzo trudno mi coś napisać, bo Twoja historia jest tak smutna i przerażająca, że trudno znaleźć właściwe słowa. Szczerze współczuję Ci makabry, przez którą przeszłaś, i szczerze też gratuluję siły, która pozwala Ci iść do przodu.

Mogę Cię zapewnić, że wierzę w KAŻDE Twoje słowo.

Walcz o siebie i swoje dzieci. Zasługujesz na lepszy los, niż rola "ofiary losu". Rodzina tak Cię urabiała, i dlatego dzisiaj tak się czujesz. Ważne jednak, że gdzieś w środku tkwi w Tobie świadomość, że nie mieli prawa Cię krzywdzić i że wyrządzili Ci zło. To jest ważne, że zachowałaś tę świadomość. Że chociaż emocje w Tobie szaleją, to potrafisz adekwatnie nazwać to co się stało.

Przypuszczam, że trudno pogodzić Ci się z tym, że nie możesz zmienić zachowania matki, siostry i ojczyma. Że ojczym nie chce przeprosić, że matka w dalszym ciągu nie uznaje żadnych Twoich praw i traktuje Cię tak jak chce, żąda zbyt wiele pomocy, oczekuje Twojej dyspozycyjności i uwagi, obwinia o własne decyzje i swoją sytuację, wciąga Cię w swoje sprawy z innymi ludźmi, a jednocześnie milczy w Twoich sprawach, a gdy Ty próbujesz coś powiedzieć o sobie, pokazać swoją wolę, to odwraca się plecami.

Jest niestety prawdopodobne, że matka się nie zmieni i nie przejrzy na oczy - dla niej uznanie Twoich racji oznaczałoby, że musiałaby w sobie samej dostrzec potwora (ojczym tak samo). Mało kto potrafi tak trzeźwo i uczciwie na siebie spojrzeć. Dlatego Twoje pytania czemu ona taka jest i dlaczego Cię obwinia mogą pozostać bez odpowiedzi.

Myślę, że bardzo ważne jest żebyś sama nauczyła się ufać własnym emocjom i stawiać tym ludziom granice - np. odmawiać roli pomagierki na każde zawołanie. W dzieciństwie nie mogłaś przerwać nieprzyjemnych i trudnych dla siebie sytuacji, byłaś bezradnym dzieckiem. Dzisiaj możesz to jednak zrobić - jeśli jesteś źle traktowana, jeśli matka odwraca się plecami, możesz przerwać tę sytuację i po prostu chociażby wyjść i zapowiedzieć matce, że jeśli nie chce z Tobą rozmawiać, to Ty wychodzisz (i zrobić to). Możesz też ograniczyć całkowicie kontakt ojczyma z Twoimi dziećmi - i nie musisz tego w żaden sposób uzasadniać. Świetnie wiesz co ten człowiek zrobił Tobie i jest ryzyko, że może zrobić to samo Twojemu dziecku. I to ryzyko Tobie jako dobrej matce ma prawo w zupełności wystarczyć do tego, żeby całkowicie odciąć tego człowieka od Twojego dziecka (wbrew Twojej psycholożce uważam, że jest bardzo prawdopodobne, że może zrobić krzywdę Twoim dzieciom - ten człowiek dalej jest pedofilem, nie zmienił się, Ciebie już nie molestuje bo po prostu dorosłaś).

Często pojawia się w Twoich wypowiedziach słowo "powinnam" i "muszę". Zastąp to słowem "mogę" i "chcę". Nie musisz podwozić nigdzie matki, możesz to zrobić jeśli będziesz miała czas, ochotę i siłę. Nie musisz angażować się w konflikty między matką i siostrą, chcesz się skupić na swoich własnych sprawach. Jeśli nie podoba Ci się, że mąż traktuje ojczyma, tak jakby nic się nie stało, to również możesz wypowiedzieć swoje obawy i emocje. Być może Twoja rodzina nie zechce uznać Twoich racji, to nie pozbawia Cię jednak możliwości ich wypowiedzenia. Tak jak zresztą zrobiłaś z ojczymem - nie przeprosił Cię, ale nie był w stanie zapobiec temu, że wypowiedziałaś swój żal i gniew. Zobacz, że w tym wypadku to ON nie miał wpływu - tak naprawdę to już żadne z nich nie ma wpływu na Ciebie. Jesteś dorosła i nic już nie musisz, a oni nie mają już mocy żeby zmusić Cię do czegokolwiek. Masz w sobie więcej siły niż sądzisz, wystarczy jedynie, że sobie to uświadomisz i zaczniesz z tej siły korzystać. Nie ma uniwersalnych reguł na wiele sytuacji - nie jest tak, że matce trzeba obowiązkowo świadczyć tyle i tyle pomocy. Twoim drogowskazem mogą (i mają prawo) być Twoje własne emocje - dawaj tyle ile czujesz, że chcesz i możesz dać, jeśli jest Ci źle - protestuj i przerywaj niemiłe sytuacje, jeśli nie podoba Ci się zachowanie najbliższych - nazwij to co Ci się nie podoba, domagaj się traktowania z szacunkiem i wysłuchania Twoich racji.

Czy znasz książkę "Katotata - nie-pamiętnik? Historia autorki jest bardzo podobna do Twojej - z tą różnicą jedynie, że molestującym był własny ojciec, nie ojczym. Zachęcam do przeczytania - myślę, że książka pomoże Ci w nazwaniu wielu własnych emocji i myśli, a także zrozumieniu wielu mechanizmów działających w Twojej rodzinie.

Witaj STRZAŁKO.

Nie wiem, na ile zmieniły się przepisy, ale myślę, że procedura pozostała taka sama.
Wniosek o świadczenie rehabilitacyjne składa się w takcie ostatniego miesiąca pobytu na chorobowym.
Druk "Wniosek o świadczenie rehabilitacyjne" oraz druk "Zaświadczenie o stanie zdrowia" pobiera się w oddziale ZUS. Pierwszy druk wypełniasz Ty, a drugi lekarz prowadzący.

Jeżeli chcesz z tego skorzystać (nadal kontynuować leczenie) to sprawa jest PILNA.
Byłoby to korzystne dla Ciebie, bo otrzymywało się 75% ( tu może być zmiana) pobieranego zasiłku chorobowego i ten okres wlicza się do lat pracy jako okres bezskładkowy.

Jedź do ZUS i jeszcze dokładnie się dowiedz, wstępnie możesz telefonicznie uzyskać pewne informacje.

Pozdrawiam Cię serdecznie.

STRZAŁKO, co się dzieje? czemu krzyczysz!

STRZAŁKO, musisz odstawić piwo i zacząć zażywać systematycznie przepisane przez lekarza leki.
Widać, że sama terapia nie odnosi należytego skutku. Leki będą działać na Ciebie zobojętniająco, przez co wspomnienia traumatycznych zdarzeń nie będą dominować w Twoich myślach.

Jeśli jesteś w takim stanie nasilenia depresji, to jak najbardziej powinnaś starać się o świadczenie rehabilitacyjne.

Jeżeli psycholog twierdzi, że nie jest Ci już potrzebna jej pomoc, a Ty nadal czujesz potrzebę terapii to zwróć sie do lekarza prowadzącego o przeprowadzenie odpowiednich testów, które wykażą czy należy terapię kontynuować.

Osobiście uważam, że Pani psycholog bardzo lekko podeszła do tematu siadania Twojej córki na kolanach u ojczyma - pedofila. Moim zdaniem wręcz powinna Cię przestrzegać, abyś była przeciwna.
Teraz znowu chce zakończyć terapię. Zawsze możesz poprosić o zmianę prowadzącej.

Koniecznie zacznij leczyć się farmakologicznie.

Pozdrawiam Cię serdecznie.

Dziękuję Wam za to, że jesteście,dodajecie mi skrzydeł.Choc może czasem za krótko trwa euforia,sama siebie nie rozumiem,mój nastrój zmienia się jak w kalejdoskopie. Aż sie zastanawiam ,czy w końcu nie zostanę wyrzucona z forum za taki mętlik wyrażania moich myśli . Najbardziej zdołowało mnie ostatnio to,że zdałam sobie sprawę,że nie potrafię normalnie funkcjonowac przez swoją przeszłośc,która wciąż wisi nade mną ,że nie potrafię się od niej odciąc .Ale skupię się na tym,że ostatnio  też już czułam się lepiej.
Proszę też o to ,aby nikt tutaj nie obchodził się ze mną jak z jajkiem ,nawet wolałabym trochę krytycyzmu co do mojej osoby,może i trochę mnie to zdołuje ,ale i na pewno lepiej pomoże mi zrozumiec sens wszystkiego.
Chcę z tego wyjśc,odciąc się od tej patologii,nie powielac błędów mojej rodzinki od siedmiu boleści.Myślę ,że nie jestem już od nich uzależniona,bo już nie robią na mnie wrażenia,nie obchodzą mnie ,nie przejmuję się już ich problemami.Już nie są w stanie mną zawładnąc,a wcześniej potrafiłam do rana nie zasnąc,żałując się ich i rozmyślając co by tu zrobiz,żeby im pomóc i użalając się nad nimi,jacy to są biedni i nieszczęśliwi.
Nie przejmuje się już matką ,wcale nie jestem wyrodną córką,że jej nie pomagam,że nie stoję po jej stronie,bo tak naprawdę nie mam za co byc jej wdzięczna.Wiem już ,że nigdy mnie nie kochała i nigdy nie będzie mnie kochała,to całe sedno tej sprawy.Mogę stawac i na głowie i tak będzie mnie zauważała tylko wtedy gdy będzie jej to na rękę,a to tylko złudzenie dla mnie ,mogę oszukiwac samą siebie ,że jest inaczej,mogę w tym tkwic ,ale ja do cholery CHCE z tego wyjśc.Muszę się z tym pogodzic po prostu innego wyjścia nie mam.I nie warto nad tym płakac,to i tak nic nie da,co najwyżej będzie mnie wpędzac w nowe dołki.Takie jest moje życie,moja przeszłośc i tak zostanie.
Nie mam w zwyczaju "oko za oko,ząb za ząb" i chociaż wiem,że matka zrobiła mi wielką krzywdę ,współwinna razem z tym menelem,to nie jestem osobą,która postawi całkowicie krzyżyk na niej,nie potrafię całkowicie odwrócic się do niej plecami,choc może nie powinnam chciec już wcale jej znac.Ale wiem już na pewno ,że nigdy więcej nie będzie już tak jak było,nigdy,ona nie miała prawa i nie ma traktowac mnie tak jak to robiła.Ja mam prawo okazac, powiedziec jej w twarz co czuję,a jak ona to przyjmie ,to jej sprawa.I już nie mam zamiaru robic z siebie ofiary ,np w momencie gdy odwróciła się do mnie plecami,ja głupia zastanawiałam się co teraz jej powiedziec,żeby była zadowolona i żeby się np uśmiechnęła i nie była zła na mnie.Nie potrzebne mi już jej uczucie,jak to pisze nawet to już mnie to nic nie wzrusza,a jeszcze jakiś czas temu ,nie byłabym w stanie nawet tak pomyślec. Jej zachowanie w stosunku do mnie będzie mi dawało sygnały z jakimi marnymi ludzmi mam do czynienia.To ja jestem górą ,oni nie dorastają mi do pięt.
Dzisiaj znowu miałam tel od siostry,ściga ich windykator,no i oczywiście ,kto miałby załatwic całą sprawę za nich?Prosta odpowiedz jasne że ja ,bo kto miałby wiedziec gdzie z tym iśc ,kto ma na to czas.Żałosne ,niech sobie w takim razie wynajmą jakąś panią do załatwiania osobistych spraw,bo mi najzwyczajniej w świecie się nie chce.I znowu będę tą niedobrą córką.Ostatnio nawet doszły mnie słuchy, że strasznie wredna się teraz zrobiłam,słowa matki. Jakoś mnie to nie rusza,niech sobie gada co chce,przecież każdy może wyrazic swoją opinie,a moja jest taka,że wredna to jest ona ,a nie ja.
Wiem ,że dużo jest przede mną ,dużo jeszcze muszę zmienic,ale wierzę że idę w dobrym kierunku,że jednak mam szanse,że nie wszystko stracone.Oni nie byli w stanie zniszczyc mnie całkowicie,że coś jeszcze we mnie zostało,jakaś odrobina człowieczeństwa.I to właśnie będzie motywowało mnie do dalszego działania w celu naprawienia swojej kalekiej osobowości.Pełny optymizm,oby nie na krótko,ale wierze ,że tak jak nie jeden raz,w końcu dopnę swego.
Teraz tez muszę bardziej skupic się na swojej rodzinie,nie bedę ciągnęła za sobą całej patologii wyniesionej z domu rodzinnego.
Choc czasami brak mi sił,ale nie ma innej możliwości dla mnie.Więcej poświęcę czasu dzieciom,mężowi i nie będę oglądac się wstecz.
Za dużo już czasu straciłam na pogrążanie sie  w tym ,obecna tylko fizycznie,za dużo już naużalałam się nad sobą,wystarczy już tego.
Bo nawet oczywiste jakieś zadania zaczęły sprawiac mi trudnosci.Ostatnio np gotowałam kisiel córce,to taka byłam mądra ,że zamiast wsypac proszek do szklanki z zimną wodą to wsypałam do gorącej wody i ... miałam "kisiel" -kluchy w szklance:)) i mogłabym jeszcze wymienic różne przykłady osoby robiącej coś "bez głowy"
W sumie pisac to jest mi łatwiej,ale wiem,że łatwo nie będzie ,zwłaszcza tez, że ostatnio trochę ruszyłam się  z domu,tzn pracowałam po kilka godz dziennie,dosłownie w ostat tygodniu po 3 góra 4 godz,razem 80 godz przez jakieś 3 tygod bodajże..Teraz już dzisiaj ta praca się skończyła,będzie dopiero za jakiś mieś,znowu i tak z przerwami do lata mogę.Dlatego teraz może byc ciężko bo będę cały dzien zostawała w domu,ale postaram się coś zawsze wymyślec.
Pierwszy krok to już od dzisiaj ,czyli aktualnie wczoraj odstawiam piwo,owszem pomagało,ale tylko w tym, aby jeszcze bardziej pogrążac się w swojej bezradności,po to aby się rozklejac.Nic nie piłam i nawet nie chciało mi się wyjśc z domu żeby je kupic,tak postanowiłam.
Po drugie wizytę u lekarza mam dopiero 10 list. ,bo byłam w czwartek na własną prośbę,choc ta wizyta miała odbyc się 13 pazdziernika.Z tego względu co do leków daję sobie ostatnią szansę i obiecuję nawet całemu światu ,że jeżeli do następnej wizyty wyraznie nie poprawi się mój stan zdrowia to zacznę je brac na 100%,w sumie mam miesiąc ,to długo,ale wyczuję ten moment gdy nie będę dawała rady i wówczas pojadę wcześniej do lekarza.
Żyworódko jeśli chodzi o to świadczenie rehabilitacyjne to właśnie z tym jezdziłam w czwartek do lekarza ,po przeczytaniu Twojego posta,niestety nic z tego .
W ogóle to lekarz nie był zadowolony ,twierdził że umawialiśmy się inaczej ,że miałam byc po zaświadczenie o zdolności do pracy .Bo fakt jest taki ,że ostatnio pierwszy raz powiedziałam mu,że czuję się lepiej.Ogólnie to wydaje mi się,że lekarz mało mnie zna,bo jak można poznac się na kimś po 10 min wizycie,to jest facet,nie umiem otworzyc się przy nim tak jak przy mojej Pani psycholog.
Twierdził też ,że skoro mój stosunek pracy wygasł 30 czerwca to w tej chwili nie ma takiej możliwości abym mogła skorzystac ze świadczenia rehabilitacyjnego,co innego gdybym nadal była zatrudniona i na nic zdały się moje słowa,że nie czuję się  obecnie jeszcze na siłach żeby iśc do pracy i spędzic tam 8 godz.
Ale w sumie to może i lepiej ,przynajmiej będę miała świadomośc,że kończy mi się zasiłek i trzeba szybciej coś z tym wszystkim robic.Jedyne co mi zaproponował lekarz to to ,że mogłabym ubiegac się o rentę,co mnie zaskoczyło,bo przecież jestem za młoda ,nie jestem obłożnie chora i ja mam wyzdrowiec, a nie czekac,że mi kase do ręki dadzą ,to nie będę musiała zbytnio się o nic wysilac.Ja chcę ,i jak tylko będę już w stanie to pójdę do jakiejś pracy,zawsze coś tam się znajdzie,choc nie wiem jeszcze co.
Co do mojej psycholog to jest tak ,że mam coś takiego w sobie,że bardzo mocno przywiązuje się do niektórych osób.Gdy ja się cała trzęsłam ,ona przytuliła mnie,2 razy na jednej wizycie ,to coś wspaniałego,nie mogę o tym zapomniec,chciałabym aby taka chwila trwała wiecznie.Poprosiłam ją o to znowu na innej wizycie ,ale niestety mówiła ,że to wbrew regułom,zrozumiałam ją,nie nalegałam,zaproponowała,że w zamian może mnie potrzymac za rękę,podałam jej obie.To takie uczucie niedoopisania,że to właśnie ona ,przed którą,nie mam tajemnic w cztery oczy,która wie o mnie wszystko,której ufam,jedyna osoba ,która mi wierzy,która jest dla mnie autorytetem w realu.
Fakt ,z niektórymi sprawami nie zgadzam się z nią,bo po jej stwierdzeniu ,że to iż ojczym mnie skrzywdził to nie znaczy, że skrzywdzi  również moje dzieci ,odpowiedziałam że -chocby nawet ogłosili go świętym to i tak mu nie uwierzę,wtedy mówiła ,że to oczywiste ,że mogę tak myślec,że mam prawo do złości ,czy gniewu.To samo tyczy się w sprawie np siadania mojej córki do niego na kolana ,ja teraz za to odpowiadam .Myślę też,że ta Pani ma świadomośc mojego bólu ,bo widzi mnie i zwraca mi uwagę na moje zachowania w chwilach ,gdy opowiadam np o matce czy ojczymie wtedy siedzę i cała się trzęsę i ona zwraca na to uwagę oprócz tego zdarzają mi się krótkie chwile zasłabnięc podczas wizyty,dawała mi wodę do picia.Ona wie wszystko,włącznie ze szczegółami,zna mnie bardzo dokładnie,taka jest moja opinia.
Uważam ,że może trochę za bardzo dałam jej do zrozumienia ile dla mnie znaczy,powiedziałam jej,że bardzo ją lubię,co przyjęła uśmiechem,ale nie skomentowała.
Wiem ,że muszę na to uważac ,choc to nie łatwe,ale następne emocjonalne uzależnienie byłoby dla mnie ostateczną tragedią.
Pozdrawiam Wszystkich:)))

Pracowałam w tej firmie od 20 września 2010 r do 30 czerwca 2011r,czyli umowa była zawarta na czas określony.
Od 18 kwietnia przebywam na zwolnieniu lekarskim,którego 180 dni kończy się 15 pazdziernika br.
Umowa wygasła 30 czerwca ,czyli w trakcie okresu chorobowego,który kontynuowałam w Zus-ie.
Po ustaniu okresu zatrudnienia można kontynuowac przebywanie na zasiłku chorobowym ,ale nie dłużej niż 180 dni łącznie.
Po tym okresie św.rehabilit.,które według lekarza mi nie przysługuje ,gdyż mój stosunek pracy wcześniej wygasł.
W rozmowie z lekarzem poczułam się tak ,jakby miałabym na siłę przekonywac go ,że nie czuję się jednak zdolna do tej pracy.
Był zły ,że przecież na poprzedniej wizycie już było lepiej ,a teraz odniosłam wrażenie że może chciał mi zasugerowac sam ,że czuję się dobrze tylko chce coś wymusic.
Nawet mu powiedziałam wprost ,że ta decyzja należy do niego,że nie chodzi mi o pieniądze,ale że wiem o tym ,że do tej pracy jednak się nie nadaję.
Też byłam zaskoczona w sprawie renty,że proponuje mi takie rozwiązanie,skoro uważa, że nie należy mi się świadczenie.
W rezultacie wszystkiego lekarz właśnie w czwartek wystawił mi zaświadczenie,iż po powrocie ze zwolnienia lekarskiego mogę podjąc pracę na uprzednio zajmowanym stanowisku.
Trochę to dla mnie niezrozumiałe bo,przecież nie mam tego stanowiska i będę musiała zarejestrowac się w UP.
Nie należy mi się zasiłek dla bezrobotnych.  Pobierałam taki od stycznia 2010 roku.
Do zasiłku brakuje mi ok 3 mieś,pomyślę jeszcze nad tym,bo brat ma firmę.

Strzała...mogę Ci pomóc...
Napisz do mnie planette@go2.pl
Gadugadu...38188030
Lub skontaktuj się z fundacją "Domino", powołaj sie na Grzegorza, znajdziesz w internecie...
Nie jesteś sama, jesteś silna i waleczna...wygrasz życie...wygraj dla dzieci, one są najważniejsze, potem dopiero my...
Wydaje się to takie chore i niedopokonania...nieprawda, odedzwij się...

Przeczytałem pierwzy wpis.
Wszelkie rady pewnie są takie jak myślę..czyli zerwanie z matką iojcyzmem wszelkich kontaktów, ma ich nie być w twoim życiu.
Dzieciom powiesz, że dusze dziadków poszły już do nieba(jako nie pierwsi umrą, przynajmniej dla wnucząt).
Martwi mnie to, że mąż zaczął używac alkoholu.
Może po częściz powodu tego dochodzenia i podejrzeń.
Nie wiem, rozawiałaś z nim o tym?
W sumie skoro zna twą historię to teoretycznie chociaż powinien zrozumieć tą pierwszą reakcję - prokurator.
Piszesz też o braku pracy a on ma pracę?

Strzałko,
a co spowodowało taką dużą zmianę? Co ci pomogło? O ile oczywiście potrafisz to wyodrębnić

Pozdrawiam!

Co mi pomogło?
Postawiłam wszystko na jedną kartę ,doszłam do wniosku,że dośc już tego użalania się nad sobą,pora się ocknąc ,bo życie zaczęło uciekac mi przez palce.
Zdałam sobie sprawę,że jeżeli nic nie zrobię teraz,to jeszcze chwila ,a pogrążę się całkowicie.Bałam się tego,bo już doświadczyłam wcześniej ciężkiej depresji i wtedy było już krytycznie,nie życzę nikomu znaleśc się w takim stanie.
I przede wszystkim mam dzieci ,one nie są niczemu winne,nie są winne za moją przeszłosc,nic by mnie nie tłumaczyło, jeżeli miałabym ze swoimi dziecmi postępowac, tak jak moi najbliżsi postąpili ze mną.Wychowałam się w patologii ,ale to przeszłośc,która zostanie za mną,ja chcę życ normalnie.
Moim marzeniem od dziecka było to ,że bardzo chciałam miec własną rodzinę,szczęśliwą rodzinę ,taką w której byłaby miłośc,szacunek do drugiej osoby,taką ,w której każdy czułby się bezpiecznie.To mój największy cel w życiu ,wierzę ,że osiągalny.Chciałabym,aby wszyscy ,czyli mąż i dzieci ,żeby byli ze mną szczęśliwi.
Ja przeszłosci nie zmienię,tak jak nie zmienię i już nie będę próbowac zmieniac mojej matki ,czy siostry.
Dużo mi dało też wykrzyczenie ojczymowi w twarz tego wszystkiego i zrzucenie całej winy na niego,winy którą obarczałam siebie przez tyle lat.
Teraz udaje mi się podejśc z dystansem do pewnych spraw,nie reagowac emocjonalnie na zachowania mojej matki,która co rusz zmienia taktykę w stosunku do mnie,ale nie uda się jej już mną manipulowac.
Już nigdy nie będzie tak jak było.Wszystko co minęło było chore.

Dzisiaj w pełni mogę stwierdzic, że już wygrałam tą walkę z przeszłością.
Teraz skupie się na odbudowie tego, co oni nie zdołali we mnie zniszczyc.

Czy naprawdę jestem silna?Nie wiem,może i tak.Czasami jestem dumna z tego,że nie spadłam na dno,że nie wylądowałam gdzieś w rynsztoku,nie uzależniłam się od różnych świństw,że chyba jednak jestem czegoś warta.

I jeszcze przede wszystkim, bardzo chciałam podziękowac Wam wszystkim,którzy mnie wspieraliście,którzy byliście tutaj przy mnie.
Szczerze to nie dałabym rady bez Was ,bo nikt z moich najbliższych,czy koleżanek, znajomych ,oni nic o mnie nie wiedzą.Bo nie potrafię zaufac.
Gdyby nie to forum może byłabym bez szans.
Ciesze się,że są jeszcze tacy ludzie jak Wy,którzy potrafią wspólczuc,którzy mnie nie wyśmieją,którzy mi uwierzą,dodadzą sił.
W sumie obcy ludzie ,ale tylko tacy zawsze potrafili się mną zainteresowac.Gdybym mogła to bym Was wszystkich uściskała:)

Koresponduję meilowo z jedną z osób z tego forum,ze wspaniałą osobą,która również bardzo podnosi mnie na duchu ,mimo swych osobistych problemów.
Gdyby na świecie były tylko takie osoby, to świat byłby piękny.
Bardzo Ci dziękuję...za WSZYSTKO.

Obecnie przede mną terapia rodzinna,dalsza terapia własna,ale mocno w to wierzę,że powoli wszystko się poukłada:)))
Chociaż problemy będą,ale jest o co walczyc.

Jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam wszystkich:)))

Żyworódko, ja witam Ciebie już w drugim dniu Nowego Roku .

Jest mi miło,że ucieszyłaś się z moich życzeń,dziękuję również Tobie za życzenia noworoczne.

W najgorszych chwilach,gdy już sama nie widziałam żadnej możliwości wyjścia,Ty zawsze byłaś.
Ja wyrzucałam wszystko z siebie ,pisząc tutaj ,a Ty zawsze mnie wsparłaś,coś doradziłaś,nie byłam sama.
Mi czasami trzeba tłumaczyc coś jak dziecku, Ty mi świetnie tłumaczyłaś .
Lubię słuchac mądrych osób takich ,którzy potrafią we właściwych granicach dobra i zła wskazywac odpowiednią drogę.Lubię rozmowy z psychologami,umiem się z nimi dogadac,często w wielu sprawach przyznają mi racje.Tak samo też lubię słuchac "życiowych " mądrych kazań.

Żyworódko moja psycholog też mówiła ,że jestem bardzo silna i tłumaczyła mi ,że wcale nie muszę byc aż tak silna,żebym sobie trochę odpuściła.
W sumie nie chcę się chwalic,ale się pochwalę,ostatnio mieliśmy spotkania z jedną panią psych,która znała całą sprawę od kwietnia  i która nie może się nadziwic obecnie moją osobą,powiedziała mi miłe słowa,że  moja córka jest za bystrym dzieckiem,a ja jestem za dobrą matką. Tak samo i terapeutka od terapii rodzinnej popiera moje zdania w wielu kwestiach,a mi jest dobrze słuchając jej . Dostałam trochę meili od różnych ludzi, byłam zdziwiona,że wszyscy mi dobrze życzą ,że trzymają moją stronę.

Tylko ,żebym w końcu nie obrosła w piórka i nie zaczęła chodzic z głową w chmurach .
Nie ,żartuję,to mi nie grozi ale jest mi miło,jak ktoś coś dobrego o mnie mówi,albo ktoś się martwi o mnie.
Można wtedy naprawdę byc szczęśliwym.

Moja życiowa trauma już minęła,teraz mogę nawet góry przenosic i wiem,że byle co mnie nie złamie.Wiem,że nie ma rzeczy niemożliwych,że zawsze sobie poradzę,zawsze.
Problemy były i zawsze jakieś będą, jestem gotowa stawiac im czoła.

Lubię pisac na forum,czasem wolę pisac bardziej niż mówic.
Nie wiem, czy moje wypowiedzi w wątkach są przydatne,czy zawsze potrafię coś dobrze komuś doradzic.Ale przecież każdy ma swoje zdanie i jeśli coś, co napiszę komuś pomaga to bardzo się cieszę. Czasem coś piszę i płaczę,czasem się śmieje.

Nie wiem co przyniesie ten rok,mam nadzieję,wierzę,że będzie lepszy od poprzedniego,że wreszcie wszystko nam się poukłada, tak już do końca.
W najgorszych snach nie spodziewałam się ,że poprzedni rok będzie tak ciężki.
Ogólnie,jestem już szczęśliwa

Żyworódko, Tobie życzę ,żebyś była zawsze otoczona dobrymi ludzmi,którzy kochają,szanują,żebyś była zawsze szczęśliwa, żeby nigdy niczego Ci w życiu nie brakowało,żeby się spełniły wszystkie Twoje marzenia,również dużo dużo dobrego zdrówka.

Pozdrawiam cieplutko