życie po zdradzie-można nam się udało

A jak Ty się z tym czujesz, masz żal mimo terapii, zadrę?  Rozumowo sobie to poukładałaś, z tego co piszesz, a tak w głębi siebie?

Ciężko mi uwierzyć w skruchę mężczyzny po aż 1,5 rocznej zdradzie (czy wielu zdradach, bo nie napisałaś konkretów). Możesz powiedzieć, w jaki sposób dowiedziałaś się o tym? Podejrzewam, że przypadkowo - z czego można wnioskować, że gdyby sprawa się nie rypła, zdradzałaby dalej. Znam blisko podobną sytuację w rodzinie, im mimo terapii i prób się nie udało, bo facet kłamał w żywe oczy że to koniec, że pojął swoje błędy i żałuje itd - a potajemnie nadal kręcił na boku. Ale może Wy będziecie wyjątkiem od reguły? Tego Ci Autorko życzę.
Dodam, że ja bym zdrady nie wybaczyła.

Jednorazowa zdrade mozna wybaczyc,  ale w moim przypadku to byl slub z inna. Oczywiscie, jezeli chodzi o sam fakt wybaczenia to zrobilam to i postanowilismy rozstac sie pokojowo.

A ja Wam gratuluję i jak najbardziej wierzę w naprawę związku po zdradzie. Miałam przykład w swoim najbliższym otoczeniu. Romans trwał 3 lata, ale postanowili być ze sobą dalej i byli prawdziwie kochającym się małżeństwem (bez zdrad) jeszcze 30 lat (do śmierci).

Trzymam kciuki!

Autorko, życzę Ci powodzenia - niestety, ja mam bardzo podobne doświadczenia do Twoich. Wybaczyłam zdradę, a teraz po kolejnych 6 latach mąż ponownie mnie zdradził. Teraz jak go nie ma, to mam podejrzenia, że  w międzyczasie mogły być jeszcze inne historie o których po prostu się nie wiedziałam.
Mój mąż świetnie się ukrywał i kasował wszystko - dosłownie przypadek sprawił, że jednak wpadł.
Po prostu nie wierzę już w to, że jak ktoś zdradził to więcej tego nie zrobi... przykro mi.
Najważniejsze to nigdy nie rezygnuj z siebie!

Oczywiście, że można. To wszystko leży po twojej stronie, to nie zmiana boli tylko opór przed zmianą.
Czy komuś się udało? Oczywiście. Jeśli coś jest logicznie możliwe to najpewniej w którymś momencie czasu i miejscu jakiś człowiek był w tym punkcie.

Informacje nieszczęsliwych czy niedojrzałych emocjonalnie ludzi jak twój mąż.

Zmiana jest zawsze możliwa, o ile dojrzy się potrzebę zmiany w sobie i przestanie obwiniać wszystkich innych za całe zło - zmianę zawsze zaczyna się od siebie, kwestia nastawienia, spojrzenia na świat. Większości zdradzających brakuje takich cech, nie są w stanie poradzić sobie nawet z zauroczeniem. I dlatego też często nie reflektują i przy kolejnej okazji łapią się znowu brzytwy. Złe nawyki nawracają w kryzysowych sytuacjach, trzeba uważać.

Większość problemów dorosłych wynika z tego, że są i czują się zagubieni, patrzą bardzo wąskotunelowo na świat i życie. Osoby, które odzyskują wiedzę o sobie i dojrzeli do życia ze sobą samym w zgodzie nie kłócą się wewnętrznie i nie widzą problemu w wielu problemach innych.

Wmawia sobie mantrę? To wciąż to samo życie i to nad nim odzyskał (miejmy nadzieję) panowanie.

Zgadza się.
Zapomina się, że to nasze życie, że żyjemy sobą i dla siebie, a nie tak jak chcą tego inni, innymi i dla innych, bo tak wypada, żeby wyglądać, żeby nie gadali. To twoja decyzja co z nim robisz, podejmujesz decyzje, po decyzjach są konsekwencje. Nasze życie należy do nas samych i tylko my wiemy, jak dotrzeć do własnego, głębokiego szczęścia. Dobre decyzje to nie takie społecznie akceptowalne, a takie, z którymi dobrze czujesz się ty.
Nie należy wierzyć innym, to podstawa oszustwa. Dużo ludzi nie potrafi ogarnąć własnego życi. Lekarz pali, psycholog kłóci się z żoną, są nieszczęśliwi, słuchając ich rad kończy się w tym samym miejscu - w nieszczęściu.

Na takim forum jak tu, ludzie mogą szukać 2 rzeczy: albo pocieszenia albo prawdy.
Tylko to drugie wyzwala.

Pytasz jak się czuję?... bywają chwile, gdy jest mi bardzo smutno, tym bardziej, że teraz jest naprawdę tak jak było kiedyś (zrozumienie, troska,śmiech...) i żal mi,że musiała być zdrada, żeby nasze życie było takie jakie mamy teraz. W sercu zawsze zadra zostanie i mąż o tym wie co mi zrobił, ale terapia, przepracowanie tematu, przyczyny i nie zamiatanie pod dywan (tak jak niektórzy tu sugerują) sprawiła, że temat zdrady poukładany...

Pogodzenie się, a wybaczenie to dwie zupełnie osobne sprawy. Ty nie wybaczyłaś, a te słowa są tego dowodem:

Na to złożyło się dużo czynników: praca z terapeutą, nasze rozmowy, przepracowanie od A do Z całej tej sytuacji i naszego życia,  chciałam  zrobić to dla siebie a mój mąż naprawdę przez cały ten czas pokazywał mi jak żałuje tego, że tak postąpił ... Prawda jest taka, że zajęło mi to ponad trzy lata... też myślałam, że nigdy mu nie wybaczę. Nie wiem jak jest u Ciebie, ale bez olbrzymiej pracy, cierpliwości,skruchy i pokory osoby, która zdradziła pewnie by się to nie udało. Życzę Ci sił i wytrwałości, bo jeżeli Was coś łączy to naprawdę warto walczyć.

Oczywiście, że w słowach autorki NIC nie świadczy o tym, że wybaczyła mężowi zdradę. Raczej dała się przekonać, ze on żałuje swoich uczynków, więc z braku laku dała mu kolejną szansę.
Jest za to sporo o jej bólu, ponoć już zaleczonym i generalnie dużo skupienia jej na sobie i jej męża na niej. On trochę pobrykał, ale teraz ona jest w centrum, więc można mu nieco odpuścić i dać szansę, ale wybaczenia, które wymaga zrozumienia (nie wierzę w radykalne wybaczenie), to tu nie widać za grosz.

Autorko, skoro mąż taaak żałuje, dlaczego nie zakończył tego wcześniej? Dlaczego nie zakończył tego tak, żebyś nie wiedziała?

Jasne, że pamiętam Hrefiego. Ciekawa postać ;-) Na finiszu to już chyba był znudzony forum, więc dokazywał. Przecież my też czasami tak mamy :-D Jak nudzą mnie moralizatorzy, to im załażę za skórę ;-)

To nie jest tak, że żaden zdradzacz, absolutnie nikt nie jest w stanie pojąć krzywdy, jaką sprawił stałemu partnerowi zdradą i gorzko tego żałować oraz chcieć wynagrodzić swoje winy. Tak nie myślę, bo są zapewne niektórzy, którzy w momencie wydania się zdrady wypadają z trybu autopilota, na którym funkcjonowali i stają się zdolni do autorefleksji, nawet jak wcześniej im jej zabrakło. Ale to raczej margines, nie sądzisz?
A u autorki tez brakuje refleksji i jak to się ma do tego, że wybaczenie to proces emocjonalny i poznawczy. Tutaj ucichły emocje, mąż wykazał skruchę, a to widocznie jej wystarczy.