Usunęłam ciążę...

radzę zasięgnąć porady psychologa i fachowej literatury. Widocznie nie potrafilas inaczej. ale teraz musisz to z kims przepracowac. Dasz radę!

Zgadzam się z osobami powyżej. Skontaktuj się z psychologiem. Masz znajomych, rodzinę, aby z nimi porozmawiać? masz w nich oparcie?
Nie będę tutaj oceniac i komentować Twojego postępowania, bo to już Twoje życie i zrobiłas to co uważałaś za słuszne.

dzięki za wpisy...pomyślę o psychologu...

purchelina ... napisałas tak mało, tak trudno jest zrozumieć co Cie pokierowało żeby wykonac aborcje??? Problemy w rodzinie, strach przed macierzynstwem, zła sytuacja finansowa??? ja na Twoim miejscu skierowałabym sie z duchownym tylko z jakimś na prawde dobrym księdzem który spróbuje Ci pomóc odnalezc sie w tej sytuacji. Ale Kochana na przyszłość pamietaj że są środki antykoncepcyjne.. skoro wiedziałaś że nie chcesz miec  dziecka to chyba powinnas zadbac o takie sprawy.. przeciez ta mała istotka nie była winna niczemu..  ;( skoro nie byłas gotowa na dziecko to tez nie jestes gotowa na współżycie bo ze współżyciem wiąże sie ciąża

A co to za różnica, dlaczego Purchelina to zrobiła?? po co Wam ta wiedza?? miała powód, to zrobiła i to powinno wystarczyć...a wywoływania wyrzutów sumienia i pisanie "ta mała istotka nie była niczemu winna" też w niczym nie pomaga... Dziewczyna już cierpi, więc po co dokladać jej stresów? I żadne chodzenie po księżach, duchownych itp... to nie są osoby przeszkolone, żeby pomóc.. udaj się do PORZĄDNEGO! psychologa. Bez terapii może być trudno. Tak jak napisała jedna z dziewczyn musisz to przepracować z fachowcem! ze swojej strony radziłabym się skontaktować z jakąś organizacją kobiet, które pokierują Cię dalej.. poszukaj w internecie, gdzie w Twojej okolicy coś takiego się znajduje. Dobrze pokierowana terapia sprawi, że nie będziesz sobie wyrzucała do końca życia, że popełniłaś śmiertelny grzech. Głowa do góry!

PS. To trochę zabawne, że ta sama osoba pisze o udaniu się po poradę do księdza i o stosowaniu antykoncepcji...

Tatyana, można pisać o księdzu i o antykoncepcji. Każdy człowiek jest inny, inaczej podchodzi do spraw wiary. Niewielu jest katolików przestrzegających dokładnie przykazań i żyjących w 100% zgodnie z zaleceniami Kościoła. Są duchowni, którzy mogą pomóc w tej sytuacji. Jeśli autorka jest osobą wierzącą - wsparcie ze strony duchownego może jej przynieść nieoceniony skutek. Nie wszyscy duchowni powiedzą jej, że będzie się smażyła w piekle. A jeśli któryś tak powie, to znaczy, że minął się z powołaniem. Przecież jednymi z głównych doktryn KK jest Bóg Miłosierny. I to jej może pomóc. O ile jest wierząca i o ile trafi na właściwą osobę.

Z całą resztą Twojej wypowiedzi się zgadzam. Wywoływanie dodatkowych wyrzutów sumienia nic tu nie pomoże. To się już stało, autorka tego żałuje, ale musi żyć dalej. Prosi o wskazówki jak tego dokonać, nie o potępienie.

Vinnga ja po prostu uważam (co niestety jest poparte doświadczeniami), że łatwiej znaleźć dobrego psychologa niż księdza, który pomoże w tej sytuacji. A tutaj nie ma miejsca ani czasu na eksperymenty z szukaniem tego odpowiedniego. Poza tym naprawdę nie chce mi się wierzyć, że ksiądz zasugeruje, aby w przyszłości stosować antykoncepcje hormonalną czy używanie prezerwatyw. Doktryna doktryną a życiem życiem. Stoję na stanowisku, że co boskie Bogu, co cesarskie cesarzowi... dlatego w takich sytuacjach najlepiej zaufać specjaliście. a wiara niech będzie środkiem pomocniczym.

Purchelina, zrobiłaś co zrobiłaś, widocznie nie widziałaś innego wyjścia. I na pewno nie było to dla Ciebie proste, musiałaś byc zdesperowana. Dla żadnej kobiety nigdy nie było to proste, nawet w czasach, gdy aborcja była prawnie dozwolona. Wiele kobiet ze starszego pokolenia ma za sobą takie doświadczenie jak TY, bo porządna antykocepcja była wtedy w powijakach, od hormonalnej rosły dziewczynom wąsy i brody i zanikało libido. Najczęściej stosowanym sposobem był stosunek przerywany, no to i "wpadki" były na prządku dziennym.  Kobiety mają takie doświadczenia jak Ty, ale dzisiaj milczą o nich, żeby uniknąć oblania pomyjami, bo standarty dawno przestał wyznaczać rozsądek, a zaczął ksiądz kanonik.
Pokolenia kobiet żyjących przed Tobą nie skończyły w psychiatryku, złożone depresją z powody syndromu postaborcyjnego. Żyły dalej, wychowywały te dzieci, które zdecydowały się urodzić, szczęśliwe, że mają dla nich na chleb, buty i szkołę.
Ja wierzę w mądrość kobiet. Kobieta sama najlepiej wie co zrobić. Żadna z tych, która może wychować swoje dziecko GODNIE, nie usuwa ciąży. Aborcja zawsze była ostatnia deską ratunku i wyrazem deperacji. Nie można wciskac kobiecie nadmiernego poczucia winy, a robi się to z mściwą determinacją, żeby ją pognębić i sprawić, by do końca swojego zycia nosiła otwartą ranę w soim sercu.
Purchelina, odradzam szukania wsparcia u księdza. Nie kwestionuję tego, że są księża, którzy potrafią tego wsparcia udzielić, ale niestety prawdopodobieństwo trafienia na takiego jest niewielkie.
Ponadto, powtórzę radę Jagody, nie opowiadaj o swoim doświadczeniu ludziom postronnym, bo ludzie są różni. Tylko psycholog i to polecony przez organizację kobiecą.

Tzn że można zabić swoje np. 5letnie dziecko bo 'wszystko jest na naszej głowie' ?

Nie jestem od tego by oceniać Ciebie bo nawet nie mam takiego prawa . Ale dziewczyno co Ty zrobiłaś najlepszego czy Ty zdajesz sobie z tej sytuacji sprawę. Jak nie chciałaś tego maleństwa mogłaś je urodzić i dać je do domu dziecka lub sióstr zakonnych. Może ojciec dziecka Ci kazał to wtedy jest dla mnie zwykłym S................. nic nie wartym.  Dawno temu moja siostra też usuneła swoje pierwsze dziecko bo jej kazał facet do teraz tego nie rozumiem jak tak można tojest życie. Teraz jest sama z innym facetem i bez dziecka bo nawet ona nie lubi i nie chce dzieci a ja tu się zadręczam ,że mi czas bije biologiczny.Nie rozumiem Was kobiety nie rozumiem na prawdę i jest mi smutno ,że coś takiego się dzieje w tym życiu.

Zapytałaś jak dalej żyć normalnie , co się stało już się nie odstanie podjęłaś  decyzje z pewnych względów które za tym przemawiały i tego się trzymaj w chwilach zwątpienia przypomnij sobie dlaczego i nie rozważaj czy było inne wyjście bo i po co żeby dodawać sobie  kolejnych ciosów. Pamiętaj że nie musisz siebie o nic obwiniać zapewne sama decyzja była dla ciebie dużym stresem , jeśli nie będziesz mogła dalej się z tym pogodzić to psycholog to dobry pomysł ale pamiętaj żeby nikt ci nie wmawiał że jesteś przez to gorsza lub zła bo tak nie jest  każda kobieta ma prawo decydować o sobie i nikt nie powinien nas osądzać to w końcu nasze życie i nasze wybory .

Pozdrawiam

Purchelino, trzymam kciuki za Twój rozum i umiejętność podejmowania trudnych decyzji.

Jeśli nie dajesz sobie sama rady, to poszukaj DOBREGO, mającego odpowiednie kwalifikacje (sam dyplom ukończenia studiów to za mało), doświadczenie i serce psychologa lub psychoterapeuty. Z jego pomocą zaakceptujesz rzeczywistość.

Musisz dziewczyno sie pozbierac i żyć.Tak jak Ci radzą nie mów tego znajomką bo to będzie temat do plotek które będa się ciągły za Tobą.A ja Ci tylko powiem że mimo że sie z tego uwolnisz z czasem i w ferworze pracy i codzienności zapomnisz to będą momenty gdy sobie to przypomnisz.To pozostaje w naszej świadomości do końca.To boli.Rozumiem trudne sytuacje i trudne decyzje w tej sprawie i wiem że nie miałaś wyboru.Każda normalna i zdrowa kobieta w takiej sytuacji gdyby miała inne wyjście to wybrałaby taką droge gdzie uniknęłaby takiego dylematu.Tak, w moich czasach nie było specjalistów od takich problemów ale teraz są a więc skorzystaj z rozmowy z psychologiem.

purchelina - prawdą jest że jesteś mężatką i masz dwoje dzieci...
Myślałam że to wątek młodej dziewczyny która zaliczyła "wpadkę" -

Pochodzę z wieloletniej rodziny - cztery nas były.Bieda,nawet mebli w domu nie było.Jako nastolatka złościłam się na mamę że pozwoliła sobie tyle dzieci zrobić," to co ona nie wiedziała co robić aby dzieci nie było" - myślałam.
Teraz sama jestem mężatką,mam tylko jedno dziecko bo na więcej nie mogę sobie pozwolić i mam ogromny żal że kiedyś moje dziecko zostanie samo.I kiedyś zadzwoniłam do mojej mamy i jej podziękowałam.Dziękowałam za to że mam siostry - że nie jestem sama...
Urodziła nas wszystkie,choć tą ostatnią ciąże chciała przerwać - kocham moje siostry... i kocham moją mamę!

Dzięki za rady, wsparcie i słowa otuchy.
Nie jestem nastolatką, jestem po trzydziestce mam męża, dzieci i wiem co to antykoncepcja!!ale ona niestety niespodziewanie zawodzi...mnie,nas,zawiodła w takim momencie życia, że jest trudno,nie chcę wchodzić w szczegóły.staram się żyć normlnie,mam dla kogo, ale przychodzą takie chwile że nie daje rady,koszmar powraca.czuje się winna, zła...
O tym co zrobiłam wie tylko mąż(nie zmusił mnie!!!)nie opowiadam o tym na prawo i lewo.Kiedyś też nie wyobrażałam sobie że mogłabym zrobić coś takiego, nawet surowo oceniałam kobiety które to zrobiły, a tu proszę taka niespodzianka...teraz wiem że nie można być pewnym sweej reakcji do momentu kiedy się w niej nie znajdziemy...a tym osobom którym tak łatwo przychodzi ocenianie innych życzę aby nigdy nie stanęły przed taką decyzją

To trudna decyzja dla każdej kobiety...
Ja zrobiłam podobnie. Gdyby ktoś powiedział mi 6 lat temu, że do tego dojdzie, uznałabym to za niesmaczny żart. Byłam wtedy po stracie dziecka- walczyłam o synka ponad dwa miesiące- nie udało się...Potem trauma i schiza, że pewnie nie będzie nam dane. A potem radosne dwie kreski i ...9 miesięcy koszmaru! Non stop biegałam do łazienki badając czy nie plamię, czy się nie powtórzy. Udało się! Po kolejnych 22 miesiacach ponownie "dwie kreski" i "zabawa" zaczęła się na nowo...
Jestem matką, kocham synków do szaleństwa.Nie chcieliśmy już dzieci i stosowaliśmy różne metody- wkładka u mnie się nie sprawdziła, bo mama tendencje do "wypychania". Zostały tabletki i nagle... znowu "dwie kreski". Początkowo nie czułam nic, a potem w mojej głowie zakołatała myśl ,że nie chcę tego pasożyta, że nie dam rady psychicznie i fizycznie, nie jestem gotowa i mam sama prawo decydować!!!Przestałam w cokolwiek wierzyć- nawet w Boga, który był dla mnie wcześniej oparciem; a może inaczej- miałam cholerne pretensje do Niego, że MUSZĘ dokonać wyboru. Tydzień później wyjechaliśmy z mężem i byliśmy zgodni w swej decyzji. Czy żałuję??? Mam wyrzuty- nie jestem robotem, a kobietą z krwi i kości- mam, ale muszę żyć dla dzieci, które mam, a wiem, że jest PRZY NICH DUŻO PRACY.Nie zniosłabym myśli,że zostając w ciąży- nagle ją tracę, bo instynkt ochronny już by działał.Każdego dnia powtarzam sobie, że to była słuszna decyzja- a gdyby dziecko było chore??A co z tymi dziećmi, które już są??
Trzymaj się dziewczyno!!Mów sobie, że będzie lepiej, że "co nas nie zabije, to nas wzmocni". Skorzystaj z porady psychologa, jesli nie ma obok własciwego wsparcia- zwłaszcza psychicznego. Pozdrawiam.

to straszne co piszesz.
pasożyt? jak można tak pomyśleć? twoja mama także tak mogła o Tobie pomyśleć kiedyś.
A co ma Bóg do tego?
a może (założę, że jesteś wierząca w Boga) to dziecko miało właśnie być? sprawdzić Cię? może miało jakaś misję?
Bóg nie daje wyboru, usuwasz czy nie, bo Bóg sam w sobie jest temu przeciwny.
To był chyba test.
A gdyby dziecko chore było?-no ok, byłoby i co?>-oddałabyś je? bo jest "uszkodzone", "nienormalne"?
stykam się z kobietą, która wiedziała, że urodzi dziecko chore, poważnie chore ale dziś ma łzy ze szczęścia, gdy to dziecko się do niej uśmiecha.
Nie musisz się ze mną zgadzać, ale nie mogłam przejść wobec posta obojętnie.

Bóg dał nam wolną wolę,dał nam mądrość dzięki której możemy dokonywać wyboru.Dał nam kobietom siłę dzięki której możemy odmawiać mężczyznom kiedy poznamy już swój organizm.Myślę,że nie chcemy o tym pamiętać kiedy tylko pojawi się ktoś kto daje nam obietnicę miłości.A potem ze wszystkim kobiety zostają same.Czy wasi mężczyżni mają wyrzuty sumienia z tego powodu,byli Wami w tej czyściutkiej klinice?

Zadaję sobie pytanie dlaczego zwolennicy aborcji krzyczą że kobieta ma prawo do swego ciała w momencie kiedy kolejny raz wybucha dyskusja na temat legalizacji aborcji.Może ma prawo do własnego ciała ale czy ma prawo decydować o tym małym ciałku które rozwija się pod jej sercem.Nie żyjemy w 16 wieku  i wiemy że dzieci nie szuka się w kapuście.

Pozwolicie kochane Panie, że zabiorę głos w dyskusji?
Purchelina, na wstępie poprosiła, by Jej nie oceniać, wie, że postąpiła źle, nie daje sobie rady z własnym sumieniem.
Ona nie prosi Was o ocenę swego uczynku, ale o radę, jak kobieta kobietę.
Kto jak kto, ale kobiety powinny Ją chociaż trochę zrozumieć.
Niestety z postów wynika (poza kilkoma wyjątkami), ze najchętniej zostałybyście sędziami i od razu wydały najsurowszą karę.
I nie chodzi tu o karę więzienia, lecz o to, aby nigdy nie zaznała spokoju i nigdy, broń Boże, nie zapomniała o swoim haniebnym uczynku.
Wnioskuję, że jesteście osobami wierzącymi, więc to przed Panem Bogiem będzie się spowiadała ze swojego uczynku, a Bóg jest
miłosierny w swej  dobroci.....
Ja żyłam w czasach, kiedy aborcja była dozwolona.
Nie usunęłam żadnej ciąży, urodziłam pięcioro dzieci, gdyż łudziłam się, że dziecko scementuje związek, który nie był zbytnio udany ,a mąż przestanie popijać, bo będzie musiał zarabiać na rodzinę.
Niestety tak się nie stało.
Wiecznie brakowało pieniędzy, a dzieci tylko cierpiały, patrząc na jedynaka z sąsiedztwa, któremu nie brakowało" ptasiego mleka"
To właśnie mamusia Maciusia, uświadamiała mnie, że robię krzywdę dzieciom, które już są na świecie, rodząc kolejne dziecko, powinnam usunąć ciążę, a wtedy było by mi o wiele lżej.
Ona usunęła trzy razy i nie widziała w tym nic złego.
Stwierdziła, że robi to dla Maciusia, aby go nie okradać z miłości,którą musiała by dzielić na troje lub czworo dzieci.
W latach 1950 -1970 ciążę usuwało bardzo dużo kobiet i to nie ze względów zdrowotnych, ale dla własnego komfortu.
Dzisiaj te nobliwe damy zapomniały o tym, co zrobiły kiedyś i chętnie potępią dziewczynę, która postąpi tak jak one w czasach swojej młodości.
Wszystkie były wierzące, biegały do spowiedzi i do komunii, więc widocznie odpuszczano im ten grzech.
Z mężem miałam trójkę dzieci, a po Jego śmierci, związałam się z mężczyzną, którego kochałam "do bólu".
Nie miałam z nim ślubu, bo wtedy, jako matka samotna, a do tego wdowa, miałam jakieś przywileje.
Dzieci miały pierwszeństwo do miejsca w przedszkolu, a później w świetlicy szkolnej.
Jakie było oburzenie pań w otoczeniu, gdy okazało się, że jestem z czwartym dzieckiem w ciąży.
Nasłano na mnie Opiekę Społeczną, aby wyperswadować mi kolejne dziecko.
Była nawet propozycja, aby podwiązać mi jajniki, abym więcej nie zachodziła w ciążę.
Gdy kiedyś było u mnie bardzo krucho z pieniędzmi, a trzeba było kupić książki do szkoły, kazano udać mi się do Opieki Społecznej.
To była moja druga i ostatnia wizyta w tym miejscu.
Pani, która była zwykłym pracownikiem, a nie sponsorem tej instytucji, oświadczyła mi, że powinnam się wstydzić, że wyciągam rękę po pomoc.
Jeżeli dałam sobie narobić piątkę dzieci i nic nie zrobiłam, aby ich mieć mniej( czyt, aborcja), to teraz nie powinnam zwracać się o pomoc.
Zapytałam bardzo spokojnie, czy ta pani ma dzieci, odpowiedziała, że na szczęście, jeszcze nie ma.
Więc, życzyłam jej tego szczęścia do końca życia, aby nie musiała tak jak ja, żebrać dla własnych dzieci na książki i martwić się, czy jutro będzie miała na chleb.
Wyszłam z tego pokoju, trzaskając drzwiami, a na schodach nie mogłam powstrzymać łez, które na złość leciały i leciały....
Któraś z Pań napisała w poście, że nawet , gdy wie się, że urodzi się chore dziecko, to powinno się je urodzić.
Takich narodzonych dzieci są tysiące, ale w Placówkach Opiekuńczych.
Są rodzice, którzy swojego dziecka nie oddali do placówki, zajmują się rehabilitacją dziecka, nie maja na nią pieniędzy, a o każdy grosz muszą żebrać i prosić społeczeństwo o pomoc, bo Ci co potępiają aborcję, jednocześnie nie pomagają takim rodzicom.
Oni muszą walczyć o każdy dzień swojego dziecka, o to, kto po ich śmierci zajmie się tym chorym, wymagającym całodobowej opieki potomkiem.
Tacy RODZICE są pozostawieni sami sobie. Oni nie mają urlopów ni świąt, nie wyjeżdżają na zagraniczne wycieczki. Oni są na służbie swojego dziecka non stop.
Purchelino, nie załamuj się. Powinnaś porozmawiać z psychologiem, a może jakieś panie, które są w takiej sytuacji jak Ty, lub były, zechcą się
z Tobą podzielić własnymi przemyśleniami, ale nie na forum, a na poczcie prywatnej.
Życzę Ci z całego serca, abyś znowu zaczęła się uśmiechać do swoich dzieci i chciała żyć na nowo, mimo wszystkich przykrości.
Przepraszam za zbyt długą wypowiedź, możecie nie czytać, pozwalam:):):)

Ja mam dla Ciebie taka rade: zyj obdarzajac swoja dobrocia jak najwieksza ilosc osob wokol siebie, a milosc, ktora byla przeznaczona dla tego malenstwa przelej na swoich najblizszych. Kochaj ich coraz mocniej i mocniej kazdego dnia, jakbys poprzez milosc do zywych chciala wynagrodzic Twojemu nienarodzonemu dziecku to, co stracilo. A kiedy juz przekazesz dostatecznie duzo swojej dobroci i milosci, zacznie ona do Ciebie wracac i przynosic spokoj. Moze to troche naiwna teoria, ale w moim zyciu sie super sprawdza. Przyjdzie dzien, ze bedziesz umiala sobie wybaczyc.

Przepraszam za szczerość, ale osobiście potępiam takie osoby, które zabijają swoje jeszcze nienarodzone dzieci, dla mnie to jest nienormalne i nie potrafię sobie uświadomić jak można posunąć się do takiego kroku. Przecież jeżeli już tak bardzo nie chce się tego dziecka to zawsze jest możliwość oddania do rodziny zastępczej. Jest tyle małżeństw, które oddałyby wszystko za to żeby mieć dzieci a nie mogą ich począć. Tak więc tacy ludzie najczęściej adoptują dzidziusia i tworzą dla niego szcześliwą i kochającą się rodzinę, czyli jeżeli ktoś przed usunięciem ciąży pomyślałby to doszedłby do wniosku, że jednak mimo wszystko urodzi to dziecko i odda je a ono napewno znajdzie kochający dom i będzie miało szczęśliwą rodzinę.
Jeszcze raz przepraszam za szczerość.

jak można o dziecku napisać PASOŻYT- piszesz, że jesteś kobietą? jesteś potworem nawet zwierzęta nie zabijają swoich dzieci!! Tym bardziej, ze piszesz o wcześniejszych problemach z utrzymaniem ciąży. Jest takie coś jak adopcja!!! A prezerwatywy wiesz co to jest? co mężuś woli bez? Ja mam dwoje dzieci nieplanowanych i jestem sama! i teraz zero sexu bez prezerwatywy! trzeba trochę uczyc się na błedach kobieto!!!

Pozatym co do tego, że jak ktoś odda do adopcji to będzie myślał gdzie to dziecko jest itd a jak umrze, czy wiecie grzie to dziecko jest? Czy któraś z Was wie??? Ja Wam powiem! To dziecko jest nie ochrzczone jego dusza błąka się między niebem a piekłem i możecie się z tego śmiać!, ale to prawda to dziecko nigdy nie zazna spokoju bo umarło bez powodu. Piszecie o współczuciu dla mnie to zabóstwo i już najgorsze z możliwych bo dziecko w łonie matki nie moż się obronić, to nie nowotwór, który się usuwa czy pasożyt jak tu któraś napisała! to człowiek z ciała i duszy jak my tylko malutki mający zaledwie 1 centymetr, ale już bijące serce... jEŻELI CHCESZ ULŻYĆ CIERPIENIU POMYŚL O DUCHOWEJ ADOPCJI DZIECKA POCZĘTEGO MOŻE TO UKOI TWÓJ BÓL...

Nie będę Cię oceniała, zrobiłaś tak jak uważałaś za sluszne, ale to jest strasznie nie odpowiedzialne, podjełaś tak drastyczną decyzje, podejmując ją wiedziałaś, że tego nic nie cofnie, a teraz masz Babo placek, tzn wyrzuty sumienia, dziecko to nie jest zabawka. Myślę, że już nigdy nie popełnisz takiego strasznego czynu, to Cię czegoś nauczy, problemem było by gdybyś była potworem bez uczuć i nie uważała tego za błąd, co Tobą kierowało nie bede wnikać. Napewno potrzebna jest tu interwencja psychologa. Nie można uciekać od problemu trzeba się z nim zmierzyć, być może za kilka lat to nie byłby problem(dziecko) lecz szczęście. Życzę Ci spokoju wewnętrznego i owocnych przemyśleń, żebyś wyciągneła z tego wnioski, bo w gruncie rzeczy czuję, że Ty wcale nie jesteś zepsuta do szpiku kości tylko poprostu popełniłaś ogromny błąd, no ale ludzie popełniają błędy, ważne jest tylko żeby się na nich uczyć. Pozdr. i 3mam kciuki za Twoją odnowę duchową:)

jezeli kobieta ma wsparcie w mezu, jezeli rodzina jest stabilna,fundamentalna to 3 dziecko nigdy nie bedzie tragedią, najgorzej gdy faceci są wygodni, a kobiety boja sie byc wiekszym problemem

no i trzeba sie zstanowić: realne wyrzuty sumienia, czy presja społeczna? być może to było tylko to drugie i potrzebujesz się z tego wyzwolić (presja społeczna = społeczne sumienie bywa przygniatające). napisz, jak ci poszło ,powodzenia!

Jowilka, a czy te pieniądze i dobre stanowiska to nie jest przypadkiem tak, że w pewien sposób wynagradzają Ci to, że zabiłaś swoje dziecko? Czy nie jest tak, że są taką nagrodą pocieszenia? I wmawiasz sobie tak naprawdę, że one dają Ci szczęście, że tak musiało być, bo bez usunięcia ciąży, nie miałabyś stanowiska? Nie zastanawiasz się jak to dziecko dziś mogłoby wyglądać, czym się interesować, jakie być? Nie zastanawiasz się nad tym czy byłoby podobne do Ciebie czy może bardziej do Twojego faceta? Nie jest Ci szkoda? To w końcu była cząstka Ciebie! Naprawdę zapomniałaś? Nie widzisz w Twoim dziecku, które masz teraz tego nienarodzonego, zabitego? Nie wiem, Jowilka, co Tobą kierowało, na pewno chciałaś jak najlepiej dla rodziny, zdobyć stanowisko, aby teraz niczego Ci nie brakowało, ani Twojej rodzinie, ale wierz mi, że usunięcie ciąży nigdy nie jest dobrym rozwiązaniem. Twoje dziecko miało prawo żyć! Przeraża mnie to z jakim chłodem piszesz o zabiciu Twojego dziecka, z jakim zimnem, nie wiem, nie oceniam Cię, nie myśl, że w jakiś sposób chce tutaj Cię oskarżać, ale to jest mój pogląd na ten temat Szkoda mi tego dzidziusia, naprawdę. Kto wie kim by był? Może wyrósł by z niego drugi Małysz, może druga Skłodowska? A może nie wiem, drugi Da Vinci albo ktokolwiek inny. Tego już ani ty ani nikt inny się nie dowie! Dziewczyny apeluję do Was naprawdę o rozsądek! Nie zabijajcie swoich dzieci! Ponieście już konsekwencje swoich czynów, jeżeli nawet się zabezpieczałyście, a jednak i tak zaszłyście w ciążę, to błagam, nie zabijajcie swoich dzieci! Bo to jest jeszcze gorsze "wyjście" z sytuacji. Presja społeczna? rozumiem, młoda matka, zwłaszcza na wsi, to może być cios, ale myślę, że we współczesnych czasach nawet na wsi to już mniej szokuje, a w mieście to już w ogóle. Poza tym, myślę, że gorzej będzie postrzegało Cię społeczeństwo jak dowie się, że usunęłaś dziecko, a nie, jak dowie się, że je urodziłaś. Fakt, jakbyś je usunęła, to nikt by się nie dowiedział i nie byłoby problemu! Ale prawda zawsze wychodzi na jaw prędzej czy później. Poza tym nie sądzę, że umiałoby się z tym normalnie żyć i tak kłamać, trzeba byłoby być zupełnie wypranym z jakichkolwiek emocji i uczuć.

Catwoman, ja niczego nie sugeruję, ja zapytałam czy przypadkiem tak nie jest? Czy to była sugestia z mojej strony? Nie? Postawiłam znak zapytania. Każdy ma inną wrażliwość-oczywiście, zgodzę się z Tobą, ale myślę, że w pewnych kwestiach, takich jak macierzyństwo, pojecie CZŁOWIEKA ta wrażliwość jest taka sama. Chyba, ze ktoś jest chory, jak był np. Hitler, wtedy traktuje człowieka podmiotowo, dla jakiejś chorej ideologii, to wtedy faktycznie, ta wrażliwość jest inna, ale odbiega chyba od normy, jest chorobą, nieprawdaż? Generalnie ludzie chyba zgadzają się we wszystkich kwestiach, co jest złe, a co dobre. Myślę jedynie, że w kwestiach takich jak aborcja, która stosunkowo jest nową sprawą, ludzie jeszcze są podzieleni, inni myślą, że jest ona dobra, inni, że zła, bo potrzeba na to czasu, by w końcu ludzie zrozumieli, ze jest zła. NA pewno też ludy pierwotne nie miały pojęcia, że kradzież czy zabicie kogoś jest złem. Myślę, że dopiero później, po licznych doświadczeniach i zobaczeniu, jak destrukcyjny wpływ ma kradzież czy zabójstwo na resztę ludności zaczęto temu przeciwdziałać i określono to "złem" jak my określamy to współcześnie. Sądzę, że tak jak teraz, była garstka ludzi, która wiedziała, od razu, czuła , że owe występki są złem, ale reszta musiała do tego dojrzeć, przekonać się na własnej skórze, doświadczyć tego, by zrozumieć, tak to jest złe. I to jest analogia do właśnie między innymi aborcji. Jak też napisałam we wcześniejszym poście, ja NIKOGO tu NIE OCENIAM, bo rozumiem, że człowiek jest tylko człowiekiem, a życie różnie się układa, różne jest nasze myślenie o pewnych kwestiach, o których nie mamy pojęcia, a o których myślimy bardzo krótkowzrocznie, wydają nam się z pozoru dobre. NIKOGO TU NIE OSKARŻAM! Wyrażam jedynie swoje zdanie, chcę zrozumieć, jakie są przyczyny takiego postępowania i może w pewien sposób pomóc? Pozdrawiam Olenka_20

"myślę, że w pewnych kwestiach, takich jak macierzyństwo, pojecie CZŁOWIEKA ta wrażliwość jest taka sama.", "Myślę jedynie, że w kwestiach takich jak aborcja, która stosunkowo jest nową sprawą, ludzie jeszcze są podzieleni, inni myślą, że jest ona dobra, inni, że zła, bo potrzeba na to czasu, by w końcu ludzie zrozumieli, ze jest zła."  - no ja uważam jednak, że narzucasz pewny schemat myslenia. Otóż powiem ci o co mi chodziło: POJĘCIE CZŁOWIEKA to kwestia SUBIEKTYWNA. czy ci sie to podoba czy nie. Przeczytaj co dr Południewski powiedział na ten temat, kiedy zaczyna się CZŁOWIEK. Usuwanie ciąży praktykuje się do -zwykle- 12 tc czyli 3 mies. wg lekarza, nie ma mowy jeszcze wtedy o człowieku, ale o zarodku, zlepie komórek. I takie jest również moje zdanie.Więc nie uderzaj od razu "zabiłąś dziecko", bo wg ciebie to dziecko, wg kogoś innego- nie.

no i to jest twoje zdanie, ale zachowaj je dla siebie

Dlaczego mam zachować je dla siebie? po to jest to forum, żeby można było napisać co się myśli i pomóc jakoś sobie nawzajem. Ty też piszesz tu swoje zdanie, ja po prostu chcę jakoś pomóc, tyle. I chcę poradzić osobie, która z tego powodu bardzo cierpi i która de facto założyła ten temat.