Czuję wielką pustkę po jego odejściu

Nie mieliśmy żadnych poważnych problemów, ale od ubiegłego roku ciągnął się kryzys... można było go przezwyciężyć z pewnością wspólnymi siłami i chęcią zmiany, ożywienia.
... pokłóciliśmy się o pierdołę i ja w gniewie powiedziałam, żeby się wyprowadził, ale nie chciałam tego... on to jednak zrobił ... przekreślając tym samym ponad 8 lat związku, prawie 3 lata mieszkania razem, plany małżeństwa i założenia rodziny ;-(((... inaczej powinno być

Pewien bardzo mądry mężczyzna którego kiedyś poznałam nauczył mnie jednej rzeczy i ciągle to powtarzał: "Nie rzucaj słów na wiatr". Nawet w gniewie musisz panować nad tym, co mówisz. By mówić to, co na prawdę myślisz i nie będziesz tego żałować. Taka wskazówka na przyszłość...

Ten kryzys dotyczył czego? Sprzeczki, niedomówienia? Czy monotonia?

To była monotonia... codzienne problemy... coraz bardziej rzucające sie w oczy wady i zapominanie o tym dlaczego pokochało się drugą osobę...
Problemy życia codziennego też potrafią zabić.. niestety żyjemy w kraju, w którym młodym ludziom nie jest łatwo... ciągle przekładaliśmy założenie rodziny i małżeństwo, bo strata pracy, bo problemy z pracą itp.... dużo stresu w tym wszystkim jest.. nieraz ciężko sobie z tym wszystkim poradzić...skumulowało się to również z problemami zdrowotnymi i jakimś takim .. bezsensem wszystkiego... dużo za dużo się tego nazbierało.
Z czasem ja się "czepiałam" a on ciągle milczał. Im dłużej trwa taki stan, tym rodzi się coraz więcej smutku w sercu.
Bardzo bym pragnęła, żeby było wszystko ok. Do szczęścia na prawdę nie potrzebuję tak dużo. Najważniejsza jest ta osoba u boku i coś czego bardzo pragnęłam - własna rodzina.
Chciałam rozmawiać, ale on nie :-( Oddałabym bardzo dużo, aby zmienić tą sytuację. Wiem jednak, że jeśli nie byłoby chęci zmiany czegoś w naszym życiu po obu stronach, to wszystko mogłoby się znów powtórzyć.
W głębi serca czuję, że on też to wszystko zrobił w gniewie... ale on tego nie przyzna

Rybka84, a powiedz mi czy chciałabyś coś naprawić i porozmawiać z nim, i czy on daje ci "sygnały", że też by chciał? Jeśli nie teraz będziesz musiała się trudzić z bólem po rozstaniu, a to nie jest łatwe. U mnie od rozstania minęło ok 3,5 m-ca i czuję się o wiele lepiej, niestety znajomość nie trwało tak długo jak u Ciebie... Macie w ogóle ze sobą kontakt?
Mieszkasz sama teraz?

Tak Markoss ma rację w zdaniu" Praca, rodzina, sprawy codzienne to matematyka.. matematyka jest monotonna..są emocje ale tylko te złe... Przytłoczenie"

8 lat to dużo, Tez jestem tyle w związku ( w tym 2 lata wspólnego mieszkania)  i zdarzało mi się łapać na tym ,iż ten dzień powszedni tak przytłacza, że plany odnośnie małżeństwa, rodziny itd mogę sobie wsadzić....

Rybka84 czy chciałabyś to ratować czy są szanse?

Jestem zdania, że coś co zostało zbudowane wspólnie tyle lat nie łatwo przekreślić i zacząć życie od nowa. Czasem warto się zastanowić w spokoju nad sobą/ związkiem i spróbować Jeszce raz. Oczywiście próbować , ale nie w nieskończoność.

Cóż ja chciałam tu napisać bo może mi ktoś coś poradzi w wielka chęcią czekam na odpowiedz. Moje życie wygląda w skrócie tak ..Od małego musiałam zajmować się domem i bratem gdyż moja mama była alkoholiczka. Nie miałam z nią nawet za dużego kontaktu , lecz 2 lata temu zmarła . A pół roku temu zmarł mój tata , który może i nie był  idealny ale bardzo ważny . Mam chłopaka z którym chodzę od półtora roku , lecz wczoraj bardzo się pokłóciliśmy , niby mnie wspierał po tym wszystkim ale teraz jest za granica już 2 miesiąc  i miałam za zaledwie 27 dni dojechać do niego, a on mi powiedział, że po co mu taka dziewczyna skoro ja mam na wszystko wulgaryzm .. i nic nie robię  z swoim życiem .Mam straszna depresje po śmierci ojca , wszystko spadło na moja głowę, a mam zaledwie 20 lat i młodszego brata w wieku 12 . Jak mam przetłumaczyć temu człowiekowi ,że tylko on mi został i ze bez niego nie dam sobie rady .. Nie wiem co mam robić, a nie chcę  chodzić do psychologów nic to nie da , nie mam nawet przyjaciół, bo wszyscy byli mili przez chwile, a teraz mają mnie w wyrażenie obraźliwe  . Sama już nie wiem mam myśli samobójcze . nie wiem on mnie podtrzymywał na życiu, a teraz chce odejść.Co mam zrobić ?

Nasz regulamin jasno stwierdza, że należy pisać poprawną polszczyzną. Twoje błędy rażą! Zobacz jak to wygląda.
Moderatorka-apoteoza

Kasieńko.... ty jesteś jeszczcze baaaaaaaaardzo młoda...z dużym bagażem złych doświadczeń, ale młodziutka, więc się kochana nie załamuj... i poszukaj odpowiedzialnego mężczyzny... na pewno się taki znajdzie.

Ostatnie sprawy pozałatwiane... łzy wylane... będą się jeszcze lały pewnie długo w samotności :-((((
Markoss owszem pieniądze są ważne... dają również poczucie bezpieczeństwa...
Jednak najbardziej bezpieczna kobieta czuje się, gdy budzi się rano i wie, że nie jest sama...
Gdy jest problem i wie, że ktoś pomoże...
Gonitwa za tymi papierkami nie może rujnować życia prywatnego..
No i najbardziej istotne: po co odkładać szczęście (ja rozumiem je przez własną rodzinę) na przyszłość? nigdy przecież nie wiemy, ile czasu nam pozostało.

oj takiego mam doła, że nie wiem, co począć....;-(

Markoss ja wiem jak to jest.. bo sama doświadczyłam w dzieciństwie jedzenia chleba ze smalcem, jak rodzice w portfelu mieli na prawdę NIC.
Wszystko można przetrwać i przezwyciężyć...
A człowiek jest już tak wymyślony, że potrzebuje drugiego człowieka...

jeżeli cie pociesze to nie jesteś sama;/tylko że u mnie czas nie leczy ran tylko przyzwyczaja do bólu...

kurde dziewczyny, ja od dawna chciałabym rozstać się z chłopakiem, ale wydaje mi się, że cierpiałabym właśnie tak jak Wy. Wiem jaki to byłby dla mnie ból, bo wiem, że on jest dla mnie wszystkim, tylko na niego mogę liczyć, jemu mogę się wyżalić, nie mam nikogo prócz niego... Gdyby nie to że on ciągle pije, że ważniejszy jest alkohol no i zarazem kolega z którym pije byłoby wszystko w porządku, jednakże on po prostu nie chce przestać, nie chce zrobić tego dla mnie.. Wiem, że ciągnę to niepotrzebnie, ale boję się czuć tego co Wy czujecie teraz... Rybka trzeba iść dalej nie patrząc się za siebie...

Dziewczyny,
po pierwsze polecam dużo spokojnego snu. Oczywiście że to nie takie łatwe, sam to sobie wmawiałem próbując przez 4 godziny zasnąć, kręcąc się u dusząc poduszkę, którą zabrałem ze sobą po rozstaniu. Ale jest na to metoda:
1. środki uspokajające (gówno dają bo jest się przymulonym a ziołowe nawet przy potrójnej dawce można w buty pchać)
2. zmęczenie fizyczne przed snem (polecam ubrać dobre buty i wybiec z domu na 20 minut tak super intensywnie), po powrocie szybka kąpiel poducha i chrapionko..
3. piwko w ilości ok 2 butli, tyle że jeżeli któraś pali kategorycznie odradzam bo dół znacznie większy się robi.

Dodatkowo polecam komplet witamin i magnez+B6.
To wszystko dal głowy, która w tym okresie musi zwalczyć stres.

Na marginesie, przeżyłem coś gorszego bo musiałem się na cito wyprowadzać z domu w który włożyłem z 10 wiader potu i sporo serca. Musiałem bo bym zwariował, a rogi to mam takie że w pracy schodami śmigam bo do windy się nie mieszczą..
I to wszystko po 5 latach..

z dnia na dzień będzie coraz lepiej... ja natomiast muszę się odważyć i zrobić swoje... po co mam tkwić w tym bezczynnie...

hej .. niestety i ja borykam się z tym problemem bo 5 latach mój.. (nadal w myślach mój jedyny ) wyjechał za granice odłożyć kasę na nasz ślub.. z dnia na dzień koniec.. bez żadnego pożegnania.. poddał się w byle kłótni o byle głupotę.. mam za sobą okres żalu.. fazę dostrzegania samych jego wad.. a teraz chyba ta najgorsza.. szukanie tylko i wyłącznie winy w sobie... nie wiem już nawet co czuję czy to nadal miłość czy raczej potrzeba bliskości i przyzwyczajenie.. nie będę Was pocieszać.. bo w moim przypadku mija trzy miesiące i nadal nie mam siły na nic... udając tylko że jest ok, że daje radę .. to nie koniec świata..a jednak każda noc kończy się snem po 3- 5h i najgorszy jest ten lęk co dalej.. trudno już komuś zaufać.. pierścionek w pudełku na szarym końcu szafy a na palcu biały pasek przypominający tego Jedynego, dla którego byłam tą Jedyną.

Witam. Nie jest łatwo po rozstaniu, bo nawet zwykłe czynności o wszystkim nam przypominają. Mi pomagają zwykłe rozmowy z nowa współlokatorką, rozmawiamy na zwyczajne tematy ale wtedy zapominam o problemach i smutku. Rozmowa jest bardzo ważna cenie sobie to że zawsze mogę z nią pogadać, że wyskoczymy na spacer lub na zakupy to mi sprawia dużą radość i pomału przyzwyczajam się do braku ukochanej osoby